ตอนที่ 123
บทที่ 123 พ่อผมดุมาก!
October 28, 2026
บทที่ 123 พ่อผมดุมาก!
ในห้องโถง เสียงของเฉินเต้าหลินดังสะท้อนทั่วห้อง
น้ำเสียงที่เรียบผิดปกติ กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าที่จะโต้แย้ง
ท่าทางที่น่าเกรงขามแบบนี้ มีเพียงเจ้าบ้านตระกูลเฉินเท่านั้น!
สีหน้าของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินขุ่นมัว ร่างกายที่ค่อนข้างผอมสั่นเทา กัดฟันเอาไว้
เฉินเต้าหลินถึงจะเป็นเจ้าบ้านตระกูลเฉิน แต่ก็เป็นรุ่นหลานของเธอ
คนที่อายุน้อยกว่า เถียงเธอที่เป็นผู้อาวุโส มันหมายความว่ายังไง?
แบบนี้มันทำให้เธอไม่มีทางลงเลย และได้ขยี้หน้าของเธอแหลกละเอียดเป็นผุยผง
ท่านหลงกับคุนหลุนตื่นเต้นดีใจ ดวงตาที่แดงได้มองไปเงาคนที่อยู่ด้านหลังลานป่าไผ่
คำพูดของเฉินเต้าหลิน เห็นได้ชัดว่าต้องการปกป้องเฉินตง!
แต่เป็นชายวัยกลางคนที่มีจอนผมสีขาว ในเวลานี้สีหน้าก็ปรากฏด้วยความประหลาดใจ
เฉินตงนั้นรอดแล้ว
จู่ๆก็รู้สึกอยากจะร้องไห้
พ่อคนนี้ที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน.......ดุขนาดนี้เลยเหรอ?
“เฉินเต้าหลิน ในฐานะที่นายเป็นเจ้าบ้าน พูดกับผู้อาวุโสด้วยน้ำเสียงแบบนี้เหรอ?”
น้ำเสียงที่ออกมาจากซอกฟันของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน “ความกตัญญูของตระกูลเฉิน นายเอาไปไว้ที่ไหนแล้ว?”
“น้าสามมีอะไรจะแนะนำมั้ย?” ทันใดนั้นเสียงของเฉินเต้าหลินก็เผยให้เห็นถึงความล้อเล่น
“ลูกสวะคนนี้ ต่อต้านและเถียงฉัน ดื้อรั้นอกตัญญู แกที่เป็นเจ้าบ้านไม่ปฏิบัติตามกฎของบ้าน กลับปกป้องความผิด ต่อไปจะทำให้คนอื่นเชื่อฟังได้อย่างไร”
ทันใดนั้นคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินก็ชี้ไปที่เฉินตง พลังที่ทรงอำนาจของเธอพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
ในบ้านตระกูลเฉิน กฎของครอบครัวนั้นเข้มงวดมาก ความกตัญญูเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้
นี่คือสิ่งสาเหตุที่ทำให้ตระกูลเฉินดำรงอยู่มาเป็นเวลานาน ตั้งตระหง่านโดยไม่ล้ม อยู่ในที่สูงสามารถมองเห็นสิ่งมีชีวิตทั้งหมด
“ความดื้อรั้นนี้มาจากไหน? หากไม่ใช่เพราะคุณบีบบังคับ ลูกชายผมจะกล้าเถียงคุณ? เขานั้นแทงตัวเองแล้วมาขอให้คุณอภัย คุณในฐานะผู้อาวุโส ทำอะไรลงไป?”
ทันใดนั้นน้ำเสียงอของเฉินเต้าหลินเคร่งขรึม
รูม่านตาของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินเปล่งประกายด้วยแสงแปลกๆ เขามองชายวัยกลางคนที่มีจอนผมสีขาวอย่างรังเกียจ
ชายวัยกลางคนมีท่าทีที่อึ้งเล็กน้อย รีบก้มหัวลง
ในห้องโถง อากาศเหมือนกับถูกจับตัวเป็นก้อน
บรรยากาศตึงเครียดมาก
เฉินตงก็ไม่พูดแทรกอีก เขาเข้าใจ การถามหาความผิดครั้งนี้ เป็นศึกของพ่อกับคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินแล้ว
และแล้ว วินาทีต่อมา คำพูดเดียวของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน กลับทำให้หัวใจของเฉินตงเหมือนถูกหยิกอย่างแรง
คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินกัดฟันพูด “หากวันนี้ฉันต้องลงโทษลูกสวะคนนี้ให้ได้ล่ะ?”
แรงอาฆาตที่ดุเดือด
น้ำเสียงเหมือนสายลมหนาวที่พัดมาจากแดนไกล
คำพูดนี้พูดออกมา อุณหภูมิในห้องเหมือนถูกลดลงไปหลายองศา
“เห่อๆ!”
เฉินเต้าหลินหัวเราะ “น้าสามคิดว่าผมยังคงเป็นเต้าหลินเมื่อหลายปีก่อน ถูกบีบบังคับจนต้องทิ้งลูกทิ้งบ้านเพื่อกลับบ้านตระกูลเฉินอีกเหรอ? น้าสาม ตระกูลเฉินในวันนี้........ผมถึงจะเป็นผู้ที่มีสิทธิ์พูดสิทธิ์ในการตัดสินใจ!”
“ในเมื่อผมเป็นเจ้าบ้านตระกูลเฉิน จะยอมให้คุณมาทำร้ายลูกเมียผมอีกเหรอ?”
น้ำเสียงเผด็จการ ไม่ยอมแม่แต่น้อย
ตู๊ม!
คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินโกรธถึงสุดขีด จึงตบโต๊ะด้วยความโมโห
“เฉินเต้าหลิน วันนี้ฉันจะให้นายมองดูลูกสวะคนนี้ตายอยู่ตรงหน้าของนาย!”
พูดจบ คุณหญิงใหญ่ก็ได้ตะโกนไปทางประตู “เด็กๆ มาฆ่าเฉินตงลูกสวะคนนี้ซะ!”
พริบตาเดียว
คนรับใช้ที่สนิทของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินที่รออยู่ในสวนก็พุ่งเข้ามาในห้องโถง
“คุนหลุน!”
เฉินเต้าหลินตะโกนอย่างเสียงดัง
ในความเป็นจริง ก่อนที่เฉินเต้าหลินจะพูด ร่างสูงตระหง่านคล้ายหอคอยของคุนหลุนก็ได้ยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตูห้องโถงแล้ว
ความกดดันจากร่างที่สูงใหญ่ ทำให้คนรับใช้ที่สนิทสามคนของของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินหยุดนิ่งไปทันที
“เฉินเต้าหลิน!”
คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินสั่นไปทั้งตัว จ้องมองด้วยแววตาที่โกรธแค้น ไม่เหลือคราบความสง่างามอย่างปกติอีกเลย
“ฉัน ยังไม่ตาย!”
เสียงโกรธที่สะท้อน แสบหูอย่างมาก
“น้าสาม เฉินตงเป็นลูกของผม!”
เฉินเต้าหลินค่อยๆพูดขึ้น “หากคุณยืนยันที่จะทำแบบนี้ ผมก็ไม่ถือสาที่วันนี้ในห้องไหว้บรรพชนของตระกูลเฉิน จะมีป้ายวิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัน!”
น้ำเสียงเย็นเฉียบ ดังเหมือนเสียงฟ้าผ่า
ใบหน้าของเฉินตงเต็มไปด้วยความสยดสยอง และมีคลื่นขนาดใหญ่เกิดขึ้นในใจของเขา
คนโหด!