บทที่ 264 เฉินตงที่สงบนิ่ง

ความโศกเศร้ายังคงวนเวียนอยู่

ทุกคนต่างร้องไห้ออกมา

เฉินตงกอดหลี่หลานเอาไว้ เขากัดฟัน แต่น้ำตายังคนไหลรินออกมาราวกับสายฝน

ความทรงจำย้อนกลับเข้ามาในหัวของเขา ราวกับมีดที่ค่อยๆ เขามาเชือดเฉือนความรู้สึกของเขา

“ฮ่าๆ......ตายแล้ว ในที่สุดก็ตายแล้ว ความรู้สึกที่ครอบครัวถูกเข่นฆ่าทำลาย แกรับรู้ได้อย่างชัดเจนรึยังล่ะ ?”

โจวสวนที่ถูกกดอยู่บนพื้นหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ตาย ฉันจะให้แกตาย !”

เฉินตงมีท่าทีราวกับคนเสียสติ เขาหันหน้ากลับไปด้วยดวงตาที่แดงก่ำในทันที ดูราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธจัด

จากนั้น

มีร่างร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของคุนหลุนและโจวสวน

“ส่งมาให้ฉัน !”

ฉินเย่ที่ใบหน้าเย็นชาแย่งกริชไปจากมือของคุนหลุน

จากนั้น เขาก็โน้มตัวลงมา

ฉึบ !

กริชปักลงไปบนเสื้อกั๊กของโจวสวน

เลือดสีแดงสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของฉินเย่ แต่ท่าทีของเขายังคงเย็นชา

น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังก้องไปทั่วเวที

เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าจับใจ

“แม่ของเขาทำอะไรผิดต่อแกกัน ? แกลงมือกับผู้หญิงคนหนึ่ง ศพของแกควรจะถูกตัดออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น !”

ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น กริชที่อยู่ในมือของฉินเย่ ก็กระหน่ำแทงอยู่ในเสื้อกั๊กของโจวสวนอย่างบ้าคลั่ง

แต่กระทั่งในลำคอของฉินเย่ก็ส่งเสียง “โฮกๆ” ออกมา ดวงตาของเขาแดงก่ำ ท่าทีของเขาราวกับคนเสียสติไปแล้ว

ภาพนี้ทำให้คุนหลุนตะลึงงัน

และทำให้คนอื่นๆ ต่างก็ยืนมองอย่างตกตะลึง

ความโหดเหี้ยมเช่นนี้ ราวกับปีศาจที่มาอยู่ในโลกมนุษย์ ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น

ไม่มีใครคาดคิดว่า ฉินเย่จะชิงลงมือก่อนเฉินตง

“ฉินเย่ หยุดเดี๋ยวนี้ คุณรีบหยุดเดี๋ยวนี้ !”

ท่านหลงลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ เขารีบวิ่งเข้าไปหาฉินเย่ด้วยความตกใจ จากนั้นจึงกอดฉินเย่ไว้จากทางด้านหลัง แล้วพยายามดึงให้เขาถอยหลังออกมาอย่างสุดกำลัง

แต่ฉินเย่กลับมาท่าทางราวกับสัตว์ร้ายที่เสียสติไปแล้ว เขาผลักท่านหลงล้มลง กริชที่อยู่ในมือของเขาก็ยังคงกระหน่ำแทงไม่หยุด

เสียงแหบพร่าของเขาดังออกมาจากในลำคออย่างต่อเนื่อง และเอาแต่เอ่ยถามซ้ำๆ ไม่หยุด : “ฆ่าแม่ของเขาทำไม ?”

“คุนหลุน ห้ามเขาเอาไว้ !”

ท่านหลงตะโกนด้วยความโกรธ

คุนหลุนตั้งสติได้ ก็รีบเตะฉินเย่ลอยกระเด็นออกไปทันที

แต่ฉินเย่กลับพลิกตัวแล้วยืนกลับขึ้นมา และพุ่งเข้าไปหาโจวสวนที่สิ้นใจไปนานแล้วอีกครั้ง

ทันใดนั้น มีร่างร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินเย่

“เฉินตง หลีกไป !”

ดวงตาของฉินเย่แดงก่ำราวกับปีศาจ เขาตะโกนออกมาอย่างโกรธแค้น : “มันฆ่าแม่ของนาย ควรถูกสับออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น !”

พึ่บ !

เฉินตงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาดึงฉินเย่เข้ามากอดเอาไว้

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น : “พอแล้ว น้องชาย”

“ยังไม่พอ นี่มันยังน้อยเกินไป มันฆ่าแม่ของนายนะ ! นายไม่มีแม่แล้ว......” ฉินเย่พยายามดิ้นรน แล้วตะโกนกู่ร้องเสียงดังออกมา

ตุ๊บ !

เฉินตงใช้ด้ามของกริชทุบเข้าที่ท้ายทอยของฉินเย่จนเขาสลบไป

“พอแล้ว......จริงๆ”

น้ำเสียงของเฉินตงเคร่งขรึมอย่างมาก

หลังจากที่เขายกฉินเย่ให้ท่านหลงดูแลต่อ เขาก็หันหลัง แล้วเดินกลับไปที่ร่างของแม่เขา

หลังจากอุ้มหลี่หลานขึ้นมาแล้ว เขาก็พูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า : “แม่ครับ......ผมจะพาแม่กลับบ้านนะครับ”

จากนั้น

ขณะที่เพิ่งจะก้าวเท้าเดิน จู่ๆ ร่างกายของเฉินตงก็อ่อนแรง เขาเดินโซเซและล้มลงทันที

“เฉินตง !”

ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก และรีบวิ่งกรูกันเข้าไปทันที

......

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

หลี่หลานถูกฝัง โดยมีเฉินเต้าหลินเป็นผู้ประกอบพิธี

ภายในเขตวิลล่าเขาเทียนซาน ทุกอย่างยังคงดูหดหู่

บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่ห้องรับแขก ทุกคนหันมองหน้ากัน ใบหน้าเต็มใบด้วยความกังวล

“อาทิตย์นี้เขาขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งอาทิตย์เลยหรือ ?”

ใบหน้าของเฉินเต้าหลินแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าและเศร้าโศก แต่ยังเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ตลอดหนึ่งสัปดาห์มานี้ ตั้งแต่งานมงคลอันยิ่งใหญ่จนถึงโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าบ้าน มีเรื่องมากมายที่เขาต้องรีบจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว ถึงขั้นไม่มีเวลาแวะเข้ามาที่วิลล่าเลย แม้กระทั่งเวลาที่จะนอนพักก็ยังไม่มี

“หนึ่งสัปดาห์แล้วครับ มีแต่ตอนที่ฝังคุณผู้หญิงเท่านั้นที่เขายอมออกมา”

ใบหน้าของท่านหลงเต็มไปด้วยความกังวล : “อีกอย่างนายท่านครับ ท่านก็ได้เห็นอาการที่คุณชายแสดงออกมาในตอนนั้นแล้ว ดูสงบนิ่งจนน่าตกใจ”

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ พวกกู้ชิงหยิ่ง ฉินเย่ และคุนหลุน ต่างก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที