บทที่ 312 คุนหลุน นักฆ่ามือพระกาฬ

ถึงแม้คุนหลุนจะกำลังก่นด่า

แต่ทว่าน้ำเสียง การออกคำสั่ง ไปจนถึงสีหน้าอารมณ์ ล้วนแสดงออกถึงความหวาดกลัวที่มีต่อทหารรับจ้างเดดพูล

เฉินตงพยายามสูดหายใจเข้าเต็มปอด เพื่อให้ตนเองสามารถสงบสติอารมณ์เอาไว้ได้

แต่ในเมื่อทุกอย่างเป็นเช่นนี้ จะให้สงบอยู่ได้อย่างไร ?

ภารกิจลอบสังหาร ที่ดึงทหารรับจ้างเดดพูลมาเข้าร่วมอย่างไม่คาดฝัน เช่นนี้จะให้ป้องกันได้อย่างไร ?

เสียงปืนดังขึ้นจากที่ไกลๆ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำนวนสิบกว่าคนที่อยู่บริเวณโถงทางเดิน ต่างก็ค่อยๆ หันหลังกลับ ยกปืนขึ้นเพื่อป้องกันตัวออกไป และล่าถอยตามคำสั่ง

นี่ไม่ใช่การลอบสังหารและการป้องกันตามปกติอีกต่อไป

แต่เป็นการต่อสู้ด้วยอาวุธปืนอย่าเต็มรูปแบบ

คุนหลุนสีหน้าเคร่งขรึม แววตาของเขาสั่นไหว ราวกับกำลังมีความคิดอะไรบางอย่าง

เฉินตงนั่งลงตรงโถงทางเดิน เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่าต่อเนื่องทำให้สติของเขาแตกกระเจิง

แต่เขารู้ดีว่า ในการต่อสู้เช่นนี้ เขาจำเป็นต้องเลือกที่จะเชื่อใจคุนหลุนและทีม

หากตอนนี้เขาเข้าไปมีส่วนร่วมมากเกินไป จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง

“หัวหน้า พวกเขาถอนกำลังกลับมาหมดแล้วครับ !”

มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากในห้องห้องหนึ่ง

เฉินตงเหลือบมองอย่างไม่รู้ตัว ห้องนั้นอยู่ตรงข้ามกับประตูใหญ่ของเขตวิลล่าเขาเทียนซานพอดี และเป็นทิศทางที่มีเสียงปืนดังขึ้น

เฉินตงลูบจมูก และยิ่งรู้สึกหนักใจมากยิ่งขึ้น

เหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้ คาดว่าภายในวิล่าตอนนี้ คงจะวุ่นวายไม่น้อย ?

ปกติแล้ว ถึงแม้จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นกับตระกูลมั่งคั่ง ทว่าส่วนใหญ่ก็จะพยายามกระทำการอย่างรอบคอบ และพยายามปิดบังเรื่องทุกอย่างเอาไว้เป็นความลับอย่างดีที่สุด ไม่ให้ใครล่วงรู้ได้

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ด้านนอกคือทหารรับจ้างเดดพูล

เป็นทหารรับจ้างที่อันตรายและโหดร้าย และไม่สนใจว่าจะปิดบังได้หรือไม่ หรือจะถูกคนอื่นล่วงรู้เข้าหรือไม่

“เอาปืนของฉันมา !”

ความดุดันเผยขึ้นในแววตาของคุนหลุน

ตอนนี้ ร่างกายของเขาแผ่ซ่านเจตนาฆ่าที่รุนแรงออกมา จนแม้แต่เฉินตงก็รู้สึกหวาดกลัว

ตอนนี้เขี้ยวอันแหลมคมถูกเผยออกมาราวกับสัตว์ร้ายโบราณ

นี่ถึงจะเป็นท่าทางของนักฆ่ามือพระกาฬที่แท้จริงใช่หรือไม่ ?

เฉินตงยังคงรู้สึกหวาดกลัว เขามองดูแผ่นหลังของคุนหลุนและรู้สึกตกใจถึงขีดสุด

โดยปกติแล้ว คุนหลุนทำให้ผู้อื่นรู้สึกว่าเขาเป็นคนเงียบขรึมและหนักแน่น

ถึงแม้ในตอนนั้น เขาจะเคยเผยเจตนาฆ่าที่รุนแรงออกมาเพื่อปกป้องฟ่านลู่ แต่ทว่ายังแตกต่างกับท่าทีในตอนนี้โดยสิ้นเชิง

ตอนนี้คุนหลุนทำให้เฉินตงรู้สึกราวกับกำลังขึ้นเนิน แล้วจู่ๆ ก็ทะยานขึ้นไปสู่ยอดเขาในทันที

ไม่ช้า เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง ได้หยิบปืนยาวที่ถูกห่อหุ้มเอาไว้อย่างดีด้วยผ้าใบกันน้ำสีเขียวออกมา

ตุ้บ !

หลังจากที่ผืนผ้าใบกันน้ำหล่นลง ก็เผยให้เห็นปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่ดูน่าเกรงขามออกมา

AWM—P！

เฉินตงตกใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้เขาจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องอาวุธปืนมากนัก แต่เขาก็รู้จักสไนเปอร์กระบอกนี้

กระบอกปืนไรเฟิลซุ่มยิงทั้งกระบอกเป็นสีเขียว ดูราวกับงูพิษที่กำลังเล็งเป้าไปที่เป้าหมาย

“หัวหน้าครับ ปืนกระบอกไม่ได้นำออกมาใช้งานกี่ปีแล้ว ?”

แววตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กำลังถือปืนอยู่ลุกวาว

“สามปีแล้ว”

คุนหลุนค่อยๆ ลูบปืนกระบอกยาว ราวกับกำลังลูบแก้วตาดวงใจของเขา

เขาหันหลัง แล้วถือปืนเดินตรงไปยังห้องที่อยู่ตรงข้ามกับประตูใหญ่ของเขตวิลล่า

เฉินตงนั่งอยู่บนพื้นตลอดเวลา

การเปลี่ยนแปลงของคุนหลุน ทำให้เขารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

จนกระทั่งมีเสียงกระซิบของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนดังขึ้นข้างหูของเขา

“พวกนายว่า ครั้งนี้หัวหน้าจะฆ่าได้กี่คน ?”

“กี่คนนะเหรอ? หากน้อยกว่าสิบคน ก็คงไม่คุ้มกับที่หัวหน้าหยิบปืนกระบอกนี้ออกมาใช้แล้ว”

“เยี่ยมไปเลย หัวหน้าเผยความสามารถที่แท้จริงออกมาแล้ว คราวนี้พวกทหารรับจ้างเดดพูลมีหวังน้ำตาตกแน่ๆ”

……

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบ เฉินตงก็รู้สึกราวกับมีคลื่นลูกใหญ่ถาโถมอยู่ภายในหัวใจ

เขาเหลือบตาไปมองแล้วพบว่า บรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ ไม่มีทีท่าวิตกกังวลอย่างเช่นเมื่อครู่อีกต่อไปแล้ว แต่กลับดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงขั้นว่าขณะที่พูดคุยกัน ยังมีคำพูดติดตลกออกมาด้วย

ปัง !

ทันใดนั้น มีเสียงดังกระหึ่มออกมาจากในห้อง

ปัง !

เสียงดังต่อเนื่องไม่หยุด ยังคงเป็นเสียงปืนที่ดังกระหึ่มขึ้นมา

เสียงปืนทำให้แก้วหูของเฉินตงสั่นสะเทือนและรู้สึกเจ็บปวดในทันที

จากนั้น เขาก็เป็นนิ้วมือสองนิ้วโผล่ออกมาจากภายในห้อง