บทที่ 253 ความน่ากลัว

ภายในห้องควบคุม เกิดความโกลาหลขึ้น

ทุกคนต่างก็จ้องมองดูภาพจากกล้องวงจรปิดนั่นด้วยความหวาดผวา

เฉินตง……มีความสามารถมากพอที่จะให้เต้าจูนถอดเสื้อคลุมออก ?

ภายใต้ความตื่นตระหนกตกใจ

ไม่มีใครสังเกตเห็น ท่าทีของชายชราผมหงอกกับป๋า จากที่หวาดผวา ก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมาทันที

เสียงร้องด้วยความกลัว ก็กึกก้องอยู่ในอีกเรือนจำทั้งเก้าด้วยเช่นกัน

นักโทษทุกคนต่างก็กำลังจดจ้องอยู่กับศึกใหญ่ในครั้งนี้ และต่างก็รู้ ว่าเสื้อคลุมของคนคนแรกนั้นหมายถึงอะไร

มีเพียงคุกNO.1เท่านั้น ที่ยังคงเงียบงัน

แต่ ใบหน้าของนักโทษทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยอาการที่ตื่นตระหนกตกใจและประหลาดใจ

บนเวที

เฉินตงขมวดคิ้วแล้วมองไปยังชายหนุ่มที่ถอดเสื้อคลุมออกและเผยให้เห็นใบหน้าของเขา

มันเป็นใบหน้าที่ผอมบางเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น

คำเดียวสง่างามและกล้าหาญก็เพียงพอกับคำอธิบายแล้ว

แต่ความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ทำให้เฉินตงอกสั่นขวัญแขวน

มันเหมือนกับคมดาบที่ถูกซ่อนใต้ฝักดาบ ปลายดาบไม่ชัดเจน แต่ส่วนที่ซ่อนอยู่ก็เพียงพอที่จะทำให้ หวั่นเกรงไปทั่วทั้งฟ้า

“ผม เคยเห็นคุณที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า？”

เฉินตงเอ่ยถามออกไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและประหลาดใจ

เมื่อเผชิญหน้ากับชายคนนี้ เขามีความรู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าชายหนุ่มมาก่อน

แต่ทันทีที่พูดออกไป เฉินตงก็รู้สึกขำตัวเอง

คนที่ถูกคุมขังในคุกมืดมานานกว่ายี่สิบปีนี้ เขาจะไปรู้จักได้ยังไง ?

คำนวณแล้ว ชายตรงหน้าถูกจองจำอยู่ในคุกมืด เขาเองก็น่าจะเพิ่งเกิดด้วยซ้ำ !

“พร้อมรึยัง？”

เต้าจูนค่อยๆขยับไหล่ทั้งสองข้าง กล้ามเนื้อไหล่ของเขาก็นูนปูดขึ้น ：“จำชื่อของฉันไว้ เต้าจูน！”

เฉินตงตะลึงเล็กน้อย ชื่อนี้…… แปลกจัง

ซวบ！

ในตอนที่เขากำลังตกตะลึงอยู่นั้นข้างใบหูก็มีลมพัดเข้ามาวูบหนึ่ง

เฉินตงรู้สึกราวกับดวงตามืดบอด ใบหน้าที่มุ่งมั่นของเต้าจูนอยู่ใกล้แค่เอื้อม

มันเร็วมาก！

ภาพๆนั้น ทำให้เฉินตงรู้สึกตกใจ

ไม่มีการตอบสนองอะไรกลับไปทั้งนั้น

ปัง！

จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

เต้าจูนปล่อยหมัดไปที่ท้องของเฉินตง

ทันใดนั้น เฉินตงก็กรีดร้อง ใบหน้าบิดเบี้ยว ราวกับตับไตไส้พุงกลับหัวกลับหาง และร่างของเขาโค้งงอลง

หลังจากชกไปหนึ่งหมัด เต้าจูนใช้มือซ้ายกดไปที่ไหล่ของเฉินตงแล้วออกแรงกด

จากนั้น ก็ตามมาด้วยการกระทุ้งเข่าอัดเข้าอย่างรุนแรง ！

ตายซะเถอะ！

ทำไมมันเร็วอย่างนี้ ?

เฉินตงตื่นตกใจ เมื่อเห็นเต้าจูนแทงเข่าเข้ามา สองแขนของเขาก็ยกขึ้นขวางบังเอาไว้

ด้วยลูกเสียบเข่าที่รุนแรง โดนกระแทกเข้าติดต่อกัน เขาก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะยังคงลุกขึ้นยืนได้อีก

ถึงกระนั้น เฉินตงก็ยังรู้สึกว่าแขนของเขากำลังจะหัก

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

ภายใต้ความแข็งแกร่งของเต้าจูน นอกจากตั้งรับอย่างเต็มที่ แม้แต่โอกาสที่จะหลบหนีก็ยังไม่มี

การต่อสู้ ได้เริ่มต้นขึ้น และถูกโจมตีทันที

สถานการณ์แบบนี้ เฉินตงเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ช่องว่างระหว่างทั้งสองคน ช่างห่างไกลกันนัก ทำให้เฉินตงรู้สึกสิ้นหวังกับโอกาส

จากการถูกแทงเข้าใส่ เฉินตงสัมผัสได้ว่าซี่โครงที่หักตรงบริเวณหน้าอกของเขากำลังเปลี่ยนรูป ความเจ็บปวดที่มี ต่อให้เขาจะกินยาแก้ปวดล่วงหน้าไปสองเม็ด ก็ยังไม่สามารถบรรเทามันได้

“พรืด！”

จู่ๆเฉินตงก็กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก ใบหน้าของเขาซีดเซียวอย่างหนัก

หรือว่า……มันจะจบลงไปแบบนี้ ?

ในตอนนี้ สติของเขาเริ่มที่จะเลือนราง

ในความคิดมีแต่ภาพของกู้ชิงหยิ่ง แม่และคนอื่นๆ ปรากฏขึ้นมา

ไม่！

ต้องมีชีวิตรอด！

พวกเขา……ยังรอให้ฉันกลับไป！

“อ๊าก！”

เฉินตงร้องคำรามราวกับสัตว์ป่า ประสานมือเข้าด้วยกัน และพยายามสกัดกั้นหัวเข่าที่พุ่งเข้ามา

เสียงปังดังขึ้น！

การโจมตีของเต้าจูนหยุดลงอย่างกะทันหัน

เฉินตงฉวยโอกาสนี้สาวหมัดเข้าที่ท้องของเต้าจูนอย่างจัง ทั้งสองต่างก็แยกออกจากกัน เฉินตงเซถอยไป

！