บทที่ 381 เงาที่เศร้า

ลมริมแม่น้ำเย็นเล็กน้อย

บนผิวน้ำ ระยิบระยับไปด้วยแสงของดวงไฟ

ผู้หญิงคนนั้นที่สวมเสื้อกันลมยาวสีดำ ยืนเงียบๆ อยู่ตรงรั้วกั้น ใบหน้าด้านข้างที่ขาวและคม ภายใต้เส้นผมสีดำยาวสลวยที่ถูกลมพัด ทำให้ดูเศร้าเล็กน้อย

"คุณชาย คุณนายน้อย เป็นอะไรหรอ?"

คุนหลุนเห็นถึงความผิดปกติ เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วถาม

"กลับบ้านเถอะ"

เฉินตงพูดขึ้นมาทันที อารมณ์ที่มีความสุขในตอนแรก เวลานี้กลับกลายเป็นความเคร่งขรึม ถึงขนาดสะอิดสะเอียนเล็กน้อย

กลับบ้าน?!

เพิ่งจะมาถึงเอง

คุนหลุนแปลกใจ รีบมองตามสายตาของเฉินตง

เมื่อเห็นแล้ว ก็เข้าใจทันที

ไม่ได้พูดอะไรอีก ได้ตามเฉินตงหันหลังเดินจากไป

แต่ มือที่เรียวยาวก็ได้จับแขนของเฉินตงเอาไว้อย่างเบาๆ

"หลายปีแล้ว ไม่ทักทายหน่อยเหรอ?" กู้ชิงหยิ่งกล่าว

"ผมจะเอาอารมณ์ที่ไหนไปทักทายหล่อน" เฉินตงไม่ได้ปกปิดความรังเกียจของเขาเลย

แต่งงานกันไปสามปี มีแต่ความเจ็บปวด

แม่นอนป่วยหนักอยู่บนเตียง ยังสามารถเอาเงินที่จะช่วยชีวิตคนไปให้กับครอบครัวของตัวหล่อน เพียงเพื่อซื้อบ้านให้กับน้องชายที่จะแต่งงาน

แม้กระทั่งหย่าร้างกันไปแล้ว หล่อนยังคงสร้างความวุ่นวายและแอบเล่นงานเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

หากไม่รักแล้ว ก็ให้ปล่อย

แต่เมื่อเกิดกับหล่อน กลับกลายเป็นว่าหากไม่รักแล้ว ก็จะทำร้ายให้ถึงที่สุด

ถึงขนาดตอนแรกหากไม่ใช่กู้ชิงหยิ่งไว้เนื้อเชื่อใจเขาอย่างมาก เขากับกู้ชิงหยิ่งคงเลิกกันไปนานแล้ว คงเดินมาไม่ถึงวันนี้กันแล้ว

เห็นกู้ชิงหยิ่งลังเล

เฉินตงกัดฟันกล่าว "คุณคิดว่าที่หวางหนันหนันทำร้ายพวกเรา ยังไม่พอใช่มั้ย?"

กู้ชิงหยิ่งลังเลไปครู่หนึ่ง ก็ไม่เถียงอีก ไปจากที่นี่พร้อมกับเฉินตง

จนกระทั่งทั้งสามคนขึ้นรถ หลังจากนั่งรถออกไปแล้ว

เงาคนที่ยืนอยู่ตรงรั้วกั้นริมแม่น้ำ ในที่สุดก็ขยับตัวแล้ว

มือที่เรียวยาวกระตุกไปหนึ่งที ลูบผมที่หน้าผากไปทักที่ข้างหู ยิ้มอย่างเศร้าๆ "อดีตท้ายที่สุดก็ผ่านไปแล้ว ฉันก็ควรปล่อยมันแล้ว ได้เวลาต้อนรับชีวิตใหม่แล้ว"

หวางหนันหนันค่อยๆ หันหน้า เตรียมตัวเดินไปจากที่นี่

เธอยังคงสวยเหมือนเมื่อก่อน แต่เธอในวันนี้ นอกจากความสวยแล้ว กลับเพิ่มขึ้นด้วยความสง่างามแบบผู้ใหญ่

เหมือนกับว่าหลังจากที่เกิดคลื่นยักษ์ขนาดใหญ่ ก็กลับมาสู่พื้นผิวน้ำที่สงบนิ่ง

ไม่เหลือเค้าความหยิ่งผยองในอดีตอีก

อย่างไรก็ตาม เมื่อหวางหนันหนันเงยหน้าขึ้น เห็นรถโรลส์-รอยซ์ขับผ่านไปพอดี

เธออดไม่ได้ที่จะตกใจ

รถคันนั้น คุ้นจัง

มองไปโดยรอบริมแม่น้ำ อารมณ์ที่สลบนิ่งของหวางหนันหนันก็ถูกคลื่นกระทบเล็กน้อย แววตาเปล่งประกาย "เมื่อกี้ มาที่นี่เหรอ?"

เธอยิ้มอย่างขมขื่น แล้วก็รวบเสื้อกันลมที่อยู่บนตัว มุ่งหน้าเดินตรงไปอีกทาง

เมื่อเดินลงมาจากริมฝั่ง ข้างถนนก็มีรถแลนด์โรเวอร์คันหนึ่งจอดรออยู่

เมื่อขึ้นรถ โชเฟอร์ที่ขับรถได้หันมากล่าวอย่างสุภาพ "คุณหวาง พี่หลิ่งตงเพิ่งจะโทรมาเมื่อกี้ บอกว่ารายการมีการเปลี่ยนแปลง งานเลี้ยงคืนนี้ยกเลิกแล้ว"

"อืม ไปบ้านเขาเถอะ" หวางหนันหนันกล่าวอย่างใจเย็น

"อะไรนะ?" โชเฟอร์แปลกใจ

"ไปบ้านเขา" หวางหนันหนันพูด

สีหน้าของโชโฟอร์เปลี่ยนไปอย่างมาก มีความรู้สึกเหมือนกำลังฝัน

น้ำเสียงที่ตื่นเต้นของเขามีความสั่นเล็กน้อย "คุณ คุณหวาง คุณ คุณตกลงแล้ว?"

"อืม" หวางหนันหนันพยักหน้า

"พี่หลิ่งตงรู้ต้องดีใจมากๆ เลย ผมจะโทรแจ้งข่าวดีเขาตอนนี้เลย!"

โชโฟอร์พลางสตาร์ทรถ พลางโทรศัพท์ให้หลิ่งตง

หวางหนันหนันนั่งเอนหลังอย่างเกียจคร้านอยู่ตรงเบาะหลัง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่กรอถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไปจากเมืองนี้แล้ว ยังไงก็ต้องหาคนที่ห่วงใยเรา เขาเป็นคนที่ไม่เลวจริงๆ อย่างน้อยเขาก็รู้จักให้เกียรติฉัน"

หลังจากผ่านประสบการณ์ในตอนแรกทั้งหมด เธอในวันนี้ ได้ชะล้างสิ่งที่ไม่ดีออกไปหมดแล้ว