บทที่ 317 ขอบคุณคุณชาย

นิ่งให้เหมือนขุนเขา รุกให้เหมือนเปลวไฟ !

การเคลื่อนไหวของเฉินตงรวดเร็วปานสายฟ้า

เพราะเขารู้ดีว่า ไม่ว่าจะเป็นสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ หรือปัจจัยภายนอกอื่นๆ เขามือโอกาสลงมือเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

หากพลาดเพียงครั้งเดียว ก็เท่ากับทุกอย่างต้องจบลง !

แต่ในขณะที่เขาเข้าไปปรากฏตัวตรงหน้าร่างร่างนั้น

ใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในดวงตา

เฉินตงตกใจเป็นอย่างมาก

เขาคายปลายของเอ็นเกล็ดปลาออกจากปาก และมือขวาของเขาก็สะบัดลงด้านข้างในเวลาเดียวกัน

ฟิ้ว !

เสียงของเส้นเอ็นที่ม้วนเข้าไปเก็บอยู่ในกล่องโลหะดังขึ้น

“ท่านหลง ? !”

เฉินตงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ : “ฉันให้นายกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ภาพที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

ทำให้ท่านหลงรู้สึกตกใจไม่น้อย

ท่านหลงสูดหายใจเข้าเต็มปอด เพื่อระงับความตกใจที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

ใบหน้าแก่ชราเผยรอยยิ้มออกมา : “กระผมจะไม่เป็นห่วงคุณชายได้อย่างไร ?”

เฉินตงผงะไป

ตอนนี้ เขารู้สึกอยากจะร้องไห้

หัวใจของเขารู้สึกพองโตด้วยความอบอุ่น

เขามองผ่านท่านหลงไป กลับมองเห็นชายที่สวมใส่ชุดสูทและรองเท้าหนังจำนวนมาก

เป็นคนของทีมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย !

จากที่ประเมินด้วยตาเปล่า แทบจะทุกคนที่มีรอยบาดแผลอยู่บนร่างกาย บนหัวเต็มไปด้วยฝุ่นผง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน

ถึงแม้จะอยู่ในชุดสูทและรองเท้าหนัง ทว่าตอนนี้กลับอยู่ในสภาพน่าอับอาย

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา

เฉินตงพูดอย่างอ่อนแรง : “ขอโทษทุกคนด้วย ขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยคุ้มกันให้ผมกับคุนหลุนหนีออกมาได้”

การต่อสู้ที่เขาเทียนซาน

หากไม่ใช่เพราะได้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามต่อสู้ป้องกันอย่างสุดชีวิต ต่อให้เขาจะเสี่ยงตายพาคุนหลุนออกมา ก็ไม่มีทางที่จะมีโอกาสรอดชีวิตได้

ที่เขาสามารถรับรถพาคุนหลุนออกมาได้ นั่นเป็นเพราะเขาเผชิญหน้ากับทหารรับจ้างเดดพูลเพียงแค่สามคนเท่านั้น จึงสามารถหนีรอดออกมาได้อย่างง่ายดาย ซึ่งนั้นต้องอาศัยการคุ้มกันอย่างสุดชีวิตของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ตุ้บ !

ทันทีที่พูดจบ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดก็คุกเข่าลงไปที่พื้นโดยพร้อมเพรียงกัน

คนจำนวนมาก รวมตัวกันจนเต็มโถงทางเดิน เป็นภาพที่ดูยิ่งใหญ่มาก

“ขอบคุณคุณชาย !”

ทุกคนตะโกนออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน

เฉินตงรู้สึกตกใจ และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความงุนงง

ท่านหลงยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ : “คุณชายเป็นคนที่กล้าหาญและมีความรับผิดชอบ ไม่เสียแรงที่อยู่ในฐานะผู้สืบทอดมรดกของตระกูลเฉิน”

หมายความว่าอย่างไร ?

เฉินตงยิ่งรู้สึกสับสนเข้าไปใหญ่ และจ้องมองไปที่ท่านหลงโดยไม่พูดอะไร

ถึงขนาดลืมความเจ็บปวดบนร่างกายไปชั่วขณะ

ท่านหลงยิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไร แต่กลับกวาดสายตาไปยังกลุ่มคนที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : “ชีวิตของพวกนาย รอดมาได้ก็เพราะคุณชาย”

“ครับ !”

ทุกคนตะโกนขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน

เป็นเสียงที่ดังกระหึ่ม

จนก้องเข้าไปในหู

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ?” เฉินตงที่กำลังอยู่ในอาการงุนงง ในที่สุดก็เอ่ยถามขึ้นมา

“เรียนคุณชาย เมื่อครู่คุณชายเสี่ยงชีวิตพาหัวหน้าฝ่าวงล้อมออกมา และใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ทำให้ทหารรับจ้างเดดพูลส่วนใหญ่ต้องสูญเสียสมาธิ จึงเปิดโอกาสให้พวกเราสามารถตอบโต้ได้”

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ยกมือขึ้นคำนับแล้วกล่าวรายงาน : “สถานการณ์เมื่อครู่ หากไม่ได้คุณชายที่ยอมเสี่ยงชีวิต ภายใต้การต่อสู้กับอาวุธร้ายแรงของทหารรับจ้างเดดพูล ผลสุดท้ายพวกเราคงหนีไม่พ้นการตายทั้งกองทัพ !”

เฉินตง : “......”

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้

หลังจากที่เขาตีฝ่าวงล้อมออกมา เขาเคยมีความคิดเช่นนี้จริงๆ

แต่นั่นเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดที่เขาพอจะคาดหวังได้ ซึ่งอันที่จริงแล้วถือเป็นการปลอบใจตัวเองเสียมากกว่า