บทที่ 326 ยายเมิ่งก็คือเธอ?

ฉึก........ฉึก...............

เสียงที่บางเบา แสบหูอย่างมาก

เฉินตงรู้ นี่คือเสียงของเซอร์คัมเฟลกซารัดแน่น และกรีดเข้าไปในผิวเนื้อ

ความสยดสยองแห่งความตายโอบล้อมเขา ร่างกายของเขากำลังทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายได้

ทำให้เฉินตงเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว

ในเวลาไม่กี่วินาที เขาจะมีจุดจบเหมือนกับบอดี้การ์ดสามคนที่ถูกเซอร์คัมเฟลกซารัดคอจนเสียชีวิต

ในขณะที่ร้องอย่างเจ็บปวด

เฉินตงพยายามดิ้นรนอย่างคาใจ แต่ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไร เซอร์คัมเฟลกซาก็ฝังตัวเร็วขึ้นและลึกขึ้น

ทรมานแสนสาหัส

ราวกับจะบดผิวหนังทั่วร่างกายทุกตารางนิ้วให้เป็นเนื้อบด

เหงื่อไหลเหมือนฝนตก

เหงื่อเลือดไหลปนกัน

“หรือว่า...........จะตายแบบนี้จริงหรือ?”

ลูกตาของเฉินตงแทบจะกระเด็นออกมา แววตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด คิดอย่างคาใจ

และแล้ว

เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน

ฉูบ!

ในความมืด ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศมาอย่างรวดเร็ว เร็วปานสายฟ้า

ม่านตาของชินโกะ โดโมโตะหดเกร็ง ตะโกนด่า “ไอ้บ้า” แต่กลับห้ามไม่ทัน

ตูบ!

ลูกธนูยิงทะลุลำไม้ไผ่ได้อย่างแม่นยำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเฉินตง

ทันใดนั้น ก็มีเสียงของเซอร์คัมเฟลกซาหดกลับเข้าไปอย่างรวดเร็วในอากาศ

และเฉินตง ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ใดที่หนึ่งในร่างกายได้บรรเทาลงไปอย่างมาก

ฉูบ ฉูบ ฉูบ.........

ลูกธนูอันแล้วอันเล่า เหมือนผีที่ไร้ร่องรอยลอยมาจากในความมืด

ตูบ ตูบ ตูบ..........

ดังติดต่อกันสามที ลูกธนูสามอันทะลุผ่านลำต้นไม้ไผ่สามต้น

พร้อมกับเสียงสามเสียงที่หดตัวกลับเข้าที่ของเซอร์คัมเฟลกซา

เฉินตงรู้สึกเหมือนร่างกายถูกปลดปล่อยไปในทันที

เสียงพรึบดังขึ้น เฉินตงคุกเข่าอยู่บนพื้น เจ็บปวดไปทั้งร่างกาย ทำให้ร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรง

ตำแหน่งที่ถูกเซอร์คัมเฟลกซารัดกรีด เลือดก็ไหลซิบๆ ไหลลงสู่พื้น

รอดแล้วเหรอ?

ยายเมิ่งเป็นคนช่วยฉัน?

เฉินตงมึนงงเล็กน้อย หากไม่ใช่ยายเมิ่งที่ยิงธนูสี่ดอกติดต่อกันในที่ลับ เมื่อกี้เขาคงถูกเซอร์คัมเฟลกซารัดตายในเวลาอันสั้น

“ยายเมิ่ง แกหมายความว่ายังไง? แก แกกำลังละเมิดกฎขององค์กรhidden killers!”

ชินโกะ โดโมโตะโกรธมาก ร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้ารัดรูปของนินจาก็สั่นอย่างรุนแรง และคำรามเสียงที่แหบแห้งออกมา

ด้วยเจตนาฆ่าและความโกรธในสายตาของเขา เขาจ้องเขม็งไปยังลูกธนูที่ถูกยิงมาก่อนหน้านี้

และเฉินตง ก็ค่อยๆมองไปยังความมืดตรงนั้น

ซาซา.........ซาซา..............

บนพื้นดังขึ้นด้วยเสียงคนเดินเหยียบใบไผ่

ฝีเท้าไม่ได้เร็วเกินไปหรือช้าเกินไป เหมือนกับการเดินเล่น

“มีฉันอยู่ แกฆ่าเขาไม่ได้หรอก!”

จู่ๆน้ำเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้น น้ำเสียงที่ไม่มีความรู้สึกใดๆเลย

แต่เมื่อเข้าสู่หูของเฉินตง กลับดังกังวานเหมือนเสียงระฆัง

เสียงนี้ คุ้นมาก!

ร่างที่เลือนราง ค่อยๆเดินออกมาจากในความมืด

สวมชุดกีฬาสีดำทั้งตัว รูปร่างสูงเพรียว ใบหน้าเย็นชากลับแฝงไว้ด้วยความห้าวหาญ ผมถูกมัดอยู่ในทรงหางม้า

“ฟ่าน ฟ่านลู่!”

สมองของเฉินตงว่างเปล่า มองฟ่านลู่ที่เดินออกมาจากในความมืดอย่างสยดสยอง

เธอยังคงแต่งตัวตามปกติ เพียงแต่มีความห้าวหาญและเย็นชามากกว่าปกติ หว่างคิ้วของเธอแสดงแรงแห่งการฆ่าอย่างเย็นชา

และในมือของเธอ เธอถือคันธนูที่แข็งแรงไว้หนึ่งอัน ถุงลูกธนูถูกผูกไว้ข้างเอวเธอ

การเปลี่ยนการแต่งกายที่เรียบง่าย มันทำให้ความเย็นชาที่อยู่บนตัวถูกกระจายออก ทำให้คนกลัว

แต่เฉินตงมั่นใจว่าตัวเองนั้นไม่ได้ตาฝาด ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ก็คือฟ่านลู่!

“คุณเฉิน”

ในเวลาเดียวกันฟ่านลูก็มองไปทางเฉินตง บนใบหน้าที่เย็นชา อ่อนโยนลงมาเล็กน้อย “ขออภัยด้วย ฉันกับเสี่ยวหยิ่งไม่ได้ไปจากที่นี่”

โครม!

เฉินตงเหมือนถูกฟ้าผ่า วินาทีนี้ มีความรู้สึกเหมือนลืมความเจ็บปวดของร่างกายไปทันที

ลังเล หมดหนทาง เกิดอุบัติเหตุ ตื่นตระหนก... อารมณ์ต่างๆปะทุออกมา ปะปนรวมกัน

ไม่ได้ไป?

แต่ตอนนั้นคุนหลุนเห็นเสี่ยวหยิ่งกับฟ่านลู่เดินเข้าไปในเกตแล้วนี่นา