บทที่ 318 ตรวจสอบเธอ !

เปรี้ยง !

เฉินตงรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาหันมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า จิตใจของเขาก็จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งในทันที

ทุกอย่างหมุนเคว้งคว้าง ราวกับว่าวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

ท่านหลงเองก็ตัวสั่น ริมฝีปากของเขาขยับมือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนหัวเข่าก็เริ่มสั่นเบาๆ

“ในที่สุด ก็กลับขึ้นสวรรค์แล้วอย่างนั้นเหรอ?”

เฉินตงกล่าวออกมาอย่าโศกเศร้า หยดน้ำตาใสๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากหางตาทั้งสองข้าง

มีภาพเหตุการณ์ระหว่างเขาและคุนหลุนปรากฏขึ้นมาในหัวอย่างไม่ขาดสาย

ตั้งแต่เล็กจนโต เขายืนหยัดด้วยตัวคนเดียวมาโดยตลอด พยายามทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว ไม่มีคนคอยช่วยเหลือ ไม่มีคนคอยประคับประคอง ข้างกายก็มีเพียงผู้เป็นแม่ที่คอยรักและห่วงใยเขา

ตอนที่เขาเดินก้าวออกจากความมืดเพื่อมาอยู่ในที่สว่าง ก็ได้พบกับคุนหลุน

ถึงแม้คุนหลุนจะมาเพื่อปกป้องเขาตามคำสั่งของพ่อ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคุนหลุนนั้นกลับเป็นทั้งครูและเพื่อน

นั่นเป็นความรู้สึกที่เฉินตงยากเกินจะเข้าใจ

เป็นเพราะเขาเคยอยู่ในที่มืดมาก่อน ดังนั้นเขาจึงเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์ที่เป็นทั้งอาจารย์และเป็นทั้งเพื่อนระหว่างเขาและคุนหลุนอย่างมาก

แต่ทว่าตอนนี้......

ตอนนี้เอง มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกรายหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องพักผู้ป่วย

เป็นชายวัยกลางคนที่คุกเข่าอยู่แถวหน้าสุด และพูดกับเฉินตงคนนั้น

ตุ้บ !

เมื่อชายวัยกลางคนปรากฏตัวขึ้น แล้วเห็นสีหน้าอาการของเฉินตงและท่านหลง ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เขาเตะเข้าไปที่ก้นของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคน

“เจ้าทึ่มนี่ มาที่นี่เพื่อแจ้งข่าวร้ายกับคุณชายและท่านหลงใช่ไหม ?”

หลังจากก่นด่าไปหนึ่งประโยค ชายวัยกลางคนก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วพูดว่า : “คุณชาย ท่านหลง หัวหน้าพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีอาการอะไรร้ายแรงแล้วครับ”

อะไรนะ ? !

เฉินตงและท่านหลงผงะไปพร้อมกัน

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

จากนั้น ทั้งสองคนก็หันไปมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนที่วิ่งมาถึงก่อนโดยพร้อมเพรียงกัน

หลังจากถูกเตะไปหนึ่งครั้ง ใบหน้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็แสดงอาการเขินอายออกมา จากนั้นจึงเกาหัวแล้วพูดว่า : “ผม ผมก็แค่กลัวว่าคุณชายกับท่านหลงจะรอจนร้อนใจ”

“รนจนร้อนใจแม่มึงดิ!”

ชายวัยกลางคนหันไปจ้องเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตาเขม็ง จากนั้นจึงยิ้มแหยออกมา : “หมอนี่ยังเด็กเลยใจร้อน เมื่อครู่พอเห็นไฟดับลง ก็รีบวิ่งร้องห่มร้องไห้ออกมา ผมรอให้พี่คุนหลุนถูกเข็นออกมาก่อน จึงได้ถามอาการของพี่คุนหลุนจากหมอให้รู้แน่ชัด จากนั้นถึงได้ตามมา ทำให้คุณชายกับท่านหลงต้องตกใจแล้ว”

เฉินตง : “......”

เขายกมือขึ้นมาเช็ดใบหน้าและน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาจนหมดสิ้น

ท้ายที่สุดแล้วคือ......การเศร้าใจอย่างผิดคน

ส่วนท่านหลงกลับสูดหายใจเข้าเต็มปอดหนึ่งครั้ง สีหน้าของเขาจริงจังขึ้นมาทันที และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า : “เตะอีกสองครั้ง !”

ชายวัยกลางคนหันไปดึงหูของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จากนั้นจึงเตะก้นไปพลาง ลากออกไปด้านนอกพลาง

เฉินตงกับคุนหลุนหันมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ

“ตกใจแทบตาย” เฉินตงถอนหายใจออกมา

“กระผมเองก็ตกใจไม่น้อย” ท่านหลงนึกขำตัวเอง

เฉินตงโบกมือ : “ท่านหลง นายไปดูคุนหลุนเถอะ ฉันไม่เป็นอะไรมาก”

“ครับ”

ท่านหลงลุกขึ้น แล้วขมวดคิ้ว : “จริงสิคุณชาย กูหลังล่ะครับ ?”

“ฉันให้เขาจัดการเรื่องทุกอย่างในไท่ติ่งให้เรียบร้อยเสียก่อนแล้วค่อยมา”

เฉินตงโบกมือ เมื่อคิดถึงการต่อสู้ที่เขาเทียนซานเมื่อคืนนี้ ในใจยังหลงเหลือความรู้สึกกลัวอยู่ จึงพูดว่า : “ยังดีที่เขาไม่มาเสียก่อน ไม่เช่นนั้น ในสถานการณ์ตอนนั้น ฉันเองก็คงไม่รู้ว่าจะช่วยใครดี”

“โชคดีจริงๆ”

ท่านหลงพูดเป็นนัย จากนั้นจึงหันหลังเดินออกไปเพื่อไปหาคุนหลุน

เฉินตงรู้ดีว่าฝีมือของกูหลังนั้นไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับคุนหลุนและคนของทีมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้ว ยังด้อยกว่าเล็กน้อย

อีกทั้ง การต่อสู้เมื่อคืน ก็ใช่ว่ามีฝีมือดีแล้วจะสามารถรับมือได้

เมื่ออยู่ต่อหน้ากระบอกปืน ทุกคนเท่าเทียมกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ทหารรับจ้างเดดพูลยังติดอาวุธร้ายแรงอีกด้วย