บทที่ 347 ไม่มีใครสามารถขึ้นมาแทนตำแหน่งฉันได้

เทรง!

ประกายไฟกระจายไปทั่ว

ในชั่วพริบตาเดียว เฉินตงเอียงหัว ยกดาบขึ้นมา ขวางโดยสัญชาตญาณ

กระสุนทะลุตัวดาบ บินลอยมา เฉียดผิวหนังของเฉินตง และข้ามผ่านไป

ชั่วพริบตาเดียว

ความรู้สึกแสบร้อนที่ออกมาจากผิวหนัง เจ็บจนเฉินตงต้องขมวดคิ้วแน่น

เสียงปืนที่ดังขึ้นมากะทันหัน ทำให้ในเรือนเงียบไปทันที

ท่านหลงกับคุนหลุนมองไปทางเฉินตงอย่างตื่นตระหนก

เห็นเฉินตงแค่บาดเจ็บภายนอก ก็โล่งอกพร้อมกัน ทว่าท่าทางนั้นกลับดูดุร้าย

คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินกับเฉินเทียนเซิงก็ตกใจเช่นกัน

หลังจากหายตกใจแล้ว คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินก็ตื่นเต้นจนใบหน้าแดง หัวเราะขึ้นมา

“ดี ดี ทำได้ดี!”

พูดคำว่าดีติดต่อกันสามครั้ง เผยให้เห็นถึงความสุขหลังจากพ้นเคราะห์ในครั้งนี้ เธอหัวเราะเสียงดัง “ทายาทของตระกูลเฉินคนไหน ที่ปกป้องฉัน ถือเป็นคุณงามความดีที่ยิ่งใหญ่!”

เมื่อกี้หากไม่ใช่กระสุนปืนที่ถูกยิงมาจากในที่ลับ

คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินไม่สงสัยเลย ดาบในมือเฉินตงคงได้ฟันลงมาบนร่างกายเธอแล้ว

มีอะไรอีกบ้างที่คนหัวรุนแรงและดื้อรั้นเช่นนี้ไม่กล้าทำ?

สีหน้าของเฉินเทียนเซิงขุ่นมัวถึงขีดสุด

ได้ยินคำชื่นชมของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน สีหน้าก็แสดงออกถึงความไม่พอใจ

เมื่อกี้เขาได้เตรียมใจที่จะรับดาบแทนคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินแล้ว

ด้วยฝีมือของเขา จะรับดาบนี้ของเฉินตง น่าจะไม่ใช่เรื่องยาก

แต่เมื่ออยู่ตรงหน้าคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน มันจะกลายเป็นคุณงามความดีที่ยิ่งใหญ่!

ในอนาคตเมื่อชิงตำแหน่งเจ้าบ้าน ความดีนี้ จะมีผลโดยตรงต่อการสนับสนุนของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน

เพียงแต่........ตอนนี้ถูกแย่งความดีความชอบไปแล้ว!

“คุณย่า ชมเกินไปแล้ว”

เสียงหัวเราะเสียงหนึ่ง ทันใดนั้นก็ได้ดังมาจากมุมหนึ่งของเรือน “ปกป้องคุณย่า มันเป็นหน้าที่ของทุกคนในตระกูลเฉิน”

ทุกคนมองตามเสียงไป

เฉินตงขมวดคิ้วแน่น เดือดไปด้วยแรงอาฆาต

กระสุนนัดเมื่อกี้ เห็นได้ชัดว่ายิงมาเพื่อปลิดชีวิตของเขา

หากหลบไม่ทัน

กระสุนนัดนั้น ก็จะระเบิดหัวเขาโดยตรง!

สายตาที่เย็นชาได้มองตามเสียงไป กลับเป็นที่บนกำแพงของเรือน กำลังคลานอยู่ด้วยชายหนุ่มที่อายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี

ชายหนุ่มไว้ผมทรงสกินเฮด เส้นผมแต่ละเส้นตั้งเหมือนกับเข็ม ใบหน้าไม่ได้ขุ่นมัวเหมือนเฉินเทียนเซิง ไม่ได้ดุร้ายเหมือนเฉินเทียนหย่าง ในทางกลับกันกลับหนักแน่นและแน่วแน่มากกว่า

ใบหน้าที่คมดั่งมีด ผิวสีแทน ริมฝีปากที่แน่น

ให้ความรู้สึกเหมือนกับหมาป่าที่จำศีลอยู่ในทะเลทราย เฝ้ารอคอเหยื่อด้วยความแน่วแน่อย่างเงียบๆ

“เฉินเทียนฟ่าง！？”

เกือบในเวลาเดียวกัน คุนหลุนอุทาน และจู่ๆสีหน้าก็มีความกลัวเล็กน้อย “นาย นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เฉินเทียนฟ่าง？！

เฉินตงตะลึงอยู่ในใจ คนที่จะสามารถทำให้คุนหลุนมีสีหน้าแบบนี้ มีไม่กี่คนเอง

“หลานเทียนฟ่าง ทำได้ดีมาก ทำได้ดีมากจริงๆ แกเป็นคนช่วยย่า เมื่อกี้หากไม่ใช่แก ย่าคงถูกไอ้เดรัจฉานชั่วนี้ฆ่าตายไปแล้ว!”

คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินมองไปทางชายหนุ่มที่อยู่บนกำแพง ก็ตื่นเต้นดีใจทันที

แต่สีหน้าของเฉินเทียนเซิงนั้นขุ่นมัวและอึดอัดอย่างมาก แอบด่าอยู่ในใจ “ไอ้บ้าเอ๊ย!”

เฉินเทียนฟ่างที่ถือปืนอยู่ในมือ กระโดดลงมาจากกำแพง

กลับไม่ได้สนใจต่อความตื่นเต้นและคำชมของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉิน ใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้ม พูดกับคุนหลุนด้วยความเคารพ "พี่คุนหลุน โชคดีที่มีจดหมายแนะนำตัวฝากฝังของพี่ ตอนนี้แดนตะวันตกก็สงบลงแล้วเทียนฟ่างก็เลยได้กลับมาบ้านเกิดพร้อมด้วยเครื่องแบบอันทรงคุณค่าและผลงาน "

โครม!

คำพูดราวกับเสียงฟ้าร้อง

ทำให้คุนหลุน ท่านหลง คุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินและเฉินเทียนเซิงตกใจในเวลาเดียวกัน

เฉินตงที่สีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองเฉินเทียนฟ่างด้วยสายตาที่ลึกๆ