บทที่ 310 เค้าลางเมฆหมอกที่น่าสงสัย

“ไอ้เดรัจฉาน แกยังมีหน้าโทรมาอีกเหรอ?”

ทันทีที่รับสาย อีกฝั่งก็แผดเสียงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

ขณะที่ฟังเสียงก่นด่าของหลี่เต๋อซาน

เฉินตงไม่สนใจ พวกตระกูลหลี่ต่างก็คิดว่าเขาฆ่าคุณท่านใหญ่หลี่ การที่จะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติแล้ว

เมื่อเทียบกับคำสั่งฆ่าขององค์กรนักฆ่าอำพราง The Hidden Killer ในดาร์กเว็บแล้ว ความโกรธแค่นี้ไม่ใช่ก็อะไรใหญ่โต เป็นได้แค่เศษละอองฝนเท่านั้น

เฉินตงพูดอย่างใจเย็น: “การตายของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”

“ฮะๆ ไม่เกี่ยวงั้นเรอะ? นี่แกตั้งใจมาเล่นตลกรึไง?

เสียงของหลี่เต๋อซานเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว: “เมื่อคืนนั้น ทุกคำพูดที่แกพูดตรงหน้าประตูวิลล่าเขาเทียนซาน ฉันได้ยินมันอย่างชัดถ้อยชัดคำ! แกจะมาบอกฉันว่าแกไม่เกี่ยวแค่ประโยคเดียว แกคิดจริง ๆ เหรอว่ามันจะทำให้พ่อของฉันที่ไปยังปรโลกแล้วนอนตายตาหลับได้ ? ถุย!! ไม่ใช่ว่าแกเย่อหยิ่งทะนงตัวมากหรอกเหรอ ? ไม่ใช่ว่าชอบวางอำนาจบาตรใหญ่นักรึไง? ทำไมตอนนี้ถึงได้พลิกลิ้นมาพูดอะไรแบบนี้ซะแล้วล่ะวะ?"

ในคำพูดนั้น จู่ ๆ ก็กลายเป็นวางตนสูงส่งและดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเฉยๆ

หลี่เต๋อซานพูดต่ออีกว่า: "อ๋อ ฉันรู้แล้ว เดรัจฉานอย่างแกคงรู้เรื่ององค์กรนักฆ่าอำพราง The Hidden Killer ในดาร์กเว็บแล้วล่ะสิท่า? รู้จักกลัวขึ้นมาแล้วรึไง ? เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแก รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแล้วงั้นสิ ? มันสายเกินไปแล้วโว้ย ! นับตั้งแต่ตอนที่แกลงมือฆ่าตาของแกด้วยมือของแกเองต่อให้ตระกูลหลี่ต้องล้มละลายบ้านแตกสาแหรกขาด หมดสิ้นความมั่งคั่ง ฉันก็จะให้แกต้องถูกฝังไปพร้อมกับพ่อของฉัน!”

ชุดคำถามเชิงโวหารที่ย้อนมา แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของหลี่เต๋อซานว่าตัวเองนั้นสูงส่งเหนือกว่า

สถานะมหาเศรษฐีผู้เย่อหยิ่งอวดดีประจำตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวง ซึ่งใช้เผชิญหน้ากับเฉินตงในเวลานี้ ท้ายที่สุดก็หวนกลับมาเหมือนเดิมแล้ว

"ไอ้โง่บัดซบเอ๊ย!"

เฉินตงด่าออกไปประโยคหนึ่ง จึงกดวางสาย

เฉินตงขยี้ผมอย่างหงุดหงิด รู้สึกอารมณ์เสียที่จู่ ๆ ก็ดันคิดวิธีแก้เบื่อแบบนี้ออกมาซะได้

อันที่จริง เขาแค่อยากจะช่วยเตือนสติให้คนตระกูลหลี่ได้ตาสว่างขึ้นมาบ้าง

แต่สุดท้าย กลายเป็นว่าเขาดันมองข้ามเรื่องที่สำคัญมากเรื่องหนึ่งไป

นั่นคือ คนตระกูลหลี่ไม่ว่าจะเด็กหรือแก่ ต่างก็โง่บัดซบเหมือนกันหมดทั้งตระกูล!

ไม่อย่างนั้น ในตระกูลที่ให้ความสำคัญแต่กับลูกชาย ละเลยลูกสาวอย่างตระกูลหลี่ คุณท่านใหญ่หลี่ที่ใกล้จะลงโลงเต็มที จะกัดฟันพกพาหัวใจอันดำมืดมาอ้อนวอนขอร้องเขา ซึ่งเป็นหลานที่ใช้แซ่ของตระกูลอื่นคนหนึ่ง ให้ขึ้นไปเป็นเจ้าบ้านตระกูลหลี่แบบนี้ได้ยังไงล่ะ?

เดาได้ว่าคุณท่านใหญ่หลี่เองก็เข้าใจดีว่า ทุกคนในตระกูลหลี่ที่เหลือเป็นยังไง ดังนั้นจึงได้มาขอให้เขาช่วยเป็นกรณีฉุกเฉิน วางแผนที่จะใช้เขาเป็นสะพานข้าม เป็นเครื่องช่วยกอบกู้ตระกูลหลี่รุ่นต่อไปล่ะสิท่า?

หลังสูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง เฉินตงก็เล่นโทรศัพท์มือถืออย่างเบื่อหน่าย

งานในบริษัท คงทำได้เพียงควบคุมจากระยะไกลเท่านั้นแล้ว เมื่อเช้าตอนที่ไปส่งกู้ชิงหยิ่งกับฟ่านลู่ที่สนามบินพร้อมคุนหลุน เขาก็ได้เตรียมจัดการเรื่องงานของไท่ติ่งเอาไว้หมดแล้ว

บริษัทการเงินมีฉินเย่กับฉินเสี่ยวเชียน ช่วยควบคุมดูแลจากทางไกล

ส่วนบริษัทบันเทิงทางนั้น มีฉู่เจียนเจียกับตระกูลจางช่วยจัดการให้

ในทางตรงกันข้าม กลายเป็นว่าเขาเองนี่แหละ ที่เป็นคนเกียจคร้านว่างงานที่สุด

ก๊อกๆ!

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณชายครับ ได้เวลาทานข้าวเที่ยงแล้ว”

"ไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เฉินตงลุกขึ้น ลงไปกินข้าวเที่ยงกับคุนหลุนที่ชั้นล่าง

สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับเฉินตงคือ ในช่วงเวลาสั้น ๆ แค่นี้ ไม่รู้ว่าคุนหลุนไปได้เครื่องมือตรวจสอบมาจากไหน เอามาวางไว้ข้างห้องอาหารแล้วเรียบร้อย

"คุณชาย นี่คือเครื่องมือตรวจสอบความปลอดภัย นับจากนี้ไป อาหารสามมื้อของคุณในแต่ละวัน แม้กระทั่งน้ำดื่ม ล้วนจะต้องได้รับการตรวจสอบยืนยันด้วยเครื่องมือนี้เสียก่อน จึงจะสามารถกินได้"

คุนหลุนเตือนว่า: "นี่คือสิ่งที่ผมสั่งให้คนที่ดูแลงานทั่วไปในตระกูลเฉิน เอามาให้เมื่อกี้นี้เองครับ ในช่วงเวลาที่ต้องระวังเป็นพิเศษแบบนี้ ทุกอย่างต้องระแวดระวังอย่างถึงที่สุด"

นี่ไม่ใช่การดูแลความปลอดภัยให้แก่ฮ่องเต้ในสมัยก่อนหรอกเหรอ?

เฉินตงหัวเราะเยาะตัวเอง ไม่สิ ท่าทางจะเข้มงวดเสียยิ่งกว่าฮ่องเต้เลยด้วยซ้ำ เพราะแม้แต่ฮ่องเต้ยังใช้แค่เข็มเงินในการทดสอบอาหารเท่านั้น

หลังจากนั่งลงแล้ว เฉินตงกับคุนหลุนก็กินข้าวพร้อมกัน

บนโต๊ะอาหารอันใหญ่โต มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น อาหารก็เป็นเพียงอาหารง่าย ๆ แค่สามอย่างกับซุปอีกหนึ่ง วางอยู่ตรงหน้าพวกเขาที่มุมโต๊ะมุมหนึ่ง

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน บ้านในวันนี้ ดูเย็นเยียบเปลี่ยวเหงาและว่างเปล่ากว่าเดิมลงไปมาก

แต่เฉินตงรู้ดีว่า มีเพียงความเย็นเยียบว่างเปล่าแบบนี้เท่านั้น ที่จะสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายได้มากที่สุด

จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบสิ้นลง ทั้งหมดที่ทำได้มีเพียงต้องอดทนเท่านั้น

“คุณชาย คาดว่าทีมรักษาความปลอดภัยคงจะมาถึงที่นี่ในตอนค่ำวันนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการให้พวกเขาวางกำลัง ทั้งภายในและภายนอกคฤหาสน์โดยรอบ”

คุนหลุนพูดอย่างใจเย็นว่า: “หลังจากจัดวางกำลังเสร็จแล้ว คฤหาสน์นี้ก็นับได้ว่าเป็นถังเหล็กแห่งหนึ่ง คุณชายไม่ต้องกังวล สามารถนอนหลับฝันดีได้แล้วนะครับ”

“แล้วถ้าจะออกไปข้างนอกล่ะ?” เฉินตงถาม

คุนหลุนเผยสีหน้าจนใจ: "คงต้องพึ่งพาความร่วมมือจากทีมการ์ดเท่านั้นแล้วล่ะครับ"