ตอนที่ 169
บทที่ 169 พูดดีๆไม่ชอบ ชอบให้ลงมือใช่มั้ย!
October 28, 2026
บทที่ 169 พูดดีๆไม่ชอบ ชอบให้ลงมือใช่มั้ย!
ตู๊ม!
ชนเข้าที่ท้ายรถ
รถคันที่คุนหลุนขับ ฝากระโปรงห้องเครื่องกระดกขึ้น ถุงลมนิรภัยก็ออกมาหมด
ภายในที่เกิดเหตุคลุ้งไปด้วยควัน
หลี่หลานอึ้งไปเลย ตื่นตกใจจนหน้าซีด
ตามมาด้วย คุนหลุนที่ท่าทางดุดันถีบประตูรถออก ได้เดินไปทางมายบัคโดยตรง
ท่านหลงให้เขาคุ้มกันหลี่หลานอย่างลับๆ บัดนี้หลี่หลานถูกคนตบ หากไม่เอาคืน มันจะเป็นการคุ้มกันได้อย่างไร?
“คุนหลุน?!”
หลี่หลานอุทาน มองคุนหลุนที่เดินไปทางรถมายบัค ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมรถถึงชนท้าย
เธอวิ่งเข้าไปด้วยความร้อนใจ ในเวลาเดียวกันก็ได้ตะโกนขึ้น “คุนหลุน หยุดเดี๋ยวนี้!”
คุนหลุนไม่สนใจเลย ใช้มือดึงกระชากประตูรถ
มือที่กว้างใหญ่ ได้กระชากคนที่นั่งอยู่ข้างหลังออกมาโดยตรง
“แก แกกำลังทำอะไร?”
ภายใต้แสงไฟ คนที่ถูกกระชากตัวออกมานั้นเป็นชายชราผมขาวคนหนึ่ง
ใบหน้าของชายชราซีดเซียว กลับแต่งกายด้วยชุดสูทที่เป็นทางการ เพียงแต่เมื่อคุนหลุนลากออกตัวออกมา มันดูน่าสังเวชนัก ในขณะที่ตกใจกลัวยังคงไออย่างรุนแรง
“รังแกคุณผู้หญิงของผม สมควรโดนตบ!”
เสียงของคุนหลุนรุนแรง และมือใหญ่ของเขาก็เหวี่ยงออกอย่างไม่ไยดี
เพียะ!
เสียงตบดังสนั่นเข้าไปในหู
จนชายชราหน้าเอียงไปเลย แข็งทื่อไปทั้งตัว มุมปากมีเลือดซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฝ่ามือนี้ ทำให้หลี่หลานที่กำลังวิ่งมาก็ตกตะลึงไปเลย
ยืนอึ้งอยู่ตรงที่เดิม มือขวากุมปากเอาไว้ เกือบจะร้องตะโกนออกมา
และในเวลานี้ ในที่สุดคนขับรถมายบัคก็ตอบสนองแล้ว เปิดประตูรถ มุ่งหน้ามาทางคุนหลุนด้วยความดุดัน
“กล้าทำร้ายนายท่านของฉัน แกอยากตายใช่มั้ย!”
โวง!
หมัดพายุดังขึ้น
คุนหลุนเผชิญหน้ากับคนขับรถที่ปล่อยหมัด กลับไม่หลบไม่หลีก หรี่ตาลงเล็กน้อย มือที่กว้างเหมือนใบพัดก็ยื่นออกมา กำหมัดของคนขับรถไว้อย่างง่ายพลิกฝ่ามือ
“ไม่สนหรอกว่าแกเป็นใคร ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ห้ามแตะต้องคุณผู้หญิงของบ้านฉัน!”
คุนหลุนที่น้ำเสียงดุร้าย มือขวานั้นกลับออกแรงเต็มที่
แกระ!
แขนขวาของคนขับรถก็ดังขึ้นด้วยเสียงกระดูกหัก
จากนั้น ก็ร้องโหยหวนเหมือนหมูที่ถูกเชือด เสียงดังสะท้อนไปทั่วเขา
หลังจากที่คุนหลุนปล่อยคนขับรถแล้ว ใบหน้าของคนขับนั้นเจ็บปวดทรมานมาก เซไปข้างหลังสองสามก้าว แล้วล้มลงบนพื้นโดยตรง
ภาพดังกล่าว กลับทำให้ชายชราผมขาวที่มองอยู่ม่านตาหดลง ใจนั้นกลัวมาก
แต่เขายังคงเข้มแข็งใจเย็น และพูดอย่างเย็นชา "ไอ้หนุ่ม แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายผู้บ้าบิ่น ชายชรารู้ดีว่า นอกจากจะใช้บารมีในการข่มเขาก็ไม่หนทางอื่น ผลของความรุนแรง ได้ถูกระบายไปกับคนขับแล้ว
และแล้ว
คุนหลุนกลับแสดงสีหน้าที่เย้ยหยันออกมา
“เห่อ ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ก็ไม่ใหญ่เท่าคุณผู้หญิงของบ้านผม!”
เขาที่เคยเป็นราชาทหารรับจ้างมาก่อน เคยพบเห็นผู้มีอำนาจมากมายนับไม่ถ้วน ถ้าเขากลัวถูกกดดันด้วยพลังอำนาจ ตอนนั้นเขาก็คงไม่มีโอกาสเข้ามาเป็นทหารรับจ้างในสนามรบ
ชีวิตนี้ ยังเป็นเฉินเต้าหลินที่ให้เขา
ในตอนนั้นที่เฉินเต้าหลินตัวคนเดียวยอมเสี่ยงอันตราย เพื่อช่วยเขาไว้นั้น เขาก็ได้มอบชีวิตนี้ให้กับเฉินเต้าหลินนานแล้ว
กับคำพูดของชายชราผมขาว เขานั้นไม่อยากที่จะสนใจเลย
“แก..........” ชายชราผมขาวหน้าแดงก่ำ มีความรู้สึกที่อัดอั้นเหมือนคนที่มีความรู้เจอกับคนที่ไม่มีเหตุผล
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดออกมา
มือที่ใหญ่ของคุนหลุน ก็เหวี่ยงชายชราผมขาวไปทางหลี่หลานที่กำลังยืนนิ่งงันเหมือนไก่ไม้
“ขอโทษคุณผู้หญิงของบ้านผมด้วย ไม่อย่างนั้นอยากหาว่าฉันไม่เคารพคนแก่!”
น้ำเสียงที่เย็นเฉียบ ข่มขู่อย่างชัดเจน
ภายใต้แรงที่มหาศาล ชายชราผมขาวได้เซล้มลงบนพื้น ร้องด้วยความเจ็บ
เสียงร้องนี้ ในที่สุดก็ทำให้หลี่หลานที่นิ่งงันได้สติ