บทที่ 387 ข่มขู่

การคุกเข่าที่กะทันหันนี้

ทำให้ทุกคนในร้านกาแฟอุทาน

สายตาแต่ละคู่ต่างจ้องมองมา

ในเวลาเดียวกัน เฉินตงกับกูหลังที่เดินไปถึงหน้าประตูก็หยุดฝีเท้าลง

"เฉินตง ฉันคุกเข่าให้คุณแล้ว ขอร้องล่ะ ไปเจอหลิ่งตงด้วยเถอะ!"

หวางหนันหนันตะโกนขอร้อง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"ตลกสิ้นดี!"

เฉินตงส่ายหัวอย่างดูถูก ด้วยท่าทางที่ไม่แยแส เดินหน้าต่อไป

โหดเหี้ยมขนาดนี้เลยเหรอ?

ดวงตาของหวางหนันหนันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา คิดถึงทุกอย่างในอดีต ตอนนั้น ไม่ว่าเธอต้องการอะไรเฉินตงไม่เคยปฏิเสธเลย

ตามเวลาที่เปลี่ยนไป กลับกลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

ความรู้สึกอย่างนี้ ทำให้เธอทุกข์ทรมานมาก

"ฉันรับปากหลินหลิ่งตงแล้ว"

หวางหนันหนันบ่นพึมพำ แววตาก็แน่วแน่ขึ้นมาทันที "หากคุณไม่รับปากฉัน ฉันก็จะไปพูดกับเสี่ยวหยิ่ง!"

ฉึกฉับ!

เท้าของเฉินตงที่หยุดอยู่ตรงพื้น ไม่ยกขึ้นอีกเลย

พริบตาเดียว ใบหน้าของเขาเยือกเย็น เต็มไปด้วยความโกรธ

กูหลังที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินตง ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

วินาทีต่อมา

เฉินตงเหมือนสัตว์ป่าที่คลุ้งคลั่ง ภายใต้ความตกใจของผู้คนในร้านกาแฟ เขาหันหน้ามาอย่างดุเดือด วิ่งเข้ามาตรงหน้าของหวางหนันหนัน เสียงพรึบดังขึ้นมาหนึ่งที

มือที่ใหญ่ของเฉินตงก็ได้บีบอยู่บนลำคอของหวางหนันหนัน ยกกระชากขึ้นมาโดยตรง

เพราะแรงที่มหาศาล ทำให้หน้าของหวางหนันหนันแดงขึ้นมาในทันทีทันใด และหายใจไม่ออก

ด้วยการที่หายใจไม่ออกอย่างรุนแรง ทำให้สัญชาตญาณของหวางหนันหนันยกมือขึ้นมาตบมือขวาเฉินตง

คนในร้านกาแฟ ก็ได้สติกัน ตะโกนอย่างโมโห

"ไอ้สารเลว ปล่อยผู้หญิงคนนี้นะ!"

"กลางวันแสกๆ เป็นผู้ชายมาตบตีผู้หญิง หน้าไม่อายเหรอ?

"สุภาพบุรุษอกสามศอก รังแกผู้หญิงมันหมายความว่ายังไง?"

……

คำตำหนิแต่ละคำ

ทำให้เฉินตงอยากจะหัวเราะ

คนพวกนี้เห็นเพียงพวกนอก แต่เคยคิดหรือไม่ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ชั่วช้าแค่ไหน?

"คุณเฉิน..........."

กูหลังรีบเข้ามา มองหวางหนันหนันไปแวบหนึ่ง "หากไม่ปล่อยมือ เธออาจจะตายได้"

เฉินตงจึงปล่อยมือออก

โครมดังขึ้นหนึ่งที หวางหนันหนันร่วงลงบนพื้น

เมื่อคอไร้พันธนาการ ทันใดนั้นอากาศจำนวนมากก็เข้าสู่ปอด ทำให้หวางหนันหนันสูดอากาศเหมือนคนโลภ

หลังจากที่สูดลมหายใจไปหลายรอบแล้ว หวางหนันหนันก็ยิ้มอย่างมั่นใจ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองสายตาที่จะกินคนของเฉินตง

ขณะนี้ รอยยิ้มและท่าทางของหวางหนันหนันดูบ้าคลั่งและดุร้าย มันเป็นสิ่งที่เห็นได้ยากมาก

"ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ?"

"คุณคิดว่าฉันไม่กล้า?" น้ำเสียงของเฉินตงค่อนข้างที่จะแหบแห้ง

หวางหนันหนันยิ้มๆ ค่อยๆ ลุกขึ้น "ฉันหวางหนันหนันขอพูดไว้ตรงนี้ ไม่พูดถึงความสัมพันธ์ของเรา หากคุณไม่ไปพบหลินหลิ่งตง ฉันก็จะไปหาเสี่ยวหยิ่ง!"

"คุณขู่ผม?" เฉินตงหัวเราะอย่างเย็นชา

เขาไม่เจอหลินหลิ่งตง ไม่ใช่เพียงแค่ความสัมพันธ์นี้ของหวางหนันหนันเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ที่ไม่รู้ว่าหวางหนันหนันอยู่กับหลินหลิ่งตง เขาก็ไม่พบอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ในปากของหวางหนันหนัน กลับไปคิดว่าเพราะเธอ เขาจึงไม่ยอมพบหลินหลิ่งตง

หวางหนันหนันไม่ตอบ

เพียงมองเฉินตงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

หลายวินาทีผ่านไป

เฉินตงกัดฟัน ถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ได้ คุณขู่ผมสำเร็จแล้ว!"

"คืนนี้สองทุ่ม รอคุณที่หมู่ตึกหลิ่งตง"

หวางหนันหนันยิ้มๆ หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไป

เฉินตงยืนอยู่กับที่ ใบหน้าเย็นเยือก แววตาดุร้าย ในความเงียบ ก็ได้กำหมันอย่างแน่นๆ

ผู้คนในร้านกาแฟ ยังคงต่อว่าเฉินตงกันอยู่

กระซิบกระซาบกัน ทำให้เฉินตงหงุดหงิดมาก

ป้าง!

เฉินตงใช้หมัดชกไปบนโต๊ะกระจก กล่าวอย่างขุ่นเคือง "ว่างกันมากใช่มั้ย? แม่ง!"