บทที่ 255 จลาจล？บดขยี้！

ปัง！

หมัดนี้พุ่งตรงไปยังใบหน้าของเต้าจูน

ด้วยพลังอันมาก ทำให้ใบหน้าของเต้าจูนเสียรูป

แต่สีหน้าของเขา ก็ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม กลับเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา !

เฉินตงตกตะลึง

มองดูเต้าจูนด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ในตอนนี้เขาไม่รู้สึกถึงไอสังหารที่มีในตัวของเต้าจูน หรือแม้แต่ความเด็ดเดี่ยวก็ไม่มีเหลืออยู่

มีเพียง ความอ่อนโยน และเข้าถึงง่าย

“คุณ ทำไมถึงไม่หลบ ? ”

น้ำเสียงของเฉินตงสั่นเครือเล็กน้อย นี่เป็นหมัดสุดท้ายของเขา

ความอ่อนล้าของกำลังในหมัดสุดท้าย ด้วยสภาพร่างกายและความสามารถที่มีของเต้าจูน หากจะหลบ ก็เพียงแค่เบี่ยงหน้าเท่านั้น

“แล้วทำไมต้องหลบ？”

เต้าจูนยิ้ม แล้วพูดว่า ：“พ่อของนาย สบายดีไหม？”

พ่อ？！

ในใจเฉินตงเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ：“สบาย สบายดี”

จู่ๆ ในหัวก็ยุ่งเหยิงไปหมด

เต้าจูน……รู้จักพ่อ ?

ในเวลานี้ ภายในคุกมืดก็เงียบกริบ

ภาพเมื่อครู่นี้ เกินความคาดหมายของทุกคน

บรรดานักโทษ รวมไปถึงผู้คุมในคุกมืดทุกคนต่างตกตะลึงอ้าปากค้างทำอะไรมาถูก

นี่คือเต้าจูนผู้อยู่เหนือคนทั้งปวง ?

ผู้กุมอำนาจที่น่ากลัวในเรือนจำนี้เลือกที่จะรับหมัดนี้ไว้ ?

“ฟู่~”

เต้าจูนพ่นลมหายใจ ยกมือขึ้นลูบไปยังใบหน้าที่เจ็บปวด พึมพำว่า ：“ฝีมือนายไม่เลว ต่อยได้เจ็บจริงๆ สังเวียนนี้ นายชนะ！”

อะไรนะ？！

ร่างกายเฉินตงสั่นไหว จ้องมองไปยังเต้าจูนด้วยความตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

ทันใดนั้น

เต้าจูนก็เงยหน้าขึ้น แล้วมองไปยังกล้องวงจรปิดเหนือศีรษะ

จากนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน เขายกมือขวาขึ้น ชูนิ้วกลางอย่างเปิดเผยและไม่มีปิดบังอะไร

“เย็บแม่ง！”

พอด่าเสร็จ เขาก็หันหลังแล้วกระโดดลงเวที

“เด็กน้อย นายเก่งมาก ！”

เต้าจูนเดินไป ยิ้มแล้วก่นด่าไปว่า ：“คนอย่างเฉินเต้าหลินมีลูกชายแบบนายได้ ทำไมเขาถึงได้พบเจอแต่เรื่องอะไรที่มันดีๆกัน？”

นี่เขากำลังชมเรา ? หรือกำลังด่าพ่อเรากัน ?

เฉินตงรู้สึกสับสนและมึนงง

เพียงไม่นานเขาก็ได้สติและคิดขึ้นมาได้ว่า ……เขาชนะแล้ว！

ราวกับฝันไป สิบสังเวียนและสิบชัยชนะ！

ตึกตัก！

เฉินตงล้มลงไปบนเวที ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แม้แรงที่จะลุกขึ้นนั่งก็ยังไม่มี

แต่ใบหน้าของเขา ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แวววาวสดใส

“ได้กลับบ้านแล้ว ในที่สุดก็ได้ไปแต่งงานกับคุณซะที ！”

การต่อสู้เวทีสุดท้าย ทำให้คุกมืดเกิดความโกลาหล

หลังจากความตื่นตกใจผ่านไป สิบคุกที่เสียงดัง ก็กึกก้องไปด้วยเสียงคำรามที่ไม่พอใจ

ในการต่อสู้กันระหว่างเฉินตงกับเต้าจูน คนโง่ก็ยังมองออกว่าเต้าจูนจงใจอ่อนข้อให้

สิ่งนี้ทำให้นักโทษทุกคน ต่างก็รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม

ทำไมเฉินตงสามารถเอาชนะได้ทั้งสิบสังเวียน และออกไปจากคุกมืดนี้ได้ ?

แล้วทำไมเต้าจูนถึงต้องอ่อนข้อให้เฉินตงด้วย ?

การลุกฮือในคุกมืด

ทำให้ผู้คุมในห้องควบคุมจำนวนมากต่างก็มีท่าทีเคร่งขรึม สุขุมและหนักแน่นขึ้นมาทันที

นักโทษที่ถูกคุมขังในคุกมืดนี้ล้วนเป็นเทพสังหารทั้งนั้น

นับตั้งแต่ที่ก่อตั้งคุกมืดมา ก็อาศัยสิบคุกที่เสียงดังคอยถ่วงดุลอำนาจซึ่งกันและกัน เพื่อรักษาความมั่นคงภายใน

แต่ตอนนี้ การต่อสู้กันระหว่างเต้าจูนกับเฉินตง ทำให้ความโกรธของนักโทษสิบคุกที่เสียงดังพันกันจนเป็นเกลียว

ความโกรธแค้นนี้ ผู้คุมของคุกมืด ต่างก็ไม่มีใครแบกรับมันได้ ！

“ท่านพัศดี การต่อสู้ครั้งนี้ไม่นับ！ไม่เช่นนั้นคุกมืดได้เกิดจลาจลแน่ ！”

“ท่านพัศดี ตัดสินใจเร็วๆเถอะ เฉินตงจะออกไปจากคุกมืดนี้ไม่ได้ หากเขาออกไปแล้ว การต่อสู้สิบสังเวียนที่ต้องได้รับเพียงชัยชนะหลังจากนี้ก็จะไม่มีศักดิ์ศรีอีกต่อไป ！”

“เต้าจูนทำแบบนี้ ก็เพื่อต้องการทำลายคุกมืดให้ราบคาบ ！”

……

ในชั่วพริบตา สถานการณ์ในห้องควบคุมก็ชุลมุนขึ้นมา