บทที่ 384 ไปให้พ้น!

"คุณสามารถช่วยผมจริงๆ เหรอ?"

หลินหลิ่งตงมองหนันหนันอย่างประหลาดใจ

"บางที บางอีอาจจะได้นะ" หวางหนันหนันพยายามอยากจะปิดซ่อนอารมณ์ของตัวเอง

แต่ถูกหลินหลิ่งตงเห็นอย่างละเอียด และจับใจความได้อย่างชัดเจน

"หนันหนัน คุณมีเรื่องไม่สบายใจเหรอ?"

"ไม่มีนิ"

หวางหนันหนันพูดอย่างตรงไปตรงมา มองหลินหลิ่งตงด้วยสายตาที่แน่วแน่ "คุณแค่บอกฉัน คุณอยากจะเจอเฉินตงใช่มั้ย?"

จริงๆ แล้วตอนที่พูดคำพูดประโยคนี้ออกมา ในใจเธอมีความลนเล็กน้อย

แม้แต่หวางหนันหนันยังไม่เข้าใจตัวเองเลย ทำไมถึงได้พูดว่าสามารถช่วยหลินหลิ่งตง

ในหัวปรากฏขึ้นด้วยภาพของเฉินตง

"ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงของหลินหลิ่งตง ในเมื่อตัดสิใจจะร่วมชีวิตกับเขา ในฐานะที่เป็นผู้หญิงของเขา ก็ควรที่จะช่วยเขา"

"อยาก!"

ดวงตาของหลินหลิ่งตงเต็มไปด้วยพลัง และเขาพยักหน้าโดยไม่ลังเล

"ได้" หวางหนันหนันตอบรับไปหนึ่งที

มองหวางหนันหนันที่จากไป หลินหลิ่งเผยความสงสัยออกมาทางสีหน้า

หนันหนัน......จะช่วยฉันได้จริงๆ เหรอ?

"เจ้านาย คุณเชื่อว่าอาซ้อจะสามารถช่วยให้คุณเจอกับเฉินตงได้เหรอ?" อู๋จุนหาวถามด้วยความประหลาดใจ

หลินหลิ่งตงรู้สึกตัว ยักไหล่อย่างทำอะไรไม่ได้ "นายกับฉันเชิญไปสิบกว่าครั้งแล้ว ก็ไม่สำเร็จ ตอนนี้ฉันได้แต่หวังว่าหนันหนันจะทำสำเร็จ"

สีหน้าของอู๋จุนหาวค่อนข้างจะสับสน รู้สึกเหมือนไม่ค่อยจะสมเหตุผล

คนที่ราชาใต้ดินของเมืองหลิ่งตงยังเชิญมาไม่ได้ อาซ้อจะใช้อะไรไปเชิญ?

ลังเลไปครู่หนึ่ง อู๋จุนหาวถามขึ้น "เจ้านาย ทำไมคุณถึงอยากจะเชิญเฉินตงขนาดนี้?"

หลินหลิ่งตงยิ้มอย่างมีความหมาย

เกาหัวแล้วกล่าว "จุนหาว คนที่จะทำการใหญ่ ต้องมองการณ์ไกล หากมองการณ์ตื้นเขินมันจะไม่ยั่งยืน เรื่องนี้ ฉันจะบอกนายในภายหลัง"

อู๋จุนหาวที่ครุ่นคิด กล่าวอย่างสับสน "แต่อาซ้อจะสามารถเชิญเขามาได้เหรอ?"

"ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แค่เธอมีใจก็ดีแล้ว"

หลินหลิ่งตงยิ้มอย่างพึงพอใจ "ผู้หญิงของหลินหลิ่งตง ไม่ได้เป็นพวกแจกันดอกไม้ หนันหนันต้องการช่วยฉันแบ่งปันความกังวล มันได้พิสูจน์ว่าฉันชอบเธอในตอนแรกนั้นไม่ผิด"

หวางหนันหนันออกไปจากคฤหาสน์

อารมณ์สับสน สายตาเหม่อลอย

เธอในเวลานี้ หัวใจว้าวุ่น

หันหน้ามองคฤหาสน์ไปแวบหนึ่ง แล้วก็เชื่อมั่นความคิดของตัวเองอีกครั้ง

หวางหนันหนันกัดริมฝีปากแดง จึงได้จากไป

ไท่ติ่ง

เฉินตงไม่ได้สนใจว่าปฏิเสธหลินหลิ่งตงไปแล้วกี่ครั้ง

ครึ่งเดือนเรียนเชิญไปสิบกว่าครั้ง สำหรับเขา มันก็เป็นเพียงเรื่องที่แทรกเข้ามาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

หลินหลิ่งตงมีความอดทนในการเชิญ เขาก็มีความอดทนในการเอาบัตรเชิญที่กูหลังส่งมาโยนลงถังขยะ

เขายังมีเรื่องต้องทำมากมาย การซื้อที่ดินและการพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ของไท่ติ่ง ทุกวันต้องทำงานอย่างหนัก

เมื่อใกล้เวลาเลิกงาน

กูหลังเดินเข้ามาอีกครั้ง

"คุณเฉิน มาอีกแล้วครับ"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

ระยะเวลาครึ่งเดือนมานี้ เฉินตงได้ชินกับน้ำเสียงแบบนี้ของกูหลังนานแล้ว

สิ่งที่สามารถทำให้กูหลังมีน้ำเสียงแบบนี้ นอกจากหลินหลิ่งตงแล้วยังจะมีใครอีก?

เฉินตงเอนกายพิงเก้าอี้ บีบจมูกที่บวมของเขา "วันนี้มาแปลก ส่งคำเชิญติดต่อกันถึงสองครั้ง?"

เมื่อคำนวณระยะเวลาในการเดินทาง บัตรเชิญใบนี้คาดว่าอู๋จุนหาวถึงเมืองหลิ่งตงไม่นาน แล้วก็ส่งมาอีกโดยที่ไม่ได้หยุดพักเลย

"ครั้งนี้ไม่ใช่บัตรเชิญ"

กูหลังลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าว "แต่เป็นคน"

"คน?!"

เฉินตงรู้สึกประหลาดใจไปครู่หนึ่ง ยิ้มและพูดว่า "หลินหลิ่งตงคิดว่าเขามาด้วยตัวเอง ก็จะสามารถเชิญผมไปได้เหรอ?"

"เป็นผู้หญิงครับ"

กูหลังมองไปที่เฉินตงด้วยสายตาที่สับสน

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่บอดี้การ์ดที่ใกล้ชิดเฉินตงมากที่สุด แต่ก็พอรู้เรื่องบ้าง

อย่างเช่น.......หวางหนันหนัน!

"ผู้หญิง?" รอยยิ้มของเฉินตงหายไปเลย มีความโกรธเล็กน้อย

ส่งผู้หญิงมา หมายความว่าอย่างไร?

หลังจากที่นิ่งไปหลายวินาที

ในที่สุดกูหลังก็เอ่ยปาก "เป็นอดีตภรรยาของคุณ หวางหนันหนัน"

เธอ ท้ายที่สุดก็กลับมาแล้วมาใช่มั้ย?

ใบหน้าของเฉินตงมืดมนไปทันที กระจายไปด้วยความหดหู่