บทที่ 266 ปิดฟ้าข้ามทะเล ใช้แผนซ้อนแผน

น้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาอย่าเงียบๆ

ใบหน้าซีดเซียวจนแทบดูไม่เป็นผู้เป็นคนของเฉินตง ค่อยๆ คล้อยต่ำลงบนพื้น

ฉินเย่ที่อยู่ในอาการอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในทันที

ฉินเย่ไม่ได้เข้าไปรบกวน

เขาหันหลังแล้วเดินออกจากห้องมา

ห้องรับแขกด้านล่าง

พวกของเฉินเต้าหลินและกู้ชิงหยิ่งกำลังนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

เสียงที่ดังขึ้นเมื่อครู่ ทำให้ทุกคนรู้สึกกระวนกระวายใจ

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลังจากที่ฉินเย่เดินลงมาจากชั้นบนแล้ว

พวกของกู้ชิงหยิ่งก็ลุกขึ้นในทันที

“ฉินเย่......เฉินตงเป็นอย่างไรบ้าง ?” กู้ชิงหยิ่งกังวลใจเป็นอย่างมาก

“หายดีแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่คุณควรจะขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนเขาแล้ว”

ฉินเย่ยักไหล่ แล้วยิ้มพลางพูดว่า “แต่เธอควรจะเตรียมใจให้ดีๆ นะ ไม่แน่ว่าน้ำตาอาจจะทำให้เสื้อผ้าของเธอต้องเปียกปอนไปหมดก็ได้”

กู้ชิงหยิ่งรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที

หลังจากที่ได้ยิน

พวกของเฉินเต้าหลินเองก็รู้สึกโล่งใจ

“ดีๆๆ ร้องออกมาก็ดีแล้ว ได้ระบายออกมาก็ดี”

กู้โก๋ฮั๋วและหลี่หวั่นชิงหันไปยิ้มให้กันอย่าโล่งใจ

ท่าทีของเฉินเต้าหลินผ่อนคลายลงเล็กน้อย แววตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อย

พวกเขาเคยก้าวข้ามพายุที่โหมกระหน่ำรุนแรงมา จึงรู้ดีว่าตอนนี้เฉินตงร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกเช่นไร

นี่ถือเป็นเรื่องดีที่สุดต่อตัวของเฉินตง

“คุณชายฉิน คุณชี้ทางสว่างให้คุณชายอย่างไรหรือ ?”

ท่านหลงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

ฉินเย่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ จากนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า : “ก็แค่เล่าอดีตของฉันให้เขาฟังหนึ่งรอบ เทียบความน่าอนาถกันแล้ว เขาคงไม่อนาถเท่าฉัน”

ถึงแม้จะยิ้ม แต่แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ท่านหลงกอดฉินเย่ด้วยความสงสาร : “ลำบากคุณแล้ว ขอบคุณมาก”

“เขาเป็นพี่น้องของฉัน จะขอบคุณฉันทำไม ?” ฉินเย่เลิกคิ้วแล้วยิ้ม

ตอนนี้เอง

ด้านบนมีเสียงร้องไห้ดังก้องออกมา

เป็นเสียงร้องไห้ที่ฟังดูเจ็บปวดเหมือนใจจะขาด

เสียงร้องดังสะท้อนไปทั่ววิลล่า

แต่ทุกคนกลับไม่รู้สึกยาเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่ได้ระบายอารมณ์ออกมาจริงๆ เฉินตงคนเดิมถึงจะกลับมา

“ขอบคุณมากฉินเย่”

เมื่อเฉินเต้าหลินได้ยินเสียงร้องก็รู้สึกโล่งใจ เขาเดินเข้าไปหาฉินเย่แล้วพูดออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ : “ขอบคุณเธอมากจริงๆ”

ในฐานะเจ้าบ้านตระกูลเฉิน เขารับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตระกูลฉินตอนนั้น และรู้ถึงอดีตของฉินเย่

ถึงขนาดรู้เหตุการณ์อย่างชัดเจนและละเอียดยิ่งกว่าตระกูลมั่งคั่งอีกหลายๆ ตระกูล

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้ดีว่า เพื่อที่จะชี้ทางสว่างให้แก้เฉินตงแล้ว ฉินเย่ต้องทุ่มเทมากเท่าไร

จะต้องเปิดบาดแผลที่ปกปิดมาหลายปีออกให้ทุกคนได้เห็น ถึงชั้นยอมโรยเกลือลงบนบาดแผลที่เป็นเหมือนฝันร้าย

“เจ้าบ้านตระกูลเฉินกล่าวเกินไปแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ” ฉินเย่ตอบกลับอย่างสงบ “ผมมีเฉินตงเป็นพี่น้องเพียงคนเดียว ผมไม่อยากเห็นเขาต้องตกต่ำลงเช่นนี้”

ทุกคนค่อยๆ นั่งลงในห้องนั่งเล่น และรออย่างเงียบๆ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ในที่สุดเสียงร้องไห้ที่ชั้นบนก็สงบลง

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

มีเสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันได

ทุกคนค่อยๆ ลุกขึ้นและหันไปมอง

กู้ชิงหยิ่งค่อยๆ ประคองเฉินตงเดินลงมาจากบันได

ตอนนี้ดวงตาของเขาแดงก่ำและบวมเป่ง ใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

แต่แววตาของเขาไม่มืดมนเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว แต่กลับมีประกายของความสดใส