บทที่ 382 ความแน่วแน่ของหลินหลิ่งตง

เฉินตงก็คิดไม่ถึง หวางหนันหนันที่ไปจากที่นี่แล้วได้กลับมาโดยที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัว

มันก็ทำให้เขาขณะที่เดินทางกลับมาคลับสี่ยิ่นนั้น อึดอัดไม่มีความสุข แววตาเต็มไปด้วยความหดหู่

กู้ชิงหยิ่งเห็นท่าทางของเฉินตง รู้สึกสงสารเล็กน้อย

อดไม่ได้ที่จะกล่าวปลอบอย่างอ่อนโยน "มันก็ผ่านไปแล้ว ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกัน ในท้องยังมีลูกของเราด้วย"

"ผ่านไม่ได้"

เฉินตงส่ายหัว "สิ่งที่ผมสามารถทำได้ ก็คือไม่ไปแก้แค้นพวกเขา แต่จะให้ผมปล่อยวาง ผมทำไม่ได้"

พฤติกรรมของหวางหนันหนันและคนในครอบครัว มันยังคงฝังแน่นอยู่ในใจ

เฉินตงไม่ใช่คนที่จ้องแต่จะแก้แค้น แต่ก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ที่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตะโกนคำว่า "ฮาเลลูยา" จากนั้นก็ปล่อยวาง

ตอนที่แม่นอนไม่สบายอย่างหมดหวังอยู่บนเตียง คนของตระกูลหวางเย่อหยิ่งหยาบคาย

ชีวิตของแม่เขา สายตาคนในตระกูลหวาง ยังสู้งานแต่งงานของหวางเห้าไม่ได้เลย

แม้กระทั่ง ในตอนนั้นทุกอย่างก็ผ่านไปและเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เขากับกู้ชิงหยิ่งกำลังจะตกลงปลงใจกัน ตระกูลหวางไม่เพียงแต่มาขอเงินก้อนใหญ่ สุดท้ายยังได้แอบวางแผนทำร้ายเขา

หากไม่ใช่เพราะความไว้เนื้อเชื่อใจของกู้ชิงหยิ่ง หากไม่ใช่หวางหนันหนันปรากฏตัวมาอธิบาย เขากับกู้ชิงหยิ่งคงได้เลิกกันไปแล้ว

ทุกตัวอักษรคือความแค้น จะให้ปล่อยวางได้อย่างไร?

"เอาล่ะ มาให้เมียกอดหน่อยนะ"

กู้ชิงหยิ่งกอดเฉินตงเอาไว้ พลางลูบหลัง พลางกล่าว "บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจ เธอก็แค่กลับมาเที่ยว แล้วก็ไปจากที่นี่ล่ะ?"

"เป็นแบบนี้จะดีที่สุด" เฉินตงกล่าว

กู้ชิงหยิ่งมีสีหน้าที่สับสน ไม่พูดอีกเลย

ใช่ว่าเธออยากจะเจอหวางหนันหนันเสียเมื่อไหร่?

รอคอยมาสามปี สุดท้ายถึงได้ร่วมใช้ชีวิตกับเฉินตง อีกทั้งยังท้องแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่มีทางที่อยากจะเห็นหวางหนันหนันในเวลานี้

แต่เมื่อคิดถึงความรู้สึกของเฉินตง สุดท้ายเธอก็ได้ระงับความไม่พอใจนี้เอาไว้

อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของเฉินตงในตอนนี้ ทำให้เธอเบาใจไปไม่น้อย

มันไม่เรียกว่าเห็นแก่ตัว มันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนจะปกป้องความสุขของตัวเอง

กลับมาถึงคลับสี่ยิ่น

เฉินตงกับกู้ชิงหยิ่งก็เข้าไปพักผ่อนในห้องนอน

ท่านหลงเห็นสีหน้าที่แย่ของทั้งสองคน ก็ได้ดึงตัวคุนหลุนไปถามที่ลาน

คุนหลุนอ้ำๆ อึ้งๆ สุดท้ายก็ได้เล่าตามความจริง

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าท่านหลงก็เปลี่ยนไปแล้ว

สุดท้าย เขากล่าวด้วยเสียงต่ำ "ไปสืบดู หากหวางหนันหนันจะตั้งรกรากที่นี่ ให้ไล่เธอไปเลย"

"แบบนี้มันจะเกินไปหรือเปล่า?" คุนหลุนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"เกินไปเหรอ? เป็นไปตามผลกรรมที่ทำเอาไว้ จะมาพูดว่าเกินไปได้ยังไง?"

ท่านหลงยิ้มอย่างเย็นชา "คุณนายน้อยเพิ่งจะตั้งครรภ์ เวลานี้กลับมียัยหวางหนันหนันโผล่ออกมา อยู่ในใจของคุณชายกับคุณนายน้อย มันก็คือหนาม ฉันที่เป็นคนรับใช้ ต้องช่วยคุณชายกับคุณนายน้อยขจัดหนามนี้ออกไป"

"เข้าใจแล้ว ท่านหลง" คุนหลุนตอบ

หลายวันต่อมา

เฉินตงเหมือนจะกลับมาเป็นปกติแล้ว ทุกวันได้ทุ่มเทไปกับทำงาน

หลังเลิกงาน ก็กลับมาที่ลานป่าไผ่ทันที มาอยู่เป็นเพื่อนกู้ชิงหยิ่ง

เหมือนกับที่เขารับปากกู้ชิงหยิ่งเอาไว้เลย พยายามหาเวลามาอยู่กับเธอให้ได้มากที่สุด

นี่คือสิ่งที่สามี ต้องรับผิดชอบต่อภรรยา และรับผิดชอบต่อลูกด้วย

ผลจากการสืบของคุนหลุน ทำให้ท่านหลงวางใจ

หวางหนันหนันไม่ได้อยู่เมืองนี้นาน ได้ไปจากที่นี่แล้ว

พูดอีกแง่หนึ่ง การเจอกันที่ริมแม่น้ำในคืนนั้น อาจจะเจอกันโดยบังเอิญจริงๆ หนามเล่มนี้มาเร็ว และไปเร็ว

วันนี้บ่าย เฉินตงกำลังจัดเรียงแผนพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เสี่ยวหม่าส่งมา

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

กูหลังเดินเข้ามา ได้วางบัตรเชิญไว้ตรงหน้าของเฉินตง

"คุณเฉิน หลินหลิ่งตงส่งบัตรเชิญมาอีกแล้ว"

"ทิ้งไปซะ"

เฉินตงไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย