ตอนที่ 254
บทที่ 254 พ่อของนาย สบายดีไหม?
October 28, 2026
ภายในคุกมืด ต่างก็ตกตะลึง
ผู้ซึ่งสามารถคุมทั้งเรือนจำไว้ได้ กลับเป็นฝ่ายต้องมาตั้งรับ ?
นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน
ปังๆๆ……
บนเวที เสียงหมัดที่หนักหน่วงพัดดังเข้าหู
หมัดของเฉินตงเหวี่ยงไปมาจนเกิดภาพซ้อน และโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
และตัวเขาเองก็ไม่คิดว่า เต้าจูนจะเลือกเป็นฝ่ายตั้งรับ
“มีความเร็วแค่นี้เองเหรอ？”
ทันใดนั้น เต้าจูนก็หัวเราะออกมา
แย่แล้ว！
เฉินตงหัวใจกระตุกอย่างแรง
ทันใดนั้น ก็เห็นหมัดขวาของเต้าจูนพุ่งออกมา
ปัง!
เกิดเสียงดังขึ้น เฉินตงเซถลาไป แขนซ้ายของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
“มา！”
ไม่รอให้เขาได้ยืนขึ้น เสียงของเต้าจูนก็ดังขึ้นทันที
รวดเร็วราวกับฟ้าผ่า
จู่ๆก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเฉินตง
ลูกเตะกลางอากาศ เตะเข้าตรงหน้าอกของเฉินตง
“ปึ้ง！”
เลือดพุ่งสาดกระจายไปในอากาศพร้อมกับร่างของเฉินตงที่ลอยละลิ่วกระเด็นไปยังด้านหลัง
หลังจากที่ร่วงลงพื้น หน้าอกของเฉินตงก็บุ๋มลง จากซี่โครงเดิมที่หักอยู่แล้ว เมื่อถูกเต้าจูนเตะจนยุบลงไปอีก ก็ทำให้ซี่โครงเดิมที่หักอยู่แล้วหักเพิ่มไปอีกสองซี่
“นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ยอมแพ้แล้วจะมีชีวิตรอด หากไม่ ก็ตายสถานเดียว”
เต้าจูนค่อยๆเดินเข้าไปหาเฉินตง มองจากด้านบนลงมา ราวกับมองมด
“ฉันยอมตาย！”
ดวงตาเฉินตงเปลี่ยนเป็นสีแดง กัดฟันแล้วคำรามออกมา มือขวาของเขากดไปยังรอบยุบนั้น กุมไปยังกระดูกซี่โครงที่หักสามซี่ แล้วออกแรงดึง
กึก！
กระดูกขยับเขยื้อน เสียงดังชัดเจน
“ซี๊ด~”
ทั่วทั้งคุกมืด ก็เกิดเสียงลมหายใจเย็น ๆออกมาพร้อมกัน
ไอเด็กคนนี้ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า ?
กับตัวเอง ยังโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้ ?
แต่เต้าจูนเอง ก็ยังคงแปลกใจไม่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ชัดเจนยิ่งขึ้น
“มาต่อ！”
เฉินตงฝืนตัวยืนขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไปที่เต้าจูน
โครม！
ในจังหวะเดียวกัน ร่างกายของเต้าจูนก็ไหวสั่น แล้วก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเฉินตงอีกครั้ง
ปัง!
หมัดเดียว ทำให้ร่างของเฉินตงกระเด็นลอยไป และเลือดก็พุ่งออกมาอีกครั้ง
เลือดสีแดงแปดเปื้อนไปทั่วหน้าอกของเฉินตง
เลือดที่กระเซ็นไปทั่วบนใบหน้า ทำให้เขามีท่าทีที่ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น
“คุนหลุนทำได้ ฉันก็ต้องทำได้”
ในตอนที่เขาฝืนยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง เต้าจูนก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ปัง！
อีกหมัดหนึ่งซัดเข้าที่ลำตัวเขา ทำให้เฉินตงล้มลงไปอีกครั้ง
ถูกซัดจนล้มลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังคงฝืนตัวลุกขึ้นอยู่ทุกครั้ง และยังคงกระอักเลือดไม่หยุด
สภาพร่างกายของเฉินตงอาบไปด้วยเลือด แต่ก็ยังคงลุกยืนขึ้นอยู่ทุกครั้งอย่างเข้มแข็ง
สังเวียนชีวิตนี้ได้กลายเป็นการบดอัดขยี้อยู่เพียงฝ่ายเดียว
เต้าจูนเป็นผู้ได้เปรียบ ในขณะที่เฉินตงเป็นเหมือน “กระสอบทราย”
ภาพนี้ ทำให้ทั้งคุกมืดตกอยู่ในความเงียบ
ทุกสายตาต่างจ้องมองมายังร่างที่เปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตาค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
แม้ว่าทุกคนจะโหดเหี้ยมและมีคนอย่างราชาทหารและเทพสงคราม
แต่พวกเขาก็ถามตัวเอง ว่าไม่สามารถทำได้อย่างเฉินตง ที่ถูกอัดจนล้มอยู่ซ้ำๆ และยังลุกขึ้นอย่างไม่กลัวตาย
ภายในห้องควบคุม
ชายชราผมหงอกและคนอื่นๆต่างก็ตะลึงไปตามๆกัน
ไม่ใช่ตะลึงกับการที่เฉินตงไม่กลัวตาย และฝืนลุกขึ้นอยู่ทุกครั้ง
แต่ตะลึงกับการต่อสู้ของเต้าจูน
“เต้าจูน เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่ ? เขาสามารถฆ่าเฉินตงได้อย่างง่ายดาย แล้วทำไมยังมาทำเล่นอะไรแบบนี้？”อลิสรู้สึกประหลาดใจ “ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาไม่ได้ชอบเล่นอะไรแบบนี้ ”
ในฐานะที่เป็นสมบัติส่วนตัวของเต้าจูน อลิสรู้จักเต้าจูน ดีกว่าใครๆ
เป็นเพราะรู้จัก เลยทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ
บนเวที
บรรยากาศเป็นไปอย่างน่าเวทนา
ปัง！
หมัดของเต้าจูน ทำให้เฉินตงล้มลงอีกครั้ง
“คนอ่อนแอ ยังไงก็คือคนอ่อนแอ！”
เต้าจูนยิ้มเยาะอย่างหยามเหยียด มองไปยังดวงตาของเฉินตง เต็มไปด้วยความดูถูก
“เสี่ยวหยิ่ง ผม ผมจะแต่งงาน กับคุณ ！”
ดวงตาของเฉินตงล่องลอย มีรอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏ
จากนั้น เขาก็ลุกขึ้น！
“เหอะ！”
！
！