บทที่146 เสื้อถึงร้ายก็ไม่กินลูกของตัวเอง

บทที่146 เสื้อถึงร้ายก็ไม่กินลูกของตัวเอง

“เสี่ยวลู่!”

คุนหลุนตะโกนไปหนึ่งที ทันใดนั้นร่างที่สูงเหมือนหอคอย ก็ชนประตูที่เหลือเพียงบานเดียว และพุ่งตรงเข้าไปในบ้านที่สร้างด้วยดิน

ภาพที่เห็นนั้น ทำให้เฉินตงกับท่านหลงสีหน้าเปลี่ยนไปมาก

เมื่อทั้งสองวิ่งมาถึงลานบ้านนั้น คุนหลุนได้ไปถึงหน้าประตูบ้านดินแล้ว

ตู๊ม!

ใช้เท้าถีบประตูที่เก่าๆ ออก คุนหลุนก็พุ่งตัวเข้าไปในบ้าน

จากนั้น

“เหี้ย ไอ้ชาติชั่ว!”

เสียด่าของคุนหลุนดังผ่านผนังดิน

ใจของเฉินตงนั้นจมดิ่ง ความทรงจำที่รู้จักคุนหลุนมานั้น นี่เป็นครั้งแรกที่คุนหลุนบ้าคลั่งขนาดนี้!

ทำให้ท่านหลงก็ตกใจกลัว

วินาทีต่อมา

ตามมาด้วยเสียงร้องที่โหยหวน

คนคนหนึ่งเหมือนกระสอบทราย ได้กระเด็นออกไปจากบ้านดินโคลน กระแทกกับพื้นอย่างแรง ตกอยู่ตรงหน้าของเฉินตงกับท่านหลงพอดี

ผู้ชายที่ลักพาตัวฟ่านลู่

เป็นพ่อของเธอ!

“แก แกเป็นใครกันแน่?”

ชายที่ล้มอยู่บนพื้น มุมปากมีเลือดออก ตะโกนอย่างหวาดกลัว

“คุณที่แกล่วงเกินไม่ได้!”

เฉินตงใช้เท้าถีบชายคนนี้ไปหนึ่งที แล้วก็วิ่งเข้าไปในบ้านพร้อมกับท่านหลง

เมื่อทั้งสองคนเข้าไปในบ้านดินแล้ว ทันใดนั้นก็ตกตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า

ห้องที่ทรุดโทรม และรกเหมือนกองขยะ มีซองบุหรี่และขวดเหล้ากองเต็มไปหมด

ในอากาศ ยังมีกลิ่นเหม็นที่น่าขยะแขยงลอยอยู่

ในห้องนอน ค่อนข้างที่มืด

บนเตียงไม้ที่เก่าๆ ผ้าห่มนั้นดำเป็นก้อน เต็มไปด้วยเถ้าบุหรี่

นี่มันใช่สถานที่ที่คนอยู่จริงเหรอ?

และฟ่านลู่ในเวลานี้ กำลังขดตัวอยู่บนเตียง สองมือถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ ร่างกายที่บอบบางกำลังสั่นเทา ร้องไห้เสียงเบา น้ำตานองหน้า

“เสี่ยวลู่ ไม่ต้องกลัว.....ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่แล้ว”

สายตาของคุนหลุนเหมือนจะกินคนเลย พลางปลอบประโลมฟ่านลู่ พลางช่วยฟ่านลู้แก้มัด

เฉินตงกับท่านหลงยืนอยู่ตรงที่เดิม ใบหน้าเต็มไปด้วยไฟโกรธ

เมื่อคิดถึงเสียงร้องตะโกนที่ดังไปข้างนอกของฟ่านลู่ เมื่อกี้เกือบจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เดาได้ไม่ยากเลย

และแล้วท่านหลงก็กำหมัดแน่น หลังมือเด่นชัดด้วยเส้นเอ็น กัดฟันแล้วกล่าว เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง เสือถึงร้ายก็ไม่มีทางกินลูกตัวเอง.......ในชีวิตนี้ยังเป็นครั้งแรกที่เห็นสัตว์เดรัจฉานอย่างแก!”

“สมควรตายจริงๆ!”

ใบหน้าของเฉินตงเยือกเย็นมาก คำพูดถูกเบียดออกมาจากซอกฟัน

ในเวลานี้ เชือดของฟ่านลู่ในที่สุดก็ถูกคุนหลุนแก้ออกแล้ว

ฟ่านลู่ลุกขึ้น ร้องไห้เสียงดัง โผเข้าไปในอ้อมอกของคุนหลุน “พี่คุนหลุน.....ฉันกลัว ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย........”

เสียงร้องไห้ที่บาดหู บีบคั้นหัวใจมาก

ในฐานะที่เป็นผู้หญิง เจอกับเรื่องแบบนี้ ความเจ็บปวดที่เผชิญ เป็นเรื่องที่คนปกติยังไม่สามารถที่จะจินตนาการได้เลย!

แขนที่กำยำของคุนหลุน ได้กอดฟ่านลู่ไว้อย่างแนบแน่น น้ำเสียงที่หนาเต็มไปด้วยความสงสาร “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ คุณชายก็อยู่ ท่านหลงก็อยู่ ไม่เป็นไรแล้วนะ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว........”

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงพูด

ผู้ชายที่ถูกคุนหลุนถีบออกไปเมื่อกี้ จู่ๆก็เข้าในบ้าน

“พวกแกเป็นใครกันแน่? บุกรุกบ้านคนอื่น มันผิดกฎหมายนะ!”

เข้ามาในบ้าน ผู้ชายคนนี้ก็ตะโกนพูดทันที พลางคิดที่อยากจะจู่โจมไปตรงหน้าของฟ่านลู่

ภาพนี้ ทำให้ฟ่านลู่ตกใจจนร้องเสียงดัง กอดคุนหลุนไว้แน่นๆ

พรึบ!

เฉินตงยกมือขึ้น จับคอเสื้อของผู้ชายคนนี้เอาไว้ ยกมันลอยขึ้นกลางอากาศโดยตรง

ด้วยร่างกายของเขา ยกชายที่ผอมจนหนังหุ้มกระดูกนั้น ไม่ใช่เรื่องอยากอะไร