บทที่ 324 ได้โปรดไปตายซะ

สายตาที่เปล่งแสงของเฉินตง ก็ได้มองไปที่ประตูด้านขวามือด้วยความตกใจ

ประตูของลานป่าไผ่ เป็นประตูไม้สองบานแบบโบราณ

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ประตูก็ถูกสลักตัวอักษรไว้หนึ่งบรรทัด

นี่คือเรือนที่พักอาศัยระดับสูงสุดของคลับสี่ยิ่น โดยปกติได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสลักตัวอักษรที่ประตู

และ ในเนื้อหาคือ นักฆ่าอันดับยมราชลำดับที่สิบแปด ชินโกะ โดโมโตะ

เมื่อมองอย่างละเอียด เฉินตงรู้สึกคุ้นเคยกับอักษรบรรทัดนี้

ทันใดนั้น ในสมองของเขาก็ดังขึ้นด้วยเสียงโครม

ยายเมิ่ง!

เมื่อกี้ยายเมิ่งอยู่ข้างนอก สลักตัวอักษรบรรทัดนี้?

“คุณชาย รีบหนีไปกับพวกเรา!”

เห็นเฉินตงที่ตะลึงอยู่ บอดี้การ์ดข้างกายอดไม่ได้ที่จะกระชากเขาไปหนึ่งที

เมื่อเฉินตงรู้สึกตัว ก็วิ่งตามบอดี้การ์ดออกไปข้างนอก วิ่งไปอีกทางหนึ่งของป่าไผ่

แต่ในเวลานี้ สมองของเขาได้ถูกคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำไปนานแล้ว อารมณ์กำลังเดือดพล่าน

ชินโกะ โดโมโตะอันดับยมราชลำดับที่สิบแปด มิน่าล่ะพวกกูหลังที่เยอะขนาดนั้นยังขวางเขาไม่อยู่!

นักฆ่ามือพระกาฬระดับนี้ ต่อให้สร้างความคุ้มกันอย่างแน่นหนา ก็ยังคงสามารถเข้ามาได้โดยตรง

ก็เหมือนกับในตอนนั้นคุนหลุนพวกเขาสามคนที่เป็นนักฆ่ามือพระกาฬ ที่ลอบสังหารRothschild

แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจก็คือ ทำไมยายเมิ่งถึงได้จงใจเขียนอักษรบรรทัดนั้นเตือนเขา มีจุดประสงค์อะไร?

ผู้หญิงหยิ่งผยองคนนี้ อยู่ในเวลานี้ยังคงความหยิ่งผยองที่เป็นของเธอโดยเฉพาะอยู่อีกเหรอ?

เพื่อที่จะเตือนฉัน ทำให้ฉันรอดพ้นจากการลอบสังหารของชินโกะ โดโมโตะ แล้วสู้กับเธอเพื่อดูว่าใครจะแน่กว่ากัน?

เฉินตงที่ใจลอย แต่ฝีเท้าของเขากลับเร็วมาก

คิดถึงลูกธนูที่ยายเมิ่งยิงมาเมื่อกี้ จู่ๆเฉินตงเหมือนจะเข้าใจบ้างแล้ว

ใช่แล้ว ธนูนัดเมื่อกี้หากยิงเพื่อจะเอาชีวิตคนจริง หลบยังไงก็หลบไม่พ้น

พอมาคิดดู ธนูนัดนั้นน่าจะมีความหมายมากกว่าการเตือน!

หลังจากที่คิดออก ทันใดนั้นเฉินตงก็รู้สึกตลกเล็กน้อย

ความปลอดภัยของชีวิตตัวเอง กูหลังพาบอดี้การ์ดฝีมือดีหลายสิบคนและยังมีบอดี้การ์ดทั้งหมดของคลับสี่ยิ่นยังคุ้มกันเขาไม่ได้

สุดท้ายกลับต้องมาอาศัยนักฆ่ามือพระกาฬคนหนึ่งที่ต้องการฆ่าเขา มาเตือนเขา?

ซาซาซา.........

สายลมยามค่ำคืน พัดจนต้นไผ่ในป่าไผ่แกว่งไปมา ใบไผ่ร่วงลอยเต็มท้องฟ้า

บริเวณโดยรอบเย็นมาก

ฝีเท้าที่เหยียบบนใบไผ่ ยังทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบ

เสียงปืนที่ด้านหลัง ค่อยๆเบาลง

“คุณชาย น่าจะจัดการเรียบร้อยแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงปืนที่เบาลง บอดี้การ์ดข้างกายก็หัวเราะอย่างโล่งใจ

และแล้ว

ฉึก!

ในความมืด จู่ๆ ก็มีแสงเย็นวาบวาบขึ้นมา

เสียงหัวเราะของบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆหยุดทันที ทันใดนั้นร่างของเขาก็หยุดอยู่กับที่

“ระวังตัว!”

บอดี้การ์ดเจ็ดคนที่เหลือก็เหมือนกับกำลังเผชิญกับศัตรูที่ทรงพลัง ทยอยกันหันกลับมา มาล้อมเฉินตงไว้ตรงกลาง

เฉินตงตกใจจนปากอ้าตาค้าง มองบอดี้การ์ดตรงหน้าอย่างไม่กล้าจะเชื่อ

รอยเลือดสด ไหลออกมาจากปากของเขาอย่างช้าๆ

ตามมาด้วย

เสียงพรึบหนึ่งที บอดี้การ์ดได้ล้มลงไปบนพื้น

ม่านตาของเฉินตงหดเกร็ง หนังหัวชา

เขาเห็น ลูกดอกคุไนของนินจา เสียบอยู่ที่หลังคอของบอดี้การ์ดพอดี ลึกจนสามารถมองเห็นกระดูก!

ภาพที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เฉินตงเย็นไปทั้งตัว เหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

ลมกลางคืนพัดมา ร่างกายของเฉินตงก็สั่นสะท้านทันที

เขาหรี่ตาลง และกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความกลัว

แต่บริเวณโดยรอบ นอกจากเสียงใบไผ่ที่สั่นไหวในสายลม ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใดเลย

แต่ในเวลานี้ เสียงปืนที่ดังมาจากลานป่าข้างหลัง ก็หยุดลงทันที

อากาศที่เงียบ เสมือนกับมือไร้รูปขนาดใหญ่ได้บีบคอของคนเอาไว้ ทำให้คนหายใจไม่ออก

ในความเงียบ แผ่นหลังของเฉินตงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก

และบอดี้การ์ดทั้งเจ็ด แต่ละคนต่างก็ดูตื่นตระหนก และมีเหงื่อออกเต็มหัว

หากไม่ใช่เพราะความเป็นมืออาชีพ เกรงว่าพวกเขาจะรักษาความสงบไว้ได้ยาก

ซาซา......

ใบไผ่บนหัวก็ร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง

เฉินตงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ตัว หรี่ตาลง มองผ่านท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยใบไผ่ เขาเห็นเงามืดที่เลือนราง บินผ่านหัวและท้องฟ้า

“อยู่ด้านบน!” เขาตะโกนอย่างเสียงดังไปหนึ่งที

เกือบในเวลาเดียวกัน เงาดำนั้นได้วาดพาราโบลากลางอากาศ และตกลงไปตรงหน้าทิศทางด้านหน้าที่พวกเขาวิ่งหนี

“ตามฉันมา!”

แรงแห่งการฆ่าได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบอดี้การ์ดหนึ่งในนั้น ชักปืนออกมา พาบอดี้การ์ดสามคนบุกเข้าไปโดยตรง

บอดี้การ์ดอีกสามคนที่เหลือถอยกลับมาพร้อมกัน ล้อมเฉินตงไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา

“กลับมา!”

เฉินตงตะโกนอย่างเสียงดัง

สำหรับความเก่งกาจของนักฆ่าอันดับยมราช เขาได้เห็นความเก่งเพียงนิดเดียวของคุนหลุนและยายเมิ่ง ก็รู้ถึงความเก่งกาจของมัน