บทที่ 313 ฉันจะพาเขาไป !

“หัวหน้า พวกมันโจมตีเข้ามาแล้ว ประเมินจากสายตาน่าจะประมาณห้าสิบคน และมีการติดอาวุธร้ายแรง !”

มีเสียงรายงานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังมาจากด้านล่าง

เฉินตงและคุนหลุนต่างตกใจพร้อมกัน

การยิงโดยไม่พลาดเป้าของคุนหลุนเมื่อครู่ ทำให้ทหารรับจ้างเดดพูลต้องสูญเสียกำลังคนไปไม่น้อย หากตอนนี้เหลืออยู่ห้าสิบคน ต่อให้เข้ามาจากทุกทิศทาง ด้วยจำนวนของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยังถือว่าได้เปรียบอยู่ดี

แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกตกใจจริงๆ ก็คือ “อาวุธร้ายแรง” !

นี่เป็นเพียงแค่การลอบสังหารเพื่อเงินรางวัล !

ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องทั้งหมดจะกลายเป็นการจ้างวานทหารรับจ้างข้ามพรมแดนเช่นนี้

แม้กระทั่งคุนหลุนเอง การเตรียมการเบื้องต้นก็เพียงแค่เตรียมอุปกรณ์ในการป้องกันและตรวจจับขั้นสูง ส่วนอาวุธ ก็มีเพียงอาวุธธรรมดาเท่านั้น ส่วนอาวุธร้ายแรง ไม่ได้มีการเตรียมการไว้แม้แต่ชิ้นเดียว !

หากเป็นการลอบสังหารโดยทั่วไป ต่อให้เป็นมือสังหารชั้นยอด ด้วยจำนวนคนและอาวุธเบาที่มีการตระเตรียมไว้จำนวนหนึ่ง ก็คงเพียงพอสำหรับการรับมือ

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารที่ติดอาวุธร้ายแรง สิ่งที่จะสามารถรับมือได้ก็มีเพียงแค่อาวุธร้ายแรงเท่านั้น !

“ต้องถอยแล้ว !”

คุนหลุนตัดสินใจเด็ดขาด : “คุณชาย ที่ที่คุณว่าคือที่ไหน ?”

“คลับสี่ยิ่น !”

เฉินตงพูดออกมาสามคำ

คุนหลุนแววตาเป็นประกายขึ้นทันที : “ทำไมผมคิดไม่ออกตั้งแต่แรก หากจัดการคุ้มกันขึ้นที่นั่น จะมีเรื่องไอ้พวกสวะทหารรับจ้างเดดพูลพวกนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ?”

เบื้องหลังของคลับสี่ยิ่นคืออะไร คุนหลุนนั้นรู้ดี

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินสิ่งที่เฉินตงเสนอขึ้นมาในเวลานี้

หากสามารถเข้าไปในคลับสี่ยิ่นได้ ทหารรับจ้างเดดพูล ก็จะกลายเป็นแค่เหมือนฝูงสุนัขที่ไร้ยางอายก็เท่านั้น !

“ทั้งหมดเตรียมตัวถอนกำลังเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ก็ต้องส่งคุณชายไปให้ถึงคลับสี่ยิ่นให้ได้ !”

คุนหลุนออกคำสั่ง

“รับทราบ !”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเกือบหนึ่งร้อยนายขานรับโดยพร้อมเพรียงกัน

หลังจากติดตามคุนหลุนมาหลายปี ทีมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต่างก็มีความเข้าใจซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี

หลังจากที่คุนหลุนออกคำสั่ง ทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวในทันที

สิบกว่านายเดินนำไปด้านหน้าก่อน แล้วพุ่งตรงเข้าไปในลาน และพยายามยิงสกัดกั้นทหารรับจ้างเดดพูลที่ข้ามกำแพงเข้ามา

ส่วนคนที่เหลือ ต่างค่อยๆ คุ้มกันเฉินตง เพื่อวิ่งไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรออยู่ด้านนอก

เฮลิคอปเตอร์กว่าสิบลำที่จอดอยู่ ขอเพียงแค่เฉินตงสามารถขึ้นลำใดลำหนึ่งได้ และบินขึ้นได้สำเร็จเท่านั้น

การต่อสู้ในครั้งนี้ ก็จะถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว !

เสียงกระสุนปืนดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างต่อเนื่อง

ทำให้บรรยากาศภายในเขตวิลล่าเขาเทียนซานทั้งหมด ดูราวกับอยู่ในสนามรบ

ห่างออกไป มีศพของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ที่มารักษาความสงบในที่เกิดเหตุนอนอยู่

อีกทั้งในส่วนอื่นๆ ของเขตวิลล่า ก็มีการเคลื่อนไหวอย่างโกลาหลของผู้คน รวมไปถึงเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

มีบางคนหวาดกลัวและขับรถหนีออกไป

ภาพที่ปรากฏขึ้นนี้ ทำให้เฉินตงอึ้งไป

เขาไม่เคยไปเหยียบในสนามรบมาก่อน

แต่คิดไม่ถึงว่า คืนนี้ตนเองจะต้องมาอยู่ท่ามกลางสนามรบ

มีการสาดกระสุนราวกับสายฝน

เลือดสาดกระเซ็นอย่างโหดร้าย

ขณะที่วิ่งตรงไปด้านหน้าพร้อมกับทีม

ก็จะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยล้มลงไปอยู่ตลอด

กระสุนแต่ละนัด เป็นเหมือนกับเคียวมรณะ ที่มาเก็บเกี่ยวชีวิตผู้คนไป

ปัง !

ห่างออกไปไม่ไกลนัก หน้าอกของผู้รักษาความปลอดภัยนายหนึ่ง ถูกกระสุนเจาะทะลุเข้าที่หน้าอก เลือดสีแดงสาดกระเซ็นเข้ามาที่ใบหน้าของเฉินตง

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยเข้าจมูกในทันที

ร่างกายของเฉินตงสั่นเทา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ภาพการนองเลือด ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ด้วยการฝึกฝนมาเป็นเวลานาน สภาพจิตใจของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าคนปกติ

แต่ภาพที่ปรากฏขึ้นตอนนี้ กลับทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งตัว

“คุณชาย อดทนอีกหน่อยนะครับ ใกล้จะถึงแล้ว !”

คุนหลุนสีหน้าเคร่งขรึม เขารับรู้ได้ว่าเฉินตงรู้สึกกระทบกระเทือนจิตใจไม่น้อย จากภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้

ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครเกิดมาเพื่อที่จะเป็นเครื่องจักรสังหาร

แม้แต่ราชาทหาร ตอนที่ก้าวเข้าสู่สนามรบครั้งแรก ก็ยังต้องใช้เวลาเพื่อทำความคุ้นเคยกับการนองเลือดที่โหดร้ายในสนามรบ จากนั้นจึงค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละก้าวๆ

การนองเลือดในสนามรบ ห่างไกลจากการต่อสู้ตามท้องถนนนัก

ในสนามรบ คุนหลุนเห็นทหารรับจ้างผ่านศึกหลายคน ที่ต้องประสบกับภาวะเครียดจากสงคราม หลังจากผ่านการต่อสู้อันน่าเศร้าสลด

“ฉัน ฉันไม่เป็นไร”

เฉินตงพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ

ระยะห่างของเฮลิคอปเตอร์ตรงหน้า ใกล้เข้ามาทุกทีๆ

ฟิ้ว !

ทันใดนั้น มีลูกไฟขนาดใหญ่พร้อมด้วยกลุ่มควันโขมงลอยมาในท้องฟ้า

“หมอบ !”