ตอนที่ 186
บทที่ 186 ฉันมาเพื่อที่จะชิงตัว ไม่ได้มาคุยเรื่องมารยาท
October 28, 2026
“แก......”
ทันใดนั้น คุณท่านใหญ่หลี่ก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมาราวกับสิงโต เขายกไม้ขึ้นแล้วฟาดลงไป
แต่ฟาดลงไปได้เพียงแค่ครึ่งเดียวเขาก็หยุด
ตุ๊บ !
เสียงไม้เท้าหล่นกระทบลงบนพื้น
คุณท่านใหญ่หลี่สูดหายใจเข้าหนึ่งครั้ง จากนั้นอารมณ์โกรธก็ค่อยๆ สงบลง แล้วปรากฏรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยบนใบหน้าขึ้นมาแทน
“ถ้าฉันตีแกให้ตายจริงๆ ตงเอ๋อจะไม่ตัดขาดกับตระกูลหลี่หรืออย่างไร ?”
หลี่หลานหน้าถอดสี
เธอกำลังคิดเช่นนี้อยู่พอดี
เป็นเพราะพันธะของเธอ ทำให้เฉินตงยังคงถูกพันธนาการเอาไว้กับตระกูลหลี่
ถ้าเธอไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เฉินตงก็สามารถมีใจต่อสู้เพื่อแย่งชิงตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลเฉินได้อย่างเต็มที่
แม่ไม่อยู่แล้ว แต่ยังมีพ่ออยู่ !
เธอรู้ดีว่า หลายปีมานี้เธอทำให้เฉินตงต้องเหนื่อย และเธอจะไม่ยอมให้เฉินตงละทิ้งสิทธิ์ในการแย่งชิงตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลเฉินแล้วมาเป็นผู้สืบทอดมรดกตระกูลหลี่เพราะเธอเด็ดขาด
ต้องหนีจากตระกูลหลี่ที่เลือดเย็นให้ได้
เพียงแต่เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตระกูลเฉินและตระกูลหลี่ ก็มีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวแล้ว !
ในเมื่อลูกชายของเธออยากจะกลายร่างเป็นมังกรใหญ่ที่ผงาดง้ำค้ำฟ้า แล้วเธอจะยอมปล่อยให้ลูกชายกลายเป็นลูกมังกรตัวเล็กๆ ได้อย่างไร ?
หลี่หลานสูดหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้ง เพื่อทนต่อความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นบริเวณขาด้านขวา จากนั้นจึงพูดอย่างแน่วแน่ว่า : “ตงเอ๋อไม่มีทางรับตำแหน่งผู้สืบทอดมรดกของตระกูลหลี่เด็ดขาด !”
“พูดเช่นนี้ดูจะเร็วไปหน่อยนะ !”
คุณท่านใหญ่หลี่ยิ้มอย่างมั่นใจ : “ตงเอ๋อไม่ใช่เด็กโง่ ผู้สืบทอดมรดกตระกูลเฉินก็เป็นเพียงแค่ตำแหน่งๆ หนึ่งก็เท่านั้น มีควมแตกต่างอะไรกับพวกชนชั้นสูงของตระกูลเฉินกัน ? แต่ถ้าหากเขาหันมาหาตระกูลหลี่ของฉัน ตำแหน่งเจ้าบ้านก็จะต้องเป็นของเขาแน่นอน !”
“จริงอยู่ที่ตระกูลหลี่ไม่มีทางเทียบกับตระกูลเฉินได้ แต่ถ้าหากตงเอ๋อกลายเป็นเจ้าบ้าน เขาเองก็สามารถขึ้นไปยืนอยู่เหนือคนอื่นได้เช่นกัน !
“ตงเอ๋อไม่ได้โง่จริงๆ ไม่โง่ถึงขั้นจะยอมกลับมาช่วยเหลือตระกูลที่เลือดเย็น สูบเลือดสูบเนื้อคนเช่นนี้ ในเมื่อมีฉันเป็นบทเรียนให้เขาได้เห็นอยู่แล้ว แล้วทำไมเขาจะต้องยอมบินลงเล่นกับไฟให้เจ็บตัวด้วยล่ะ ?”
หลี่หลานหัวเราะออกมา ถึงแม้ขาด้านขวาของเธอจะเจ็บ แต่เธอก็ยังหัวเราะได้อย่างเบิกบาน : “ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันไม่มีค่าอะไรในสายตาของคุณเลยด้วยซ้ำ ตงเอ๋อเองก็ไม่มีค่าอะไรในสายตาของคุณ สิ่งที่คุณให้ความสำคัญก็คือ ความสามารถของเขาที่จะกลับมาช่วยตระกูลหลี่ได้ ซึ่งมีมากกว่าลูกชายหน้าโง่พวกนั้นของคุณ !”
รอยยิ้มของคุณท่านใหญ่หลี่จางหายไปทันที
แววตาของเขาปรากฏความมืดมนขึ้นมา
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้
หลี่หลานก็ยิ่งแน่ใจ เธอยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน : “ด้วยนิสัยของคุณ จะยอมปล่อยให้ตระกูลหลี่ที่ยิ่งใหญ่ ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนอื่นได้อย่างไร ? คุณแค่อยากจะยืมมือตงเอ๋อกลับมาช่วยตระกูลหลี่ก็เท่านั้น หลังจากทุกอย่างกลับสู่สภาพที่มั่นคงแล้ว คุณก็จะให้พวกหน้าโง่ในตระกูลหลี่มารับช่วงต่อ !”
“ต่อให้คุณตาย คุณก็ต้องวางแผนล่วงหน้าเอาไว้อย่างดีแน่นอน โดยสอนเจ้าพวกหน้าโง่เหล่านั้นของคุณว่าจะยึดอำนาจคืนด้วยวิธีใด ใช่ไหมล่ะ ?”
เปรี้ยง !
คุณท่านใหญ่หลี่รู้สึกตกตะลึง
ถึงแม้สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไป แต่บริเวณหางตากลับปรากฏเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา และกระตุกเล็กน้อย
ถึงขึ้นกำไม้เท้าที่อยู่ในมือขวาเอาไว้แน่น
พักใหญ่
คุณท่านใหญ่หลี่ก็ยิ้มออกมาแปลกๆ
“ความสามารถของแกยอดเยี่ยมกว่าพวกพี่ชายของแกจริงๆ แต่เพื่อศักดิ์ศรีของตระกูลหลี่ ตั้งแต่วันที่แกเกิดมา แกก็ถูกกำหนดให้เป็นเหยื่อของตระกูลหลี่แล้ว ต่อให้ความสามารถของแกจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม !”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
“ตงเอ๋อของแกจะต้องมาแน่นอน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะยอมรับช่วงตระกูลหลี่ต่อหรือไม่นั้น มีเหยื่ออย่างแกอยู่ที่นี่ทั้งคน แล้วฉันจะไปกลัวอะไร ?”
คำพูดเพียงประโยคเดียว แต่ทำให้หลี่หลานรู้สึกโกรธจนถึงขีดสุด
เธอพยายามกระเสือกกระสนเพื่อที่จะตามคุณท่านใหญ่หลี่ไป แล้วตะโกนออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า : “คุณยังเป็นคนอยู่อีกไหม ? ทำไมพ่อย่างคุณถึงได้มีจิตใจที่ชั่วร้ายเช่นนี้ ?”
“ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อตระกูลหลี่ จะพูดว่าชั่วร้ายได้อย่างไรกัน ?”
คุณท่านใหญ่หลี่หยุดเดิน เขาก้มลงหมองหลี่หลานที่เกาะขาเขาอยู่ แววตาของเขามาปรากฏความเมตตาปรานีเลยแม้แต่น้อย
“คุณจะต้องเสียใจ คุณจะต้องเสียใจแน่นอน !”
หลี่หลานร้องไห้พลางตะโกนออกมา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น มือทั้งสองข้างกอดขาของคุณท่านใหญ่หลี่เอาไว้แน่น : “พวกเขาไม่ใช่สองแม่ลูกเด็กกำพร้าและหญิงม่ายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว พ่อของตงเอ๋อกลับมาแล้ว เขา......เขาไม่มีทางยอมปล่อยคุณแน่นอน !”
“น่าขำ ! ถ้าหากตระกูลเฉินมีผู้ทำคนเดียวเหมือนตระกูลหลี่ ฉันก็อาจจะกลัวเฉินเต้าหลินอยู่บ้าง ตอนนี้หากเขาคิดจะจัดการกับฉันล่ะก็ ให้เขาผ่านด่านคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินให้ได้เสียก่อนเถอะ !”
ตุ๊บ !
คุณท่านใหญ่หลี่แสยะยิ้มออกมา พร้อมกับยกไม้เท้าขึ้นมาอีกครั้ง แล้วตีลงไปที่มือด้านขวาของหลี่หลานอย่างแรง
“โอ๊ย !”
หลี่หลานกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอปล่อยขาของคุณท่านใหญ่หลี่
คุณท่านใหญ่หลี่รีบเดินจากไปทันที
จากนั้น ก็มีสาวใช้สองคนเดินเข้ามาในห้อง แถวแบกหลี่หลานขึ้นไปโยนเอาไว้บนเตียง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ว่าจะเป็นคุณท่านใหญ่หลี่ หรือแม้กระทั่งสาวใช้ที่ฐานะต่ำต้อยที่สุดในบ้าน ก็ไม่มีใครเคยแสดงความเมตตาปรานีต่อหลี่หลานเลยสักคน
ภายในร้านกาแฟของสนามบินนานาชาติเมืองหลวง
พวกของเฉินตงนั่นทั้งสี่คนนั่งอยู่บริเวณที่นั่งริมหน้าต่าง