บทที่ 270 หน้าตาของคนรวย

พวงหรีด เป็นของที่ใช้สำหรับไว้ทุกข์ให้กับคนตาย

นี่มันเป็นการทำลายบรรยากาศงานชัดๆ !

ทันใดนั้นเอง

ฉินซวนอารมณ์โกรธเดือดดาล

ตุ๊บ ! เขาโยนกล่องของขวัญลงไปบนพื้น ทำให้พวงหรีดที่อยู่ภายในกล่องโผล่ออกมา

เมื่อเห็นภาพนี้

บรรดาทายาทของตระกูลฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังของฉินซวนต่างก็ตกตะลึง

จากนั้นพวกเขาก็อารมณ์โกรธเดือดดาลขึ้นมาเช่นกัน

ส่วนแขกคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ รวมไปถึงบรรดาคนรับใช้ของตระกูลฉิน เมื่อเห็นภาพนี้ ต่างก็หน้าถอดสีทันที

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตึงเครียดขึ้นมาในทันที

มีกลิ่นของดินปืนลอยโขมงอยู่ในอากาศ

“ฉินเย่ แกมันเป็นสัตว์เดรัจฉาน ตระกูลฉินของเราไม่ถือสาแก แกยังกล้าทำเรื่องที่หยิ่งผยองเช่นนี้ กล้าสาปแช่งคุณปู่ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดเช่นนี้ แกไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ !”

ฉินซวนตะคอกออกมาด้วยความโกรธ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เฉินตงที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉินเย่ ตอนนี้เขาตงเรียกคนมาตีขาของฉินเย่ให้หักทั้งสองข้างเรียบร้อยแล้ว

ฉินเย่ยิ้มเยาะออกมา

เฉินตงที่ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ โน้มตัวลง แล้วเก็บพวงหรีดขึ้นมาใส่เอาไว้ในกล่องตามเดิม

“ของขวัญชิ้นนี้ เป็นของที่ฉันเลือกให้คุณท่านใหญ่ด้วยตัวเอง คุณชายซวนจะกล้าไล่แม้กระทั่งฉันเลยหรือ ?”

เฉินตงแสยะยิ้ม จากนั้นจึงส่งกล่องของขวัญไปให้ฉินซวนใหม่อีกครั้ง ด้วยแววตาที่ดุดัน

อะไร ? !

พวกของฉินซวนต่างตกตะลึงไปพร้อมกัน

ฉินซวนกัดฟันเพื่อระงับความโกรธ : “คุณชายเฉิน คุณเป็นผู้สืบทอดมรดกของตระกูลเฉิน ตระกูลฉินของพวกเราให้เกียรติคุณ ในงานแต่งงานของคุณ ผมและคุณปู่เองก็ไม่ร่วมแสดงความยินดี วันนี้เป็นงานฉลองวันเกิดของคุณปู่ แล้วคุณส่งของขวัญตอบแทนกลับมาเช่นนี้หรือ ?”

ถึงแม้จะพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ แต่ก็ยังมีความเย็นชาเผยให้เห็นอยู่ในน้ำเสียง

“นายยังไม่เข้าใจอีกหรือ ?”

เฉินตงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จู่ๆ สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลง : “ถ้าเช่นนั้นลองไปถามปู่ของนายดู ! วันนี้ ประตูใหญ่ของตระกูลฉิน ถ้านายให้พวกเราเข้า พวกเราก็จะเข้า แต่ถ้าไม่ให้เข้า พวกเราก็จะบุกเข้าไป !”

เป็นน้ำเสียงที่ดังก้องและทรงพลัง

ในขณะที่กำลังพูดประโยคนี้อยู่ เฉินตงก็กำลังเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในคฤหาสน์

ฉินซวนรู้สึกอึดอัดและคิดที่จะเข้าขัดขวางในทันที

แต่คุนหลุนกับฉินเย่ก็เดินเข้ามาพร้อมกัน

รูปร่างกำยำสูงใหญ่ของคุนหลุนทำให้ฉินซวนชะงักในทันที

ฉินเย่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : “นายอยากโวยวายให้ทุกคนรู้ จะได้ทำลายงานวันเกิดหรือยังไง ?”

ฉินซวนหน้าถอดสีทันที เขาทำเสียงฟึดฟัดออกมา

จากนั้นจึงพาบรรดาทายาทของตระกูลฉิน เดินเข้าคฤหาสน์ไป

“ไอ้พวกไม่มีสมอง”

ฉินเย่หัวเราะเยาะออกมา

เฉินตงยิ้ม จากนั้นจึงเตรียมตัวเดินนำทุกคนเข้าไปในคฤหาสน์

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“พี่เย่ !”

ฉินเย่ตัวสั่น และหันหลังกลับไปทันที

เฉินตง คุนหลุนและเฉินไคเองก็หยุดเดินด้วย จากนั้นจึงหันหน้ากลับไปมอง

เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง สวมชุดกระโปรงสีขาว กำลังวิ่งกระโจนเข้ามาทางด้านนี้

จากนั้นก็วิ่งเข้าไปกอดฉินเย่ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม : “พี่เย่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

“เสี่ยวเชียนรีบลงมาเร็วเข้า โตจนป่านนี้แล้ว หนักจะตายอยู่แล้ว” ฉินเย่แสร้งพูดหยอก

ฉินเสี่ยวเชียนมุ่ยปาก กลับลงมายืนอยู่ที่พื้น แล้วพูดอย่างน้อยใจว่า : “พี่ต่างหากที่หนัก ช่วงนี้ฉันลดน้ำหนักแล้ว ไม่หนักเลยสักนิด”

“เชอะ......”