บทที่ 385 ที่รัก....คืนนี้คุณดูแปลกๆ นะ

เฉินตงไม่รู้สึกว่าที่ตัวเองทำแบบนี้ มันจะผิดอะไร

ตอนนั้นที่หวางหนันหนันและคนในครอบครัวทำเรื่องเหล่านั้น พวกเขารู้สึกผิดมั้ย?

ตอนนี้เขามีชีวิตใหม่แล้ว เขาเกิดใหม่แล้ว จะไม่มีทางยอมให้ระหว่างเขากับกู้ชิงหยิ่ง เกิดเรื่องหรือมีตำหนิใดๆ อีก

คลับสี่ยิ่น ในลานป่าไผ่

ฟ่านลู่ได้ทำกับข้าวเสร็จแล้ว

กู้ชิงหยิ่งกำลังตั้งใจดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น

ท่านหลงกับคุนหลุนอยู่มองดูอยู่ด้านข้าง เบื่อเล็กน้อย

รายการในทีวี ทำให้ผู้ชายอย่างเขาทั้งสองคนหัวโต

"คุณนายน้อย คุณดูรายการสอนถักเสื้อทำไม?" ท่านหลงถาม

"เรียนรู้ไง"

กู้ชิงหยิ่งที่ตั้งใจดู ตอบกลับ "ฉันอยากจะถักเสื้อให้กับลูกน้อยไงล่ะ"

"ถักเสื้อ?"

ท่านหลงกับคุนหลุนตกใจพร้อมกัน

คุนหลุนพูดโดยไม่คิด "คุณนายน้อย คุณเป็นคุณนายน้อยของตระกูลเฉิน และเป็นคุณหนูของตระกูลกู้ เสื้อของลูกไม่ต้องให้คุณถักด้วยตัวเองหรอก"

อันที่จริงเขาอยากจะพูดว่าไม่ขาดแคลนเงินทอง อย่าว่าแต่ชุดทารกทั่วไปเลย ต่อให้ชุดหยกเลี่ยมทอง ก็สามารถหาซื้อมาได้ง่ายๆ

เพียงแต่คำพูดนี้ไม่ค่อยจะเหมาะสม เขาจึงได้เปลี่ยนเป็นคำพูดอื่น

กู้ชิงหยิ่งส่ายหัว "ฉันรู้ว่าสามารถซื้อได้ แต่ฉันรู้สึกว่าหากฉันสามารถถักเสื้อให้ลูกสักตัว มันจะความหมายมากเลย"

ขณะที่พูด เธอก็หันไปพูดกับคุนหลุน "พี่คุนหลุน รบกวนพี่ไปช่วยฉันซื้อเส้นไหมพรมหน่อยจะได้มั้ย เอาไหมแท้นะ เบาและหนุ่มกว่า น่าจะเหมาะกับผิวเด็กมากกว่า"

คุนหลุนอึ้งไปเลย

หลังจากที่เห็นสัญญาณจากสายตาของท่านหลงแล้ว จึงหันหลังเดินออกไป

เพิ่งจะเดินมาถึงที่ลาน คุนหลุนก็ได้เจอกับเฉินตงที่กลับมา

"คุนหลุน ทำไมรีบร้อนจัง จะไปไหน?" เฉินตงถามอย่างสงสัย

คุนหลุนยักไหล่ "คุณนายน้อยจะฝึกถักเสื้อ อยากจะถักเสื้อให้กับลูกที่อยู่ในท้องของเธอ"

"ถักเสื้อ?"

เฉินตงประหลาดใจไปครู่หนึ่ง ก็ยิ้มแล้วกล่าว "งั้นพี่รีบไปเลย ซื้อมาเยอะหน่อย ซื้ออย่างที่ดีที่สุด"

"คุณชาย คุณก็จะให้คนนายน้อยถักเสื้อเหรอ?"

คุนหลุนที่อยู่ต่อหน้าเฉินตง ไม่ได้กังวลอะไร ก็พูดอย่างตรงไปตรงมา "คุณนายน้อยเป็นลูกคุณหนู จะทำงานหนักแบบนี้ได้ยังไงล่ะ ตอนนี้ยังท้องอยู่ คุณก็ไม่รู้จักห้ามปรามเลย"

"สิ่งที่เสี่ยวหยิ่งอยากจะทำ ฉันก็ต้องสนับสนุนอยู่แล้ว"

เฉินตงยิ้มๆ แล้วพูด "พี่คุนหลุน พี่ยังไม่แต่งงาน พี่นั้นไม่เข้าใจความสุขที่มีคนยินดีเปลี่ยนแปลงเพื่อพี่หรอก"

คุนหลุนนิ่งไปครู่หนึ่ง

ส่ายหัวอย่างจนใจ หันหลังเดินจากไป

ตอนที่ใกล้จะถึงประตู เฉินตงก็ได้ตะโกนตามมา "ต้องซื้ออย่างดีที่สุดนะ!"

เฉินตงเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เห็นกู้ชิงหยิ่งกำลังดูคลิปวิดีโอสอนถักเสื้อทางทีวีด้วยสีหน้าที่จดจ่อ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

ยัยเด็กโง่คนนี้ เปลี่ยนไปมากจริงๆ

ในความงุนงง เขาคิดถึงเรื่องของหวางหนันหนัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดต่อกู้ชิงหยิ่งมากเข้าไปอีก

"คุณชาย"

ท่านหลงลุกขึ้นกล่าว

เฉินตงพยักหน้า นั่งลงข้างกายกู้ชิงหยิ่ง "เรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว?"

"พอประมาณแล้ว คืนนี้สามารถลองกับคุณก่อน" กู้ชิงหยิ่งพูด

"ได้สิ คืนนี้อยากทานอะไร ผมจะทำให้คุณทาน" เฉินตงถาม

กู้ชิงหยิ่งตอบไปอย่างส่งๆ "อยากกินกุ้งแดงเสฉวน"

"ได้สิ"

เฉินตงลุกขึ้นเดินไปในครัว

เมื่อกู้ชิงหยิ่งรู้สึกตัว มองเห็นเฉินตงเดินเข้าไปในห้องครัว ก็บ่นอย่างสงสัย "เจ้าทึ่มวันนี้เป็นอะไรอีกเนี่ย?"

ท่านหลงที่อยู่ด้านข้างใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง รีบตะโกนเรียก "คุณชาย คนท้องกินกุ้งแดงไม่ได้"

เฉินตงที่เพิ่งจะก้าวเข้ามาในห้องครัว ก็อึ้งไปทันที

จากนั้นเขาก็หันหน้ามาเกาหัวอย่างซื่อๆ แล้วพูด "ฮ่าๆ ผมสะเพร่าไปแล้ว เสี่ยวหยิ่งเปลี่ยนเมนูหน่อย"

"อยากกินไข่ผัดมะเขือเทศ" กู้ชิงหยิ่งระงับความสงสัยไว้ในใจ แล้วตอบ

"ได้"

เฉินตงยิ้มพร้อมกับพยักหน้า ก็เข้าไปทำกับข้าวในครัว