บทที่ 231 นักโทษ？!

“ฟู่~”

“ฟู่~”

สายลมหนาวพัดมา หนาวเหน็บจนเข้าไปถึงในกระดูก

เฉินตงงอตัว เอามือกอดอก แล้วเดินไปข้างหน้า

ลมหายใจที่เข้าออก ก็มีไอควันเย็นสีขาวๆ

เสบียงอาหารถุงหนึ่ง และขวดน้ำขวดหนึ่ง ทำให้เขาที่หิวกระหาย ก็รู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาได้บ้าง อีกทั้งยังพอมีแรงต่อสู้เพื่อจะเอาชีวิตรอดต่อไป

พื้นผิวน้ำแข็งที่อยู่ใต้เท้าเขามันลื่นมาก หากไม่ระวังก็อาจจะล้มลงกับพื้นได้

ภาพที่เห็น เป็นภาพขาวโพลนไปทั่วทั้งบริเวณกว้าง

แสงแดดที่สาดส่องลงมา ทำให้ชั้นน้ำแข็งสีขาวเหล่านั้นสว่างไสวแสบตายิ่งนัก

ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหนาวเย็นอันน่ากลัวที่เกาะกินเข้าไปถึงในกระดูก

ไห่ย่าตอนนี้กำลังเข้าสู่หน้าร้อน และเฉินตงก็สวมใส่เพียงกางเกงขาสั้นและเสื้อแขนสั้น ในที่ที่หนาวเย็นเยือกแบบนี้ การสวมใส่เสื้อผ้าของเขาก็เหมือนกับการไม่ได้ใส่อะไร

“ต้องรอด……ต้องมีชีวิตรอดให้ได้……”

ริมฝีปากม่วงช้ำ เอ่ยพูดเสียงพึมพำ ออกมาอย่างมุ่งมั่นและแน่วแน่

“ชิงหยิ่ง……แม่……คุนหลุน……”

เอ่ยพูดชื่อคนที่รักซ้ำไปซ้ำมา ที่ทำได้มีเพียงเท่านี้ เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เฉินตงมีความหวังและพยายามที่จะมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้

สายลมอันหนาวเหน็บนี้เป็นเสมือนมีดคม

แผ่ซ่านไปในทั่วบริเวณพื้นที่ที่ขาวโพลนนี้

เฉินตงเดินกะเผลกซวนเซไปมา เพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า

เมื่อมองจากที่สูง เหมือนมดที่ถูกทอดทิ้ง ดิ้นรนเพื่อที่จะเอาชีวิตรอดอย่างไม่ยอมแพ้ บนหิมะน้ำแข็งสีขาวนี้ เป็นเพียงจุดดำเล็กๆ

เฉินตงไม่รู้ควรเดินไปทางไหนดี

สิ่งที่พอจะมั่นใจได้คือ คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินและคนตระกูลฉิน ไม่มีเจตนาที่จะเอาชีวิตเขา

แต่ทำกับเขาเหมือนเป็นขยะ ปล่อยเขาทิ้งที่ดินแดนน้ำแข็งที่เยือกเย็นนี้ เพื่อพบกับการลงโทษที่อาจจะน่ากลัวกว่าความตาย

หากจะปล่อยให้เขาตาย เขาก็คงจะกลายเป็นศพไปนานแล้ว

ไม่ว่ายังไง เพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดต่อไป

เฉินตงไม่สนใจว่าคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินและคนตระกูลฉินจะจัดเตรียมอะไรไว้รอต้อนรับเขาอยู่

ที่เขากลัวคือ ยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ต้องมาแข็งตายที่นี่ไปเสียก่อน

หากมีชีวิตรอดต่อไป ยังไงก็ยังมีโอกาสหวนกลับมาตั้งตัวอีกครั้ง

หากตายไป ทุกอย่างก็จบสิ้น

เขาไม่สนว่าตัวเองจะตกต่ำเพียงใด ตั้งแต่เล็กจนโต เขากับแม่ต่างก็พึ่งพาอาศัยกันเพื่อความอยู่รอด เคยตกต่ำไหม ?

เคยตกต่ำ!

เหมือนสุนัขจนตรอก จากความมืดมน ก้าวสู่แสงสว่าง

และตอนนี้ ก็แค่กลับไปสู่ความมืดมนนั้นอีกครั้ง

ความอดทนและเข้มแข็งที่มี ทำให้ปล่อยวางทุกอย่างได้ และทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่รอดต่อไป

กู้ชิงหยิ่งยังรอเขากลับไปแต่งงานด้วย

สามปีที่รอคอย เขาจะไม่ทำผิดกับชีวิตรักที่ยาวนานนี้ของเขา

แม่เขายังรอเขากลับไปดูแลในยามที่แก่เฒ่า

การเลี้ยงดูมาตลอดยี่สิบกว่าปี มันถึงเวลาที่เขาควรจะตอบแทนแล้ว

……

โครม……

พื้นดินสั่นสะเทือน

มีเสียงดังกึกก้องสนั่นมาจากที่ไกลๆ

เฉินตงตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม แล้วหรี่ตาจ้องมอง ไปยังแสงที่สาดกระทบเข้ากับน้ำแข็ง มันมาจากที่ไกลๆ

หิมะน้ำแข็งที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีมากมายจนล้น แล้วมุ่งมาทางนี้

จากท้องฟ้าที่ส่องแสงสว่างไสว ก็ขาวโพลน

เหมือน สัตว์ป่าที่หลุดออกจากกรง

“หิมะถล่ม？!”

เฉินตงหัวใจกระตุกอย่างรุนแรง ให้ตายเถอะ ที่นี่มีหิมะถล่มได้ยังไง ?

ทางเดินที่ไม่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ มีเพียงแผ่นน้ำแข็งที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แล้วเกิดหิมะถล่มได้ยังไง ?

เห็นคลื่นหิมะที่เคลื่อนที่ในแนวนอนจากที่ไกลๆไม่เห็นสุดเขต เฉินตงเหมือนถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็น จับกดลงไปในเหวลึกอย่างสิ้นหวัง

หนี ?

ต้องหนี !

แล้วจะหนีไปทางไหน ?

ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เฉินตงก็หันหลังกลับล้มลุกคลุกคลาน วิ่งไปยังทางที่ที่เขามา

แม้ว่าจะเหมือนแมลงวันหัวขาด แต่เขาก็ไม่คิดจะหยุด

การนั่งรอความตาย ไม่เคยมีอยู่ในความคิดเขามาก่อน

โครม……

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ