ตอนที่ 232
บทที่ 232 คุกมืด
October 28, 2026
เฉินตงไม่ได้ขัดขืน
อันที่จริงแล้ว สถานะในตอนนี้ของเขา เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดขืนอะไร
แน่นอนว่า ก็ไม่คิดที่จะขัดขืนเช่นกัน
เมื่อสุนัขจรจัดอาศัยอยู่ตามท้องถนน ที่กำลังจะตายแต่ก็ไม่ตายนั้น มันเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าคนที่เก็บมันไปจะเป็นคนหรือเป็นผี
คำขอเดียว……คือการมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป !
เสียงกึกก้องของรถแรงม้ากำลังสูงที่กำลังเคลื่อนตัวดังอื้ออึงอยู่ในหู
นอกหน้าต่าง ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะที่ขาวโพลนไปทั่วบริเวณ
และภายในรถก็อบอุ่นเหมือนต้นฤดูใบไม้ผลิ
กองไฟในเตาผิงให้ความอบอุ่น
ค่อยๆ บรรเทาความหนาวเย็นบนร่างให้กับเฉินตงได้
เพลงที่ไพเราะ
หลากหลายเชื้อชาติ และหลายสิบคนที่ร่างแข็งแกร่งบึกบึน ยืนถือแก้วเหล้าในที่โล่งเตียน ยิ้มหัวเราะร้องรำทำเพลง
ในอากาศ มีกลิ่นฉุนๆของแอลกอฮอล์
ในสถานที่แบบนี้ เหล้าคลายความหนาวเย็นได้เป็นอย่างดี
แต่เฉินตง กลับตัวแข็งทื่ออยู่ที่มุมห้อง
เขาไม่ได้ขยับไปไหน และไม่ได้สำรวจมองโดยรอบ
เพราะเขาจำบทสนทนาเมื่อครู่ของคนเหล่านั้นได้
เขาเป็นนักโทษ!
นักโทษ……ก็ต้องอยู่อย่างนักโทษ
วิธีนี้ถึงจะทำให้ตัวเองมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปได้
“ไงเจ้าหนุ่ม นายนี่ก็แปลก”
ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราบุกประชิดตัวเขาเมื่อครู่เดินเข้ามาหาเฉินตง มองลงมาจากด้านบน ในตามีความสงสัย
“แปลก？”
เฉินตงเลิกคิ้ว
ชายที่มีหนวดเครายื่นแก้วเหล้ามาให้เฉินตง
เฉินตงไม่ได้ปฏิเสธ รับมาแล้วดื่มมันจนหมด ฤทธิ์เหล้าที่มีแอลกอฮอล์สูงกระตุ้น ทำให้เขาหน้าดำหน้าแดง และไอออกมาอย่างรุนแรง
ในขณะเดียวกัน ความหนาวเย็นในร่างกายก็ทุเลาเบาบางลงไปมาก
“เจ้าหนุ่มน้อย นี่มันน้ำแห่งชีวิตที่มีปริมาณแอลกอฮอล์สูงถึง96% เชียวนะ หมดแก้วทีเดียวแบบนี้ ไม่กลัวหลอดอาหารไหม้หรือไง？”
ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเครานั่งลงข้างเฉินตง แล้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย：“เห็นแก่ที่นายเป็นคนประเภทเดียวกับฉัน เรามาทำความรู้จักกันหน่อย ฉันชื่อป๋า เป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนย่อยนี้ และพวกเขาเป็นหมาป่าในทะเลน้ำแข็งนี้ของฉัน”
“ผมชื่อเฉินตง”
เฉินตงวางแก้วในมือลง แล้วจับมือกับป๋า ถามเสียงเบาไปว่า ：“ทำไมคุณถึงบอกว่าผมแปลก？”
ป๋าหัวเราะอย่างพอใจ ：“เมื่อก่อน เวลามีนักโทษมา ทุกคนล้วนต่างจะหวีดร้องตะโกนเสียงดัง คิดว่าตัวเองนั้นแน่ ไม่หยุดที่จะก่อความวุ่นวาย หากไม่ถูกพวกเราสั่งสอนจนเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง เขาก็จะยังไม่เงียบ แต่นายเป็นคนแรกที่ไม่ก่อความวุ่นวายอะไร”
สุนัข ?
เฉินตงเลิกคิ้ว รอยยิ้มเต็มไปด้วยความขมขื่น
นี่……บางที่นี่อาจจะเป็นการทำความเข้าใจ
“สวัสดี!หัวหน้า คุณกำลังคุยอะไรกับนักโทษ？”
ชายหนุ่มผิวขาวที่ร่างกายกำยำกำลังหัวเราะและเต้นรำอยู่ หันมาทางป๋าแล้วตะโกนถาม
ป๋ายกนิ้วกลางชูไปให้กับอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี และชายผิวขาวคนดังกล่าวก็เบะปาก และไม่ได้ถามอะไรอีก
ภาพที่เห็นทำให้เฉินตงเองก็พูดอะไรไม่ออก
“เฉินตง เห็นไหม? ตราบใดที่นายแข็งแกร่ง ก็สามารถทำให้คนที่พูดคนละภาษากับนาย มาพูดภาษาเดียวกันกับนายได้ ”
ป๋ามองเฉินตงอย่างประหลาด：“นิสัยของนาย ฉันชอบ แต่ฉันต้องเตือนนาย ที่นี่ ไม่มีกฎระเบียบ กฎข้อเดียวที่มี คือนายต้องแข็งแกร่งพอ!”
“ในรถถังนี้ ฉันเป็นหัวหน้า ฉันยังพอจะพูดคุยกับนายได้บ้าง หากถึงที่หมายแล้ว ก็จะไม่มีใครที่ช่วยนายได้ นายต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น”
“ที่นี่มันที่ไหนกัน?” เฉินตงถาม
“คุกมืด!”
ป๋าเทน้ำแห่งชีวิตโดยไม่สนใจอีกแก้วหนึ่ง：“สถานที่ที่ถูกคนบนโลกละทิ้ง และสถานที่ที่มีไว้กักขังคนที่ก่อความวุ่นวายหรือผู้กระทำความผิดที่ร้ายแรง”
สองสิ่งนี้ ผมจัดอยู่ในจำพวกไหน ?
ในใจของเฉินตงรู้สึกขมขื่น หน้าอกบีบรัดแน่นอย่างรุนแรง
สิ่งที่เรียกว่าก่อความวุ่นวายและกระทำความผิดร้ายแรง คงจะตัดสินด้วยกำลังละมั้ง ?
“นายอยู่ในคุกมืด หากอยากมีชีวิตที่ยืนยาว และสุขสบาย ก็ต้องแข็งแกร่งและโหดเหี้ยมกว่าคนอื่นๆ ไม่อย่างนั้นก็ต้องรู้จักอดทน อดทนกับสิ่งที่ทุกคนก็ทนมันไม่ได้”
สายตาของป๋าแปลกไป：“คนที่ถูกคุมขังในคุกมืดนี้ เป็นคนที่ไม่ทางจะออกไปได้อีก นานวันไป ความสนใจในทุกอย่างก็จะค่อยๆเปลี่ยนไป ผู้ที่มาใหม่ เป็นที่สนใจมากสำหรับพวกเขา”
หางตาของเฉินตงกระตุกอย่างรุนแรง
คำบอกใบ้ของป๋า เขาเข้าใจมันเป็นอย่างดีแล้ว
ความอดทนแบบนี้ เขายังไม่สามารถที่จะทำมันได้ !
ป๋าตีไปที่ไหล่ของเฉินตงเบา ๆ ลุกขึ้นเพื่อจะไปเต้นรำกับเพื่อนร่วมทีมของเขา