ตอนที่ 170
บทที่ 170 ต้นไม้ใหญ่ล่อลม!
October 28, 2026
บทที่ 170 ต้นไม้ใหญ่ล่อลม!
โวง!
ขาที่เบาหวิวเหมือนแส้ ทำให้หนวดเคราสีขาวและผมสีขาวของชายชราเคลื่อนไหว
ขาขวาของคุนหลุนได้หยุดชะงักข้างกายชายชรา ค่อยๆลงสู่พื้น
“พ่อของ.........คุณผู้หญิง?”
ใบหน้าของคุนหลุนเต็มไปด้วยความตกตะลึง หันไปมองหลี่หลานอย่างไม่กล้าเชื่อ
หลี่หลังมีสีหน้าที่ลังเล สายตาที่มองชายชราผมขาว ทั้งโกรธ ทั้งทนไม่ได้ ดวงตาที่แดงน้ำตาก็ไหลพราก
สุดท้าย เธอพยักหน้าให้กับคุนหลุน
คุนหลุนตะลึงอยู่ที่เดิม กวาดมองหลี่หลานกับชายชราผมขาวซ้ำไปมาด้วยอารมณ์ที่สับสน
ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี
แต่กลับเป็นหลี่หลาน ที่ค่อยๆเดินไปด้านหน้าของชายชราผมขาว ด้วยสีหน้าที่จริงจัง
เธอกล่าวอย่างเย็นชา “หนูหวังว่าคำพูดที่พ่อพูดเมื่อกี้จะพูดเพราะโกรธ ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้หนูสามารถช่วยพ่อจากฝ่าเท้าของคุนหลุนได้ ก็สามารถที่จะให้พ่อชดใช้มันได้!”
แรงอาฆาตที่เย็นเยือก เป็นเหมือนลมหนาวที่พัดมาจากแดนไกล
ชายชราผมขาวร่างกายสั่นเทา เศร้าใจอย่างมาก “นี่ นี่คือน้ำเสียงที่แกพูดกับผู้เป็นพ่อเหรอ?”
หลี่หลานยิ้มเยาะ ยืนตัวตรง มองชายชราจากที่สูงลงไป สายตานั้นไม่มีความเห็นใจเลย
“ความสัมพันธ์พ่อลูก ตั้งแต่ตอนนั้นเราก็ตัดขาดกันแล้ว หนูก็เป็นแม่คน ตอนนั้นพวกท่านอาจจะคิดว่าหนูนั้นรังแกง่าย กลับไม่เคยคิดเลย ผู้หญิงที่อ่อนแอ แต่เมื่อเป็นแม่คนแล้วก็จะแข็งแกร่ง!”
“หากตอนนั้นไม่ใช่เพราะกังวลว่าเฉินตงยังเด็ก พ่อคิดว่าตระกูลหลี่จะจัดการหนูได้อย่างง่ายๆเหรอ บัดนี้ตงเอ๋อโตแล้ว หากพวกท่านอยากจะลองดูว่าหนูจะรังแกได้ง่ายมั้ย สามารถลองดูได้เลย”
น้ำเสียงเย็นเยือก แต่กลับดังและมีพลัง
จินตนาการได้ยากมาก นี่จะเป็นคำพูดออกจากปากของหลี่หลานผู้อ่อนโยน
คุนหลุนงงสุดขีด มองหลี่หลายด้วยสายตาที่ตกใจและสงสัย
เขามีความรู้สึกเหมือนคุณผู้หญิงนั้นได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“คุนหลุน ไป!”
หลี่หลานกล่าวอย่างเย็นชา หันหลังเดินจากไป
คุนหลุนที่ได้สติ กลับไม่กล้าโต้แย้งอีก เดินตามไปอย่างรวดเร็ว
ถนนบนภูเขา แสงไฟสลัว
ลมเย็นเล็กน้อย
ชายชราผมขาวนั่งซึมเศร้าอยู่ที่พื้น สายตาที่ลึกๆมองไปหลี่หลานที่กำลังจากไป
สุดท้ายจึงยิ้มอย่างขมขื่น บ่นพึมพำคนเดียว “ตอนนั้น.......ทำผิดไปแล้ว”
……
เขตวิลล่าเขาเทียนซาน
คุนหลุนให้ฝ่ายนิติไปจัดการเรื่องรถ และชดใช้ค่าเสียหาย
เมื่อกลับถึงบ้านนั้น ในห้องรับแขกยังคงสว่างไสวด้วยแสงฟ้า
ท่านหลงกับหลี่หลานนั้นนั่งเผชิญหน้ากัน นิ่งไม่พูดไม่จา
คุนหลุนเดินมาข้างหน้า กล่าวด้วยเสียงที่ต่ำ “ท่านหลง..........”
ท่านหลงยกมือขึ้น ขัดจังหวะการพูดของคุนหลุน
ยิ้มเล็กน้อย “ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว”
ขณะที่พูด เขาก็มองไปที่หลี่หลานด้วยสายตาลึก “คุณผู้หญิง คุณไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้จริงๆ!”
“คุณสะกดรอยฉัน หลี่หลานนั้นกลับเปลี่ยนเรื่องพูด มองท่านหลงด้วยสีหน้าที่เย็นชา ฉันบอกว่าฉันสามารถจัดการได้ ก็คือได้ ไม่จำเป็นต้องให้คุณกับคุนหลุนมายุ่ง!”
“คืนนี้ ก็คือข้อยืนยันว่าคุณผู้หญิงนั้นสามารถจัดการเองได้เหรอ?” ท่าหลงพูดติดตลก
สีหน้าของหลี่หลานมืดมนมากขึ้นกว่าเดิม
กลับไม่มีคำพูดมาโต้แย้งท่านหลง
เพราะเธอนั้นเข้าใจดี คืนนี้หากคุนหลุนไม่ได้ตามไปช่วยเอาไว้ บทสรุปมันต้องรุนแรงมากกว่านี้อย่างแน่นอน การที่เธอถูกตบก็ถือว่าถูกตบฟรีแล้ว
และเธอ ก็จะเลือกที่คุยกันดีๆ มันยิ่งเสียเวลา เสียความอดทน โดยที่ไม่รู้ข้อสรุป
การปรากฏตัวของคุนหลุน ทำให้เธอยิ่งเด็ดขาด แต่กลับได้ผลที่ดีที่สุด
“คุณผู้หญิง ต้นไม้ใหญ่ล่อลม เมื่อยี่สิบปีก่อน คุณผู้หญิงกับคุณชายซึ่งพึ่งพากันและกันเพื่อความอยู่รอด โดยธรรมชาติลมนั้นมันก็ไม่พัดผ่านมา”