ตอนที่ 147
บทที่ 147 คุนหลุนที่โกรธเหมือนสายฟ้าระเบิด!
October 28, 2026
บทที่ 147 คุนหลุนที่โกรธเหมือนสายฟ้าระเบิด!
เมื่อคุนหลุนมาถึงกลางห้องบ้านดินนั้น
ไอ้ห้าคนที่อยู่ด้านนอก ก็ได้เข้ามาข้างในแล้ว
เมื่อเห็นคุนหลุน ทั้งห้าคนตกใจพร้อมกัน
หัวหน้าเป็นคนที่ใบหน้าเจ้าเนื้อ ชายหัวโล้นที่พุงโต
เขากล่าวด้วยเสียงที่ดุดัน “พวกแกคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”
“หวางเทียนป้า ไอ้ห่าพวกนี้มันคิดอยากจะแย่หนวดเสือ!”
ชายที่ถูกเฉินตงเหยียบอยู่บนพื้นกล่าวด้วยเสียงแหลม
เฉินตงก้มตัวลง มองชายคนนี้ด้วยสายตาที่บีบคั้น “ไอ้เดรัจฉาน”
เพี้ย!
ตบไปที่บ้องหูอย่างเต็มแรง
พริบตาเดียวก็ทำให้ใบหน้าครึ่งหน้าของชายคนนี้บวมขึ้นมา
และตั้งแต่ต้นจนจบ ฟ่านลู่ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง แก้มอาบไปด้วยน้ำตา
“เห่อ! แหย่หนวดเหรอ?”
ชายหัวโล้นที่เต็มไปด้วยความหื่น หัวเราะอย่างเย็นชา กล่าวกับคุนหลุน “ไอ้ร่างใหญ่ นายก็ควรจะสืบฉายาของฉันหวางเทียนป้าก่อนนะ ไอ้ฟ่านสวะคนนี้มันติดหนี้ฉันห้าแสน ฉันพาลูกน้องมานอนกับลูกสาวมันหนึ่งคืนเพื่อใช้หนี้ พวกมันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก”
ขณะที่พูด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก ยกมือก็มาผลักคุนหลุนทันที
“ไสหัวไป ไม่อย่างนั้นก็อยู่ดูพี่น้องของแสดงหนังให้พวกแกดู”
ในขณะที่มือของชายหัวโล้นสัมผัสไหล่ของคุนหลุน
คุนหลุนโมโหทันที
แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ
ทันทีทันใด
เขายกศอกขาวขึ้นมา ศอกด้วยความแรงทันที
ตู๊ม!
ดังขึ้นด้วยเสียงอู้อี้
มาพร้อมกับเสียงกระดูกหัก.
“อ้า!”
หวางเทียนป้าหน้าเปลี่ยนสีทันที ร้องโหยหวนเหมือนถูกเชือด เดินโซซัดโซเซ ตาที่เหมือนจะถลนออกมาได้มองไปที่แขนขวาของเขา
แขนกลายเป็นส่วนโค้งงอที่แปลก ๆ กระดูกสีขาวแทงทะลุผิวหนัง ลอยอยู่กลางอากาศ เลือดหยดแหมะๆ สหยดสยองน่ากลัว
ลงมืออย่างเด็ดขาด พริบตาเดียวทำให้พี่น้องทั้งสี่คนของหวางเทียนป้าตกตะลึงกันทุกคน
ในบ้าน ดังสะท้อนไปด้วยเสียงร้องที่โหยหวนเหมือนถูกหมูเชือดของหวางเทียนป้า
คุนหลุนก้าวเดินไปข้างหน้า เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “ฟ่านลู่ เป็นผู้หญิงของฉัน ดูถูกผู้หญิงของฉัน พวกแกมันสมควรตาย!”
“ซ้อมมันเลย เอามันให้ตายไปเลย!”
ภายใต้ความเจ็บที่แสนสาหัส หวางเทียนป้ายังตะโกนพูด
และแล้ว
ยังไม่ทันที่ทั้งสี่พี่น้องเดินขึ้นมาด้านหน้า
ร่างสูงตระหง่านของคุนหลุนราวกับหอคอยเหล็กก้าวเดินมาอย่างอุกอาจ และพุ่งเข้าไปทำลายพวกเขาต่อหน้าโดยตรง
ตุ๊บตั๊บ!
หมัดเหล็กที่เหมือนค้อน ได้จู่โจมหวางเทียนป้าที่แขนหักจนกระเด็นออกไป
หลังจากนั้น คุนหลุนก็ขยับตัว โบกมือเหมือนเสือกระหายเลือด วิ่งเข้าไปในฝูง
วัยรุ่นสี่คนนั้นถือว่าตอบสนองเร็ว ได้กำหมัดจู่โจมเข้าหาคุนหลุน
แกระ
แกระ
แกระ
แกระ
สั้นๆเพียงไม่กี่วินาที เสียงกระดูกหักดังติดต่อกันสี่ครั้ง
วัยรุ่นสี่คนหน้าซีดในเวลาเดียวกัน ร้องถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
ไม่มีใครรอดไปได้เลย แขนของทุกคนล้วนกลายเป็นรูปโค้งงอ กระดูกร้าว ทะลุผิวหนัง เลือดไหลแหมะๆ
ร้องโหยหวนเหมือนเสียงฆ่าหมู พริบตาเดียวดังสะท้อนไปทั่วบ้าน
คร่ำครวญเหมือนคนพลัดถิ่น ไม่มีอะไรที่น่าสังเวชไปกว่านี้แล้ว
ในบ้าน
เฉินตงยิ้มอย่างดูถูก ส่ายหัวเบาๆ
อันธพาลทั้งห้าคน อวดเก่งต่อหน้าคนธรรมดานั้นได้ แต่ต่อหน้าคุนหลุนที่รอดพ้นมาจากความตายแล้ว ไม่มีสิทธิ์ที่จะลงมือเลยด้วยซ้ำ!
ชายที่นอนอยู่บนพื้นอึ้งไปอย่างแท้จริง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
คน คนเหล่านี้มาจากไหนกันเนี่ย?
โหดเหมือนปีศาจเลยจริงๆ!
แท้จริงแล้ว คุนหลุนนั้นเป็นปีศาจจริงๆ
เป็นทหารรับจ้างต่อสู้ในสมรภูมิ คลานออกมาจากกองศพนับครั้งไม่ถ้วน ได้สมญานามราชาแห่งทหาร ไม่ใช่ปีศาจแล้วจะคืออะไร?
“ไอ้สวะ แกมาจากไหนกันแน่? ทำไมถึงชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น?”