บทที่ 330 ยัยโง่ หลอกง่ายจริงๆ

ติ๊ก.........ติ๊ก.........

เสียงดังก้องอยู่ข้างหู

ตอนที่แม่ป่วยหนัก อยู่ดูแลแม่ที่โรงพยาบาลเป็นปี สำหรับเสียงแบบนี้ เฉินตงคุ้นเคยนัก

นี่คือเสียงของเครื่องวัดหัวใจ

เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมา

พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ในห้องนอนที่อยู่ในลานป่าไผ่

เพียงแต่สิ่งที่สะดุดตา กลับต่างไปจากก่อนที่บาดเจ็บและโคม่าโดยสิ้นเชิง

มีเสาแขวนของเหลวตั้งอยู่ ขวดของเหลวแขวนอยู่บนนั้น

ยังมี.......กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่กลิ่นแรง

เฉินตงอดยิ้มไม่ได้ ดูเหมือนว่าตราบใดที่มันเกี่ยวข้องกับการรักษา ก็จะปราศจากกลิ่นของยาฆ่าเชื้อยังไม่ได้

ข้างเตียงวางเต็มไปด้วยอุปกรณ์แต่ละชนิด มีครบทุกอย่าง

ก้มหน้ามองร่างกายตัวเอง เฉินตงยิ้มอย่างทำอะไรไม่ได้

ร่างกายไม่ว่าบนร่างล้วนถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาว ให้ความรู้สึกเป็นมัมมี่

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดแสนสาหัสได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขาในทันที เจ็บจนเฉินตงต้องกัดฟัน สูดลมหายใจเข้า

ในห้อง ไม่เห็นใครเลย

เฉินตงนอนอยู่อย่างทำอะไรไม่ได้ นึกถึงช่วงเวลาของการต่อสู้ในป่าไผ่ในคืนนั้นอย่างเงียบๆ

กู้ชิงหยิ่งบาดเจ็บ ทำให้เขาปล่อยวางความเป็นความตายไปโดยสิ้นเชิง

ตอนนั้นเขามีเพียงความคิดเดียว ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องพาชินโกะ โดโมโตะไปด้วย

เรียกได้ว่าเข้าสู่สภาวะที่เกือบจะบ้า ไม่ได้สนใจ จนละเลยความได้เปรียบของจำนวนคนที่คนข้างกายอย่างท่านหลงและคุนหลุนพามา

คิดเพียงแต่ หนึ่งต่อหนึ่ง!

โชคดีที่ ตอนนั้นชินโกะ โดโมโตะเกิดความกลัว และสับสนมาก

ดังนั้นเขาจึงใช้การบาดเจ็บที่น้อยที่สุด ฆ่าชินโกะ โดโมโตะ

เมื่อนึกถึงอาการบาดเจ็บของกู้ชิงหยิ่งในคืนนั้น เฉินตงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวและสงสาร

เขาได้คิดหาวิธีที่จะทำให้กู้ชิงหยิ่งห่างไกลจากวังวนนี้แล้ว ถึงกับเกลี้ยกล่อมหลอกให้กู้ชิงหยิ่งไปจากที่นี่ ให้เธอไปที่อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร

แต่เขาคิดไม่ถึง กู้ชิงหยิ่งไม่ได้ไป

อีกอย่าง ฟ่านลู่ที่ทำงานเป็นแม่บ้านในบ้านมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าจะเป็นนักฆ่ามือพระกาฬขององค์กรhidden killersที่อยู่ในลำดับที่ยี่สิบของอันดับยมราช!

ตั้งแต่ต้นฟ่านลู่ที่ปรากฏตัวในฐานะยายเมิ่ง ก็ไม่เคยคิดจะฆ่าเขา แต่เพราะ.........ต้องการปกป้องเขา!

การเปลี่ยนฐานะเช่นนี้ ทำให้เฉินตงรู้สึกเหมือนฝัน

ความงุนงงต่างๆ พัวพันอยู่ด้วย ราวกับสำลีที่เน่าเสีย

เอี๊ยด

ประตูเปิดแล้ว

กู้ชิงหยิ่งยกกะละมังใส่น้ำอุ่น เดินเข้ามา

เห็นเฉินตงลืมตาอยู่บนเตียง ร่างกายของกู้ชิงหยิ่งสั่นเทา เขาสู่ภาวะตกตะลึง

โครม

กะละมังใส่น้ำที่ถืออยู่ในมือ ร่วงหล่นลงบนพื้น เสียงดังขึ้นมา

เฉินตงที่กำลังครุ่นคิดอยู่ก็รู้สึกตัว เห็นกู้ชิงหยิ่ง ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ที่รัก”

กู้ชิงหยิ่งกลับมารู้สึกตัว มองกะละมังที่ตกอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เธอเดินออกไปข้างนอกอย่างใจลอย “ที่รักรอแป๊บหนึ่ง ฉันจะไปตักน้ำมาใหม่มาช่วยคุณเช็ดตัว”

เช็ดตัว?

เฉินตงตกใจ มิน่าล่ะร่างกายถึงไม่มีความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะเลยแม้แต่นิดเดียว

ช่วงที่นอนสลบอยู่ กู้ชิงหยิ่งดูแลเขาอย่างดีมาโดยตลอดใช่มั้ย?

มองกู้ชิงหยิ่งที่หันหลังเดินออกไป เฉินตงรู้สึกผิดมาก

ด้วยฐานะของกู้ชิงหยิ่ง เธอไม่จำเป็นต้องดูแลคนอื่นเลย

เธอคือคุณหนูไฮโซ เป็นคนชนชั้นสูง ตั้งแต่เล็กจนโต มีแต่คนอื่นดูแลเธอ

สามารถเอาใจใส่ดูแลเขาอย่างดี ในขณะที่เขานอนสลบอยู่ สำหรับกู้ชิงหยิ่งแล้ว น่าจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากและท้าทายพอสมควร

“กลับมา”

เฉินตงเรียกกู้ชิงหยิ่งเอาไว้

กู้ชิงหยิ่งหยุดฝีเท้าลงทันที

ใบหน้าสวยงาม เต็มไปด้วยความเศร้าและสงสาร ดวงตาที่สวยงามก็แดงก่ำทันที เอ่อล้นไปด้วยน้ำ

เธอหันกลับมาทันที และวิ่งมาที่เตียงของเฉินตง