บทที่ 242 ถากถาง ข้อบกพร่อง

เลือดสีแดงสด

ราวกับดอกเหมย ที่สาดส่องลงบนลานประลอง

เฉินตงเกิดมรสุมในใจ

มันต่างกัน.....ขนาดนั้นเชียวหรือ?

การต่อสู้ระหว่างเขากับป๋า ถึงจะรู้ว่าป๋าตั้งใจต่อให้ แต่ถ้าอยู่ภายใต้การประลองเป็นตาย เขาก็ใช่ว่าจะไม่มีทางสู้

และกำลังของหมียักษ์ จากที่ได้ยินมาจากพวกแนชวิลล์ ก็พอๆกับป๋า

หากประลองเป็นตาย ก็อาจมีโอกาสที่จะชนะได้

แต่เฉินตงนึกไม่ถึงเลยว่าการต่อสู้กับป๋าในเมื่อกี้ ฝ่ายตรงข้ามเขาต่อให้ขนาดนี้ !

ภายในห้องขังต่างๆ ส่งเสียงอึกทึกครึกครื้นดังมา

อย่างกับว่ามองการประลองเป็นตายครั้งนี้เป็นงานรื่นเริงที่ไม่ได้เห็นในคุกนี้มานาน

หมียักษ์ยืนยิ่งอยู่ที่เดิม และไม่ได้ไล่ตามเพื่อชัยชนะ

ใบหน้าอันดุร้ายที่เต็มไปด้วยความดูถูก“ แค่หมัดเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว แกยังจะประลองเป็นตายกับฉันได้อย่างไร？”

ด้วยกำลังอันแข็งแกร่งของตัวเอง ทำให้หมียักษ์มีความมั่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้

เขาหันไปมองป๋าที่ยืนโกรธอยู่ตรงหน้าประตูคุก

ยักไหล่แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า“ ป๋า ผมให้หน้าคุณแล้วนะ และหลังจากนี้ คุณก็ต้องเป็นฝ่ายให้หน้าผมบ้างแล้วนะ!”

ป๋าอึ้งทึ่งพูดอะไรไม่ออก

จากคำพูดของหมียักษ์ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการเตือนเขาไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการประลองเป็นตายในครั้งนี้

แต่ว่า........

ป๋ามองไปทางเฉินตงด้วยสีหน้าที่มืดครึ้มไม่นิ่ง แค่หมัดเดียวก็ถึงกับกระอักเลือด ยังจะสู้ต่อได้อย่างไร?

ฮูววว.......

เฉินตงถอนหายใจอย่างหนัก และคายเลือดออกจากปาก

เขาหันหลังกลับ แล้วมองไปที่หมียักษ์อย่างเย็นชา

ทันใดนั้น ก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย

“หมัดของแก หนักได้แค่นี้แล้วเหรอ? ”

บูม!

หมียักษ์เขม่นหางตา

เขาจ้องเฉินตงอย่างโกรธเคือง “แกยั่วโมโหฉันเหรอ? ”

“แกมีค่าพอที่จะให้ฉันยั่วเหรอ? ”

รอยยิ้มของเฉินตงยิ่งดูชั่วร้ายกว่าเดิม เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก “กำปั้น มันเบาเกินไปจริงๆ”

กล้ามเนื้อบนร่างหมียักษ์ที่ราวกับหิน เส้นเอ็นปูดเว้าราวกับไส้เดือนที่กระเพื่อมสั่นสะท้าน

ดวงตาที่ดุร้าย เขาโกรธมาก

หมัดเดียวก็ถึงกับกระอักเลือด

ยังกล้าพูดแบบนี้อีก รู้จักฉันน้อยไปละ!

“ฮื้อ!”

ทันใดนั้น หมียักษ์ก็แหงนหน้าคำรามขึ้นฟ้า

เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง ทำให้นักโทษในห้องขังเงียบสงัดไปพร้อมๆกัน

ตูม ตูม ตูม...........

เสียงฝีเท้าที่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง ราวกับตีกลอง

ร่างของหมียักษ์ ราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่กำลังจะถล่ม และพุ่งเข้าใส่เฉินตง

เฉินตงหรี่ตาลง หลังจากที่เข้าใจถึงพลังของหมียักษ์อย่างลึกซึ้งแล้ว

เขาไม่กล้าที่จะเผชิญโดยตรง

ด้วยลักษณะรูปร่างที่ต่างกันมาก ทำให้หมียักษ์มีร่างเป็นอาวุธสังหารที่น่ากลัวที่สุดอยู่แล้ว

เขาเหยียบพื้นอย่างแรง และเคลื่อนตัวตรงไปด้านข้าง เพื่อหลบการโจมตีของหมียักษ์

ทันใด

เฉินตงกระโจนขึ้น มีดฝ่ามือฟันลงบนคอของหมียักษ์อย่างดุดัน

เสียงดังทุ้ม ปัง! หมียักษ์ชะงักฝีเท้า

แต่เพียงครู่เดียว และแล้วหมียักษ์ก็โกรธคำราม แขนที่ราวกับงูยักษ์ของเขาพลิกกลับแล้วพุ่งเข้าใส่เฉินตง

เฉินตงสีหน้านิ่งเฉย เท้าเตะพื้นแล้วกระโดดถอยหลัง

มือใหญ่ของหมียักษ์ล่องผ่านเอวของเขา

ทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านการคาดการณ์มาอย่างแม่นยำ

ฉากนี้ ทำให้ทุกคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ

นักโทษทุกคนงงงวยไปหมดแล้ว

แม้จะเป็นป๋าหรือเจ้าหน้าที่ที่อยู่ทางประตูใหญ่ของคุก ทุกคนต่างตกตะลึง

วินาทีแรกเพิ่งถูกชกจนกระอักเลือด วินาทีต่อมาก็สามารถหลบหลีกได้ขนาดนี้แล้วหรือ?

นี่มันต้องเป็นแผนต่อสู้ที่น่าสยองขนาดไหน?

ไม่มีใครรู้สึกว่ารูปร่างของหมียักษ์จะทำให้เขาเคลื่อนไหวได้ช้า

อันที่จริงเนื่องจากรูปร่างที่ใหญ่โตของหมียักษ์ เลยทำให้ดูเหมือนว่าจะเคลื่อนไหวช้าเมื่อมองด้วยตาเปล่า แต่ในความเป็นจริงกลับว่องไวจนน่ากลัว!

ในการโจมตีครั้งแรก เฉินตงมีเหตุประมาท

แต่ในครั้งนี้ มันเป็นการปะทะกันแบบตัวต่อตัวจริงๆ!

ต่อให้เป็นป๋า ภายใต้การถูกหมียักษ์พลิกมือโจมตีเข้าใส่เช่นนี้ ก็ไม่สามารถมั่นใจว่าจะทำได้อย่างไหวพริบเท่าเฉินตง