บทที่ 311 ทหารรับจ้างเดดพูล

อาหารกลางวันจืดชืดและไร้รสชาติ

การลอบสังหารชายชรา เป็นการประกาศจุดเริ่มต้นในการลอบสังหารครั้งนี้ ในขณะเดียวกัน ถือเป็นการประกาศว่าภารกิจการลอบสังหารขององค์กรhidden killers จากดาร์กเว็บ มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น

เฉินตงถึงขั้นสามารถจินตนาการได้ถึงภาพของเมืองที่ถูกซอมบี้ล้อมเอาไว้

พันล้านดอลลาร์ !

ด้วยเงินจำนวนมหาศาลที่ล่อตาล่อใจอยู่นี้ เป็นการยากที่จะรับประกันได้ว่าจะมีสักกี่คนที่จะสามารถข่มใจของตนเองเอาไว้ได้ และไม่กลายเป็นปีศาจไปเสียก่อน

ในช่วงบ่าย

ในที่สุดทีมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำนวนหนึ่งร้อยนายก็มาถึง

เสียงเฮลิคอปเตอร์กว่าสิบลำดังกระหึ่ม แล้วบินตรงเข้าไปในเขตวิลล่าเขาเทียนซานอย่างทรงพลัง

ช่างทรงอานุภาพและแข็งแกร่ง

ฉากนี้ ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นในเขตวิลล่าเป็นอย่างมาก

ยังดีที่คุนหลุนได้บอกกล่าวโจวเย่นชิวเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าจะมีการจัดระบบรักษาความปลอดภัยในที่เกิดเหตุขึ้นในเขตวิลล่า

อุปกรณ์รักษาความปลอดภัยค่อยๆ ถูกลำเลียงลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ทีละชิ้นๆ

เมื่อเห็นอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยที่กองเป็นภูเขาเลากา กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกกองร้อย เฉินตงก็รู้สึกราวกับว่า พวกเขาจะเข้ามาปรับปรุงวิลล่าให้เปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม

แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี ระบบที่ซับซ้อน จะทำให้รู้สึกปลอดภัยมากยิ่งขึ้น

คุนหลุนให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จัดระบบภายในห้องนอนของเฉินตงเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงพาคนไปจัดระบบตรงจุดอื่นๆ

สิ่งนี้เอื้อประโยชน์ต่อการพักผ่อนของเฉินตง

เมื่อเฉินตงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง เขาก็มองสำรวจรอบๆ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย

จากการประเมินด้วยสายตา สิ่งของทุกอย่างยังคงถูกจัดวางไว้ที่เดิม

ราวกับไม่มีการสัมผัสใดๆ เลยแม้แต่น้อย

มีเพียงสิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปก็คือ บนพื้นข้างหน้าต่าง มีอุปกรณ์ในการทำงานเพิ่มขึ้นมาสองสามชิ้นเท่านั้น

“คุณชายครับ มีการดัดแปลงอยู่หลายจุด แต่ได้ถูกแอบซ่อนไว้อย่างดีแล้ว”

คุนหลุนเดินตามเข้ามา ราวกับเข้าใจความคิดของเฉินตง เขาเดินนำไปที่หน้าต่าง จากนั้นจึงใช้ข้อนิ้วเคาะกระจก แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า : “ยกตัวอย่างเช่นกระจกบานนี้ เป็นกระจกด้านเดียว คุณชายสามารถมองเห็นด้านนอกได้ แต่ด้านนอกกลับมองไม่เห็นด้านใน”

ขณะที่พูด คุนหลุนก็ชี้นิ้วไปยังอุปกรณ์สองสามชิ้นเหล่านั้น

“ยังมีของพวกนี้อีก ซึ่งจะทำหน้าที่คอยรบกวนระบบอินฟราเรด และรบกวนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เป็นต้น ถึงแม้นักฆ่าจะใช้การฆ่าด้วยสไนเปอร์จากระยะไกลด้วยเทคโนโลยีขึ้นสูงก็ไม่อาจทำได้ รวมไปถึงผนังทั้งสี่ด้าน มีการเสริมด้วยวัสดุโลหะผสมพิเศษเอาไว้ด้วย”

เฉินตงอดไม่ได้ที่จะแอบรู้สึกตกใจ

การรักษาความปลอดภัยระดับนี้ เกรงว่าจะเทียบได้กับเหล่าบรรดามหาอำนาจทรงพลังเหล่านั้นได้เลยทีเดียว ?

คุนหลุนแนะนำเพียงสั้นๆ ซึ่งน่าจะเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น

เฉินตงเชื่อว่า น่าจะยังมีมาตรการรักษาความปลอดภัยอีกหลายอย่างภายในห้องนอนแห่งนี้ มิเช่นนั้นการผนวกกำลังปรับปรุงห้องของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำนวนร้อยนาย คงไม่ทำอยู่นานจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดินเช่นนี้จึงจะสำเร็จ

เขาค่อยๆ กวาดสายตามองดูห้องนอนที่ยังคงอยู่ในสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

เฉินตงกลับยิ้มไม่ออก ระบบการรักษาความปลอดภัยที่แข็งแกร่งและแน่นหนา แสดงให้เห็นว่าการลอบสังหารในครั้งนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง

หลังจากรู้ว่าภายในห้องนอนห้องเล็กๆ นี้ มีการติดตั้งระบบเอาไว้มากมาย เขายิ่งรู้สึกหนักใจมากขึ้น

อีกทั้ง

คุนหลุนเองก็ถอนหายใจออกมา แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า : “หวังว่าจะป้องกันได้นะครับ”

เฉินตงรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย และเหลือบไปมองคุนหลุนด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีเขาคิดว่า มีเพียงตัวเขาซึ่งตกเป็นเป้าในการลอบสังหารเท่านั้น ที่มีความรู้สึกเช่นนี้

กลับคิดไม่ถึงเลยว่าคุนหลุนจะรู้สึกเช่นเดียวกัน !

“ระบบมากมายขนาดนี้ ยังจะป้องกันไม่ได้อีกเหรอ?” เฉินตงถาม

“ในปีนั้น Rothschild เพื่อที่จะปกป้องตัวเขาเอง Rothschild ได้สร้างป้อมปราการพิเศษขึ้นมาหนึ่งป้อม”

คุนหลุนผายมือออกมา แล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ซับซ้อน : “คุณชาย ประสิทธิภาพในการสังหารที่นักฆ่าจะปลดปล่อยออกมาจริงๆ นั้น ยากเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้”

น้ำเสียงที่ทุ้มและเคร่งขรึม ทำให้ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายในทันที

เฉินตงยืนนิ่งอยู่กับที่ ตอนนี้ริมฝีปากของเขาขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

เขารู้สึกราวกับว่าลำคอตีบตัน เหมือนมีมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นเข้ามาบีบที่ลำคอของเขาเอาไว้ อย่าว่าแต่พูดเลย แม้กระทั่งหายใจก็ยังรู้สึกหายใจลำบาก

คราวนี้เดินมาถึงทางตันแล้วจริงๆ หรือนี่ ?

คุนหลุนเป็นหนึ่งในสามนักฆ่าที่ประสบความสำเร็จในการลอบสังหาร Rothschild ในครั้งนั้น สิ่งที่เขาพูดออกมา จึงไม่เกินกว่าความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย

เปรียบได้กับ คนเราเมื่อถึงคราวก็ต้องตาย ไม่มีใครยึดรั้งได้แม้แต่เสี้ยวเดียว

“คุณชาย คุณพักผ่อนก่อนเถอะครับ อย่ากังวลจนเกินไปเลย ควรทำอะไรอยู่ในห้องก็ทำ ทำทุกอย่างให้เหมือนปกติ”

คุนหลุนตบไหล่เฉินตง แล้วพูดปลอบเบาๆ แต่เมื่อมาถึงประโยคสุดท้าย น้ำเสียงกลับฟังดูเคร่งขรึมขึ้น : “ส่วนที่เหลือ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับบรรดาสหายเก่าที่อยู่ข้างนอกก็พอ”

“ลำบากพวกนายแล้ว”

เฉินตงพยักหน้า หลังจากประตูห้องปิดลงแล้ว เขาก็ค่อยๆ เดินไปที่หน้าต่าง

ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังตกดิน ไฟทางเดินด้านนอกเริ่มสว่างขึ้นมา

มองไปแวบแรก ก็เห็นความเงียบเหงาของเขตวิลล่าเขาเทียนซานปรากฏขึ้น ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่จะเห็นได้ง่ายดายนัก

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากจะเชื่อใจพวกของคุนหลุนแล้ว ก็คงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้อีกจริงๆ