บทที่ 248 สุดจะต้าน

เฉินตงจ้องมองไปที่ป๋าด้วยความประหลาดใจ

มันเกี่ยวกับการที่เขาจะออกไปจากคุกมืดนี้ได้หรือไม่

นี่คงถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ในคุกมืดนี้

ป๋ายังกล้าช่วยเขาอีก ?

“อย่าแปลกใจเลย ใครใช้ให้ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุนหลุนกันล่ะ？”

ป๋ามองออกว่าเฉินตงกำลังคิดอะไร ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

เฉินตงอ้ำอึ้ง เต็มไปด้วยความสงสัย

เขาสงสัยมาโดยตลอด ว่าระหว่างป๋ากับคุนหลุนมีความสัมพันธ์ยังไงกัน

คนคนหนึ่งที่ชำนาญกับกระบวนท่าการต่อสู้ของคุนหลุน และเพราะคุนหลุน ชายคนนี้ไม่ลังเลที่จะช่วยเขาโกง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคุนหลุนมันแน่นแฟ้นแค่ไหนกัน ?

“ขอบคุณครับ”

แต่แล้ว เฉินตงก็เก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ แล้วหันหลังเดินไปยังคุกNO.7

ขณะที่เดินไปนั้น เขาก็มองดูสมบัติที่ป๋าให้เขา

เพียงแค่ได้เห็น เขาก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันที

กระจก？

มองดูกระจกในมือ เฉินตงก็งงงวยไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

กระจกเงามันเป็นสิ่งต้องห้าม ที่ไม่ควรมีอยู่ในคุกมืดนี้

เพราะมันจะกลายเป็นอาวุธในการสังหารได้

“ป๋าให้สิ่งนี้กับฉัน เพื่อให้ฉันใช้มันฆ่างูเหลือม？”

เฉินคงยังคงสงสัย กระจกในมือมีขนาดเท่าถั่ววอลนัท สะดวกกับการเก็บซ่อนได้ง่าย

เมื่อเทียบกับอาวุธอื่นๆ กระจกนี้ซ่อนและพกพาได้ง่ายกว่ามาก

แต่ว่า กระจกบานเล็กแค่นี้ กับการต่อสู้กับจ่าฝูงอย่างงูเหลือม ใช้เป็นอาวุธสังหารได้จริงเหรอ ?

หรือบางที……มันมีวิธีใช้อย่างอื่น ?

เฉินตงเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจ แต่ก็เก็บกระจกไว้ในกระเป๋า

ในตอนที่เฉินตงถูกนำตัวเข้าคุกNO.7นั้น

นักโทษในคุกNO.7 ต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องดังลั่นแสบแก้วหูไปหมด

บรรยากาศ ดุเดือดร้อนระอุขึ้นมาทันที

และบนเวทีที่ลานกิจกรรม มีรังสีแสงทรงพลังจ้องมองมา

มีร่างหนึ่งร่างยืนตระหง่านอยู่บนนั้น

“ขึ้นไปเถอะ”

ผู้คุมเอ่ยพูดอย่างเรียบเฉยไปคำหนึ่ง

เฉินตงพยักหน้า แล้วเดินไปยังเวที

ภายในเรือนจำ เสียงโห่ร้องก้องกังวาน

บ้างก็มีเสียงคำราม บ้างก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์

แต่ภาษาที่ใช้ไม่เหมือนกับภาษาในคุกNO.9 นักโทษในคุกNO.7ใช้ภาษาที่แตกต่างกัน และเมื่อมาอยู่รวมกัน ทำให้เฉินตงไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่

รู้เพียงว่า……เสียงดังและหนวกหู！

ดวงตาของเฉินตงจับจ้องมองไปยังงูเหลือมที่อยู่บนเวที

นั่นเป็นร่างที่กำยำ

ไม่ได้กำยำใหญ่โตเท่ากับของหมียักษ์

แต่ก็ผอมกว่าจ่าฝูงสองตัวที่เขาเคยสู้ด้วยมาก่อนหน้า

บวกกับรูปลักษณ์ที่ธรรมดา หากโยนลงไปในฝูงชน ก็ไม่ต่างอะไรกับคนอื่นๆ ยากที่จะหาตัวเจอด้วยซ้ำ

แต่ เฉินตงก็ไม่มีนิสัยที่ชอบตัดสินรูปลักษณ์คนจากภายนอก

เสือซุ่มในคุกมืดนี้ ที่สามารถเป็นจ่าฝูงในเรือนจำได้ ก็ต้องเป็นราชาแห่งฝูงสัตว์ทั้งปวง

ต่อให้เป็นคนธรรมดา หากถูกโยนสู่โลกภายนอก ไม่แน่ว่าก็อาจจะกลายเป็นมือสังหารได้

“เร็วหน่อยได้ไหม？”

เสียงที่แหบแห้ง ดังขึ้นมาจากบนเวที

เฉินตงยกยิ้มเล็กน้อย แล้วเร่งฝีเท้าเดินไป

เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น เฉินตงก็สังเกตเห็นความผิดปรกติ

นั่นคือ……ตาของงูเหลือม ！

ดวงตาของเขาแวววาวเป็นพิเศษ ไม่ใช่ความอิ่มเอิบแวววับของนัยน์ตา แต่เป็นความแวววาวที่มองดูก็รู้ว่ามันผิดปรกติ

เพราะมันแวววาวเกินไป ทำให้เลนส์ตาของงูเหลือมมีความขุ่นมัว และไม่รู้สึกถึงการถูกเพ่งมอง

เมื่อคิดไปถึงคำเตือนของหมียักษ์ การเผชิญหน้ากับงูเหลือมในตอนนี้

เฉินตงรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย

คนในคุกมืดต่างก็รู้ว่าดวงตาเป็นจุดอ่อนของงูเหลือม

แต่งูเหลือมกลับกลายเป็นจ่าฝูงในคุกNO.7 ชัดเจนว่าจุดอ่อนที่ตาของเขา ต่อให้มีคนจำนวนไม่น้อยที่รู้ ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

ซึ่งมันแตกต่างจากแผลเก่าที่เท้าซ้ายของจ่าฝูงในคุกNO.8

“ซี๊ด~”

ในตอนที่เฉินตงกำลังสงสัยอยู่นั้น ข้างใบหูก็มีเสียงคล้ายกับเสียงงูดังขึ้น