บทที่ 388 ใช้ภรรยาของผมมาข่มขู่ผม นับว่าเกินไปมั้ย?

หกโมงเย็น

หลังจากเฉินตงเลิกงาน ก็ไม่ได้กลับบ้าน แต่ได้ส่งข้อความไปทางวีแชทแล้ว

จากนั้น ก็นั่งรถไปที่เมืองหลิ่งตง

เรื่องนี้ ท้ายที่สุดก็จะมีบทสรุปแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นหวางหนันหนัน หรือหลินหลิ่งตง

หากยืดเยื้อต่อไป หวางหนันหนันที่สามารถขู่ครั้งแรก ก็สามารถขู่ครั้งที่สอง

บนรถ กู้หลังที่นั่งอยู่ตำแหน่งข้างคนขับ เหลือบมองเฉินตงเป็นครั้งคราว

เขาสามารถสัมผัสความโกรธของเฉินตงได้อย่างชัดเจน

แม้แต่ความเร็วของรถก็สะท้อนออกมาได้ชัดเจน

"คุณเฉิน ไม่ต้องเรียกพวกพี่คุนหลุนจริงๆ เหรอ?" กูหลังรู้สึกบรรยากาศไม่ค่อยจะปกติ

"ไม่ต้อง"

เฉินตงส่ายหัว

หากเรียกคุนหลุน การเคลื่อนไหวนี้จะทำให้กู้ชิงหยิ่งรู้ว่าทำไมเขาต้องกลับบ้านดึก

เขาไม่อยากให้กู้ชิงหยิ่งมาเป็นห่วงเรื่องนี้

สิ่งที่กูหลังอยากจะพูดก็ต้องหยุดลง

ในหมู่ตึกหลิ่งตง

คืนนี้เงียบเป็นพิเศษ

เพื่อจัดงานเลี้ยงให้เฉินตง หลินหลิ่งตงสั่งการโดยเฉพาะ คืนนี้ทั้งคืนหมู่ตึกหลิ่งตงไม่ต้อนรับแขก

ใช้หมู่ตึกหลิ่งตงทั้งหมด ต้อนรับเฉินตงคนเดียว มันเพียงพอที่แสดงให้เห็นถึงความให้เกียรติเขา

หวางหนันหนันไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงด้วย

แม้ว่าหลินหลิ่งตงจะขอร้องเธอหลายครั้ง เธอยังคงขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ปิดประตูไม่ยอมออกมา

ด้วยเหตุนี้ หลินหลิ่งตงก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

คนที่มารับแขกด้วย ก็มีเพียงอู๋จุนหาวคนเดียว

ทั้งสองคนได้รออยู่ในห้องจัดเลี้ยงนานแล้ว

"เจ้านาย เกือบจะถึงสองทุ่มแล้ว" อู๋จุนหาวมองดูเวลา แล้วพูด

หลินหลิ่งตงพยักหน้า ท่าทางค่อยๆ ตึงเครียดและเคร่งขรึมขึ้นมา

นี่คือสิ่งที่หนันหนันร้องขอมาอย่างยากลำบากใจ

จะทำให้หนันหนันผิดหวังไม่ได้!

อู๋จุนหาวก็พูดขึ้นมาทันที หากครั้งนี้เขาไม่มาอีก พวกเราก็ช่างมันเถอะ?

หลินหลิ่งตงตกใจ

มองอู๋จุนหาวด้วยสายตาที่ล่มลึก

เมื่อคิดถึงปฏิกิริยาตอนที่หวางหนันหนันกลับมาบ้านนั้น ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกอย่างแรงไปหนึ่งที

หลินหลิ่งตงพยักหน้า แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม "หากครั้งนี้ไม่สำเร็จ ก็ช่างมันเถอะ ผู้หญิงของฉันยอมลำบากใจเพื่อฉัน หากฉันยังลุ่มหลงไม่ตื่น ไม่เท่ากับเป็นคนใจไม้ไส้ระกำหรอกหรือ?"

อู๋จุนหาวแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาก็แค่กังวลว่าหลินหลิ่งตงจะดึงดันเชิญเฉินตงต่อ

ในฐานะที่เป็นราชาใต้ดินของเมืองหลิ่งตง ตั้งแต่เขาติดตามหลินหลิ่งตงมา ยังไม่เคยเห็นหลินหลิ่งตงก้มหัวแบบนี้มาก่อน

ช่วงระยะเวลานี้ ชื่อเสียงราชาใต้ดินที่อยู่ในเมืองหลิ่งตง ได้ค่อยๆ เปลี่ยนไปแล้ว

หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉายาราชาใต้ดินเมืองหลิ่งตงนี้ เกรงว่าคงต้องสาบสูญแล้ว

เวลานี้ ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"เจ้านาย คุณเฉินมาถึงแล้ว!"

คำพูดนี้ สำหรับหลินหลิ่งตงแล้ว ราวกับเป็นเสียงสวรรค์

มาแล้ว!

ในที่สุดก็มาแล้ว!

วันนี้ ฉันรอไปเครื่องเดือนเต็ม!

หลินหลิ่งตงตื่นเต้นอย่างมาก ขณะนั้นก็ก้าวเท้าเดินไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

อู๋จุนหาวแอบชื่นชม "อาซ้อโคตรเก่งเลย" จากนั้นก็รีบตามไป

ที่ลานจอดรถ

เฉินตงจอดรถแล้ว เพิ่งจะลงรถ ก็มีคนเข้ามาต้อนรับ

"สวัสดีครับคุณเฉิน ได้โปรดตามผมมา"

เฉินตงกวาดมองหมู่ตึกที่เงียบกริบ พลางดิน พลางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ทำไมคืนนี้หมู่ตึกหลิ่งตงถึงไม่มีคน?"

"กล่าวอย่างไม่ปิดบังคุณ เจ้านายคุณหลินเพื่อต้อนรับคุณเฉิน ได้สั่งการโดยเฉพาะว่าคืนนี้หมู่ตึกหลิ่งตงไม่ต้อนรับแขก ต้อนรับคุณเฉินเพียงคนเดียว"

ข่มขู่มาอย่างหน้าด้านๆ แล้วต้อนรับอย่างสูงเกียรติขนาดนี้ หมายความว่าอย่างไร?

เฉินตงดูถูกในใจ ก้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า

เขาก็เห็นหลินหลิ่งตงกับอู๋จุนหาวที่กำลังเดินเข้ามาต้อนรับ

"คุณเฉิน ยินดีต้อนรับ ขอบคุณที่ให้เกียรติมาเยือน มันเป็นเกียรติของหลิ่งตงแล้ว