บทที่ 325 ความตายมาเยือน

บดสวดไล่ล่าชีวิต ทำให้เฉินตงรู้สึกเย็นกระดูกจนขนลุก

ในขณะนี้ ลำคอของเฉินตงถูกรัดแน่นขึ้น และรู้สึกหายใจไม่ออก

เขาอ้าปากเล็กน้อย พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อเห็นเซอร์คัมเฟลกซาของชินโกะ โดโมโตะ ในที่สุดเขาก็รู้สึกตัวแล้ว

ภาพในคืนนี้ มันไม่ใช่การล่อเสือออกจากถ้ำเลย

แต่เป็นตั๊กแตนจับจักจั่นและมีนกขมิ้นอยู่ข้างหลัง! (เสียดสีผู้ที่เอาแต่จะคิดบัญชีกับผู้อื่น โดยลืมไปว่าผู้อื่นก็จ้องจะทำร้ายเขาเช่นกัน)

ชินโกะ โดโมโตะมาถึงนานแล้ว มาเร็วกว่ายายเมิ่งเสียอีก!

เพียงแต่ตอนที่ติดตั้งกับดักครั้งแรก หลังจากที่ถูกคุนหลุนเปิดโปง มันก็ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมาโดยตลอด เหมือนนายพรานที่ซุ่มล่าเสือชีตาห์ เพ่งเล็งเหยื่อของเขาไว้อย่างดี รอโอกาสนี้อย่างเงียบๆ

คุนหลุนเคยพูด ผู้ที่สามารถใช้และทำเซอร์คัมเฟลกซาได้ ล้วนเป็นนักฆ่ามือพระกาฬอย่างแท้จริง

แต่หลังจากกลไกของเซอร์คัมเฟลกซาครั้งที่แล้ว นักฆ่าที่มาในเวลาต่อมา เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ระดับสูงสุด และแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังละเลยต่อจุดนี้

การมาของยายเมิ่ง เห็นได้ชัดสำหรับชินโกะ โดโมโตะนั้น โอกาสได้มาถึงแล้ว!

ชินโกะ โดโมโตะไม่เพียงแต่คิดคำนวณเขาเท่านั้น แต่ยังคิดคำนวณยายเมิ่งที่ล่องหน และในความเงียบสงัดนั้น ให้ยายเมิ่งช่วยเขาปกปิด ทำให้เขาที่เป็นตั๊กแตนกลายเป็นนกขมิ้น ในขณะที่ยายเมิ่งกลายเป็นตั๊กแตนที่จับจักจั่น

การเก็บทุกอย่างไว้ในใจแบบนี้ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!

เฉินตงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อโดยที่ไม่รู้ตัว

กลางฝ่ามือก็เต็มไปด้วยเหงื่อ เหนียวเหนอะอย่างมาก

เขาจ้องมองชินโกะ โดโมโตะที่ฝั่งอยู่ตรงข้าม

ความรู้สึกหวาดกลัวนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับไปที่คุกมืด และเผชิญหน้ากับเฉินเต้าจูนลุงของเขา

บอดี้การ์ดเจ็ดคนตายไปหมดแล้ว

สิ่งเดียวที่เขาจะพึ่งพาได้ ก็มีเพียงแต่เซอร์คัมเฟลกซาที่อยู่บนข้อมือของเขาแล้ว

โดยสัญชาตญาณ เฉินตงงอปลายนิ้วขวาเข้ามา และกดกล่องโลหะบนข้อมือของเขา ราวกับว่าแบบนี้แล้ว ถึงจะมีความรู้สึกปลอดภัย

ในเวลาเดียวกัน เฉินตงก็ได้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“หนีไม่รอดหรอก”

ชินโกะ โดโมโตะหัวเราะอย่างเย็นชา “มีฉัน และยายเมิ่งอยู่ ตอนที่พวกเขามาถึง แก ก็กลายเป็นศพไปแล้ว”

อันดับยมราชลำดับที่ยี่สิบและสิบแปด สองนักฆ่ามือพระกาฬล้อมเขาเอาไว้ โอกาสที่จะหลบหนีเกือบเป็นศูนย์

อีกอย่าง เมื่อดูจากความเร็วของชินโกะ โดโมโตะที่สังหารบอดี้การ์ดทั้งเจ็ดคนในเมื่อกี้ ชินโกะ โดโมโตะเขาใช้เวลาไปน้อยมาก

ไม่ใช่ว่าบอดี้การ์ดทั้งเจ็ดนั้นอ่อนแอ แต่เมื่อเทียบกับคนที่แข็งแกร่งกว่าแล้ว พวกเขากลับกลายเป็นคนอ่อนแอไปโดยธรรมชาติ

ยิ่งไปกว่านั้น ชินโกะ โดโมโตะยังได้คิดวางแผนมาแล้วโดยที่ไม่มีใจเตือนเขาล่วงหน้า

ความโหดร้ายของนินจา แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนบนตัวของชินโกะ โดโมโตะ

ฮู้...........

สายลมยามค่ำคืนพัดมาเบาๆ

พัดจนป่าไผ่แกว่งไปมา และใบไผ่ก็ร่วงหล่นบินว่อนท้องฟ้า

ใบไผ่สองสามใบลอยลงมาตรงหน้าของเฉินตง และบดบังการมองเห็นของเขาไปชั่วครู่

แต่เมื่อการมองเห็นกลับคืนมา หนังหัวของเฉินตงก็ชาจนเกือบจะระเบิดแล้ว

ชินโกะ โดโมโตะ หายตัวไปแล้ว!

ชั่วขณะนั้น เฉินตงตัวเกร็งไปทั้งร่าง หรี่ตาลงจนเหมือนเส้นตะเข็บ ระมัดระวังตัวถึงขีดสุด

ฉูบ!

เสียงลมดังขึ้นมาทันที

“ข้างบน!”

หัวใจของเฉินตงกำลังกระตุกอย่างแรง ความตายที่รุนแรงกลายเป็นคำขู่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา

ตามสัญชาตญาณ เขาก้าวขยับไปด้านข้างหนึ่งก้าว หมัดขาวถูกชูขึ้น และชกมันออกไปตรงๆ

ตู๊ม!

ดังขึ้นด้วยเสียงทุ้มหนึ่งที

หมัดขวาให้ความรู้สึกเหมือนกับการชกกระสอบทราย

เงาดำที่อยู่ตรงหน้าเขาบินออกไปในเวลาเดียวกัน และดิ่งลงกับพื้นอย่างมั่นคง

“สัญชาตญาณในการต่อสู้ แข็งแกร่งมาก!”

ดวงตาที่โผล่อยู่ด้านนอกของชินโกะ โดโมโตะเปล่งประกาย

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงพูด

ทันใดนั้นเขาก็หยิบลูกบอลออกมาจากชุดนินจาที่รัดแน่น

“ดำดิน!”

ขว้างไปบนพื้นอย่างเต็มกำลัง ทันใดนั้นควันก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว

สีหน้าของเฉินตงเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบถอยหลังไปด้านหลัง

ทักษะการต่อสู้ของนินจา ร้ายกาจและโหดเหี้ยมมาก

แม้ว่าจะเป็นการไล่ล่าเพื่อสังหารด้วยการโจมตีครั้งเดียวเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับทักษะการต่อสู้ส่วนใหญ่ กลับห่างชั้นเชิงกันอย่างมาก