บทที่ 257 คืนก่อนวันแต่งงาน

ทักษะการต่อสู้ของเฉินตงหากจะพูดว่าได้รับการถ่ายทอดมาจากคุนหลุนก็ไม่ผิด

คุนหลุนช่วยตระกูลเฉินฝึกปรือวิชาการต่อสู้ และยังถือได้ว่าเป็นอาจารย์ของคนรุ่นหลังในตระกูลเฉิน

แต่ป๋ากลับรับทุกกระบวนท่าการต่อสู้ของคุนหลุนได้ และดูจะคุ้นเคยกว่าเฉินตงเอง อย่างเห็นได้ชัด และรู้ลึกซึ้งกว่าด้วย

สิ่งนี้ทำให้เฉินตงรู้สึกประหลาดใจนัก

ดวงตาของป๋าเป็นประกายชั่ววูบ ใบหน้าที่มีหนวดเคราของเขาลังเล

และในที่สุด เขาก็ยิ้มออกมา ：“ก็นับว่าเป็นทั้งครูและเป็นทั้งเพื่อนล่ะมั้ง ”

ประโยคง่ายๆ

เฉินตงพยักหน้า แสดงความเคารพแล้วพูดว่า ：“ขอบคุณที่ดูแลผมตลอดเวลาที่ผ่านมา”

“นายเป็นศิษย์ของคุนหลุน ยังไงฉันก็ต้องดูแล จะขอบคุณก็ต้องขอบคุณที่นายมีอาจารย์ที่ดี”

ป๋าโบกมือ แล้วชี้ไปที่เครื่องบินรบ ：“รีบไปเถอะ”

และเฉินตงก็ขึ้นไปยังเครื่องบินรบ

เครื่องบินที่เตรียมรอไว้นานแล้วก็มีเสียงดังสนั่น ส่วนหางมีเปลวไฟพวยพุ่ง แล้วทะยานสู่ท้องฟ้า

มองดูทะเลหมอกนอกหน้าต่าง หิมะที่ขาวโพลน โปรยปรายปกคลุมไปทั่วพื้นดินเบื้องล่าง

และในหิมะที่ขาวโพลนนี้ คุกมืดอันมืดมิดก็ค่อยๆเงียบสงัดลง และเล็กลงไปเรื่อยๆในสายตาของเฉินตง

คุกมืดนี้ ทำให้เฉินตงรู้สึกราวกับกำลังฝันและมันไม่มีอยู่จริง

แต่ความเจ็บปวดของร่างกาย ก็คอยย้ำเตือนกับเขา ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องจริง

ความสงสัยทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก็เติมเต็มอยู่ในความทรงจำของเขา

ราวกับปุยฝ้าย ที่พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

ความสัมพันธ์ระหว่าง เฉินเต้าจูนกับพ่อมันยังไงกัน ?

เห็นได้ชัดว่าพ่อของเขาเป็นคนพาตัวเฉินเต้าจูนมาที่คุกมืดนี้ แล้วจองจำมานานกว่ายี่สิบปี เฉินเต้าจูนเองปล่อยวางความแค้นนี้ได้ยังไง ?

อีกอย่างคุกมืดนี้ ทำให้เฉินตงรู้สึกพร่ามัวแยกแยะได้ไม่ชัดเจน เพราะถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา

มันทำให้เขาสงสัย แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็ไม่รู้ว่ากำลังสงสัยอะไร

ในที่สุด ก็เป็นการสมคบคิดของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินและคนตระกูลฉิน

สิ่งนี้ ก็เป็นสิ่งที่เฉินตงคิดไม่ตก

ตามหลักแล้ว หากฆ่าเขาซะตระกูลโจวคนนั้นก็สามารถแทนที่เขาได้ทุกอย่าง

แต่คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินและคนตระกูลฉินกลับปล่อยเขาไปไว้ในคุกมืดดินแดนรกร้างที่ถูกลืม

มีเพียงป๋าและเฉินเต้าจูนในคุกมืด ที่ทำลายแผนชั่วของพวกเขาได้อย่างราบคาบ

“บางที พวกเขาเองก็คงคิดไม่ถึง ดินแดนรกร้างที่จองจำเราไปตลอดชีวิต แต่กลับใช้เวลาอันสั้นไม่ถึงเดือน ก็สามารถหลุดพ้นออกมาได้ ？”

มุมปากของเฉินตงเผยยิ้มอันเยือกเย็น ดวงตาแผ่ไอสังหาร ：“อยากจะเห็นจริงๆ เวลาที่พวกคุณเห็นผมปรากฏอยู่ตรงหน้า กับท่าทีที่ประหลาดใจนั้น ”

ยกมือขึ้น แล้วลูบไปที่หน้า

เฉินตงกักเก็บทุกความสงสัยในใจ

มองดูทะเลหมอกนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาอ่อนลง แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน ：“เสี่ยวหยิ่ง รอผมนะ ！”

……

ภายในเขตวิลล่าเขาเทียนซาน

แสงไฟภายในวิลล่า ประดับประดาโคมหลากสีสัน

ห้องหอได้จัดไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

วิลล่าทั้งหลังเต็มไปด้วยบรรยากาศอันชื่นมื่น

ที่ระเบียง ลมในยามค่ำคืนเย็นสบาย

กู้ชิงหยิ่งพิงไปที่ราวกั้น มองดูวิวในยามค่ำคืน แล้วรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ด้านหลัง มีมือใหญ่คู่หนึ่งค่อยๆโอบมาที่เอวของเธอ กลิ่นที่คุ้นเคยพัดเข้าจมูก

ใบหน้าสวยของกู้ชิงหยิ่งเห่อแดงขึ้น และร่างกายที่บอบบางของเธอก็ไหวสั่นเล็กน้อย ราวกับถูกไฟช็อต

“ตื่นเต้นเหรอ？”

เฉินตงวางศีรษะลงบนไหล่ของกู้ชิงหยิ่ง หายใจรดต้นคอ

“คุณไม่ตื่นเต้นเหรอ ? พรุ่งนี้ก็จะเข้าพิธีแต่งงานแล้ว ”

กู้ชิงหยิ่งรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆที่รดข้างใบหู ทำให้เธอหูแดง ดิ้นไปมา พยายามให้หลุดออกจากวงแขนของเฉินตง

เฉินตงดึงเบาๆ ทำให้ร่างกายของกู้ชิงหยิ่งกับเขาแนบชิดกันมากขึ้น

พูดอย่างอ่อนโยนไปว่า ：“คืนนี้ไม่ไปไม่ได้เหรอ？”

กู้ชิงหยิ่งตกใจ หันกลับมา มองเฉินตง ：“คุณลืมเรื่องที่เราตกลงกันแล้วเหรอ ？”

“แค่วันเดียว” เฉินตงมองดูกู้ชิงหยิ่งอย่างรักใคร่เสน่หา

กู้ชิงหยิ่งมองสบตาเขา สติเลือนรางเล็กน้อย

ภายใต้แสงไฟสลัว

ใบหน้าของเฉินตงค่อยๆขยับเข้าหากู้ชิงหยิ่ง

กู้ชิงหยิ่งรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น ราวกับจะทะลุออกมาข้างนอก และร่างกายเธอก็ร้อนรุ่มตาม