บทที่ 258 ผม กลับมาแล้ว ！

ภายใต้ความมืด

ฉินเย่อาศัยความมืด หนีออกจากเขตวิลล่าเขาเทียนซาน และเฝ้ารออยู่ที่ถนนปันซาน

มีไฟหน้ารถส่องมา จากที่ไกลๆ

เขาเดินไปที่กลางถนน

แกร๊ก！

เมอร์เซเดส-เบนซ์จี หยุดลงกะทันหัน

ประตูรถเปิดออก

กู้ชิงหยิ่งเดินลงมาอย่างสงสัย：“ฉินเย่ นายมีอะไรหรือเปล่า ？”

สีหน้าของฉินเย่หมองหม่น ดวงตาจ้องมองไปที่กู้ชิงหยิ่ง

ทำให้กู้ชิงหยิ่งประหม่าเล็กน้อย

และสองสามีภรรยากู้โก๋ฮั๋วที่อยู่บนรถ ก็ขมวดคิ้ว อย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“ เสี่ยวหยิ่ง เธอมานี่ ฉันถามอะไรเธอหน่อย ”

ฉินเย่เหลือบมองไปที่รถเมอร์เซเดส-เบนซ์จีแวบหนึ่ง และกลับมามองที่กู้ชิงหยิ่งอีกครั้ง

กู้ชิงหยิ่งเดินไปหาฉินเย่

ฉินเย่ลดเสียงลง แล้วถามว่า ：“เธอ แน่ใจจริงๆเหรอว่าเฉินตงคนนี้ เป็นเฉินตงตัวจริง ? ”

ร่างกายของกู้ชิงหยิ่งสั่นไหว ดวงตาเกิดความลังเลขึ้นวูบหนึ่ง

เธอพูดน้ำเสียงทุ้มต่ำไปว่า ：“ฉินเย่ นายกับเฉินตงเป็นพี่น้องกัน ทำไมถึงยังถามคำถามแบบนี้อีก？”

“ตอบฉัน！”

ฉินเย่ขมวดคิ้ว สายตาเย็นชา

“นายคิดว่าเฉินตงตัวปลอม จะสละชีวิตเพื่อช่วยฉันงั้นเหรอ ？”

ใบหน้าที่สวยงามของกู้ชิงหยิ่งขุ่นเคือง ：“พรุ่งนี้ก็เป็นวันมงคลของฉันกับเฉินตง สิ่งที่ฉันหวังคือคำอวยพรจากนาย ไม่ใช่ความสงสัยของนาย！”

พูดจบ เธอก็หันหลังแล้วกลับไปที่รถ

ฉินเย่ยิ้มเยาะออกมา แล้วเดินหลีกไปยังข้างถนน ไม่แม้แต่จะมองไปที่รถ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

รอจนกระทั่งรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ขับลงเขาไป

เขาพ่นควันออกมา แล้วทิ้งบุหรี่ลงบนพื้น ใช้เท้าเหยียบขยี้เพื่อดับไฟ

“พี่ชาย? เพราะพี่เป็นพี่ ผมเลยต้องปกป้องผู้หญิงโง่ๆของพี่！ผมได้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกทรพีฆ่าพ่อตัวเอง จะมีชื่อเสียงอื้อฉาวว่าฆ่าพี่ฆ่าน้องเพิ่มอีกชื่อจะเป็นไร เฉินตงนะเฉินตง พี่อยู่ที่ไหนกัน ? หรือ พี่ตายไปแล้ว ? หากเป็นอย่างนั้น เดินช้าๆในถนนยมโลกแล้วกัน เดี๋ยวผมจะตามไป ！”

เสียงทอดถอนใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเด็ดเดี่ยว

ฉินเย่เงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

ท้องฟ้าที่มืดมิด มองไม่เห็นดวงดาวและดวงจันทร์

เขาเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง ด้วยความรู้สึกแบบนี้ เขาถึงได้ติดตามเฉินตงอย่างไม่ลังเลในตอนแรก

ช่วงนี้ เขายุ่งอยู่กับตระกูลเฉิน

ทุกอย่างที่เป็นเฉินตงคนตรงหน้านี้ เขาจับตามองมันอยู่ตลอด และความรู้สึกนั้นก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้น

ฉินเย่กำลังจะมุ่งไปที่เขตวิลล่าเขาเทียนซาน

บนท้องถนน ก็มีเงาดำรูปร่างสูงใหญ่โผล่มา

ม่านตาของฉินเย่หดลง ไอสังหารที่รุนแรงก็ปะทุขึ้น

เขาหันหลังกลับทันที

ชายสามคนสวมหน้ากากก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

มีสองคนก้าวเข้ามา แล้วจับตัวของฉินเย่กดลง

หวืด！

แสงเย็นวูบ

คนสุดท้ายดึงเอามืดสั้นออกมา

วืด！

แทงเข้าท้องของฉินเย่อย่างหนักหน่วง

เสียงหงุดหงิดฟึดฟัด ดวงตาของฉินเย่พร่ามัวไปชั่วขณะ ด้วยความตกใจ มือเขาจับแน่นไปที่ข้อมือที่ถือมีดสั้นนั้น

ชายชุดดำที่อยู่ตรงหน้า พูดอย่างเย็นชาว่า

“นาย จะยุ่งมากเกินไปแล้ว ตายซะเถอะ ！”

หลังจากนั้น มือสั้นก็ถูกดึงออกจากร่างของฉินเย่

ชายสามคนที่ปิดบังใบหน้าก็หันหลังแล้วจากไป อย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา ถนนบนภูเขาก็เหลือเพียงฉินเย่คนเดียว

ฉินเย่ยืนอยู่ที่เดิม ความเจ็บปวดในช่องท้องแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

เขารู้สึกได้ว่า เลือดในกายไหลออกมาจากบาดแผลอย่างหนักหน่วง

บนพื้น ก็มีกองเลือดไหลนองเต็มไปหมด

ตึกตัก！

ฉินเย่ตัวสั่น แล้วคุกเข่าลงตรงกองเลือดนั่น

สีหน้าซีดเซียว ความกลัวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ความตายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“เฉิน……เฉินตง……”

พึมพำอย่างไม่ท้อ มือขวาฉินเย่ที่เปื้อนเลือดหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วกดไปยังเบอร์ผู้ติดต่อล่าสุด—จางหยู่หลัน

นั่นคือบันทึกการโทรในบ่ายวันนี้ที่เขาตำหนิจางหยู่หลันที่มาช่วยจัดห้องหอให้กับกู้ชิงหยิ่ง