บทที่ 392 เหนือคนเลวย่อมมีคนที่เลวกว่า

หวางหนันหนันหน้าซีดเผือด

เมื่อต้องประจันหน้ากับจางซิ่วจือที่กำลังเดือดดาล เธอก็ลุกขึ้นถอยหลังหนี

และในตอนนั้นเอง

มีฝ่ามือหนึ่งยื่นออกมาขวางจางซิ่วจือเอาไว้ แล้วออกแรงดันจางซิ่วจือกลับไปยืนยันตำแหน่งเดิม

"ปัดโถ่ ไสหัวไปเลยนะ ฉันจะตีลูกสาวตัวเอง แกยังมีหน้ามาขวางอีกเหรอ?"

จางซิ่วจือเดือดดาลชี้หน้าด่าอู๋จุนหาวอย่างหัวร้อน "อย่ามาขวางทางฉันนะ เรื่องในบ้านคนนอกอย่ายุ่ง ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

"เจ้านายครับ"

อู๋จุนหาวยังไม่ได้วางมือลง แต่กลับมองไปที่หลินหลิ่งตงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

"ตบปาก!"

หลินหลิ่งตงนั่นอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบ แล้วเอ่ยสองคำนี้ออกมาอย่างไร้ความรู้สึก

ประโยคนี้ทำให้หวางหนันหนันตกใจ

จางซิ่วจือชะงักไปก่อนที่จะเบิกตาจ้องเขม็ง "แกเป็นใคร ฉันจะตีลูกสาวตัวเอง เกี่ยวอะไรกับแก..."

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของอู๋จุนหาวกระทบบนใบหน้าของจางซิ่วจือ

อย่างรุนแรง

จนในหูเกิดเสียงดังวิ้งๆ ขึ้น

เมื่อจางซิ่วจือโดนตบอย่างกะทันหัน ร่างกายก็เสียสมดุลจนเดินโซเซถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างมึนงง

ฝ่ามือเมื่อครู่นั้น

ทำให้หวางหนันหนันตกใจจนยกมือขึ้นมาปิดปากตนเองไว้

ตอนนี้สีหน้าของหวางเต๋อเปลี่ยนไป

หลังจากที่หวางเห้าหายตกใจแล้ว เขาก็พุ่งเข้าใส่อย่างอู๋จุนหาวอย่างเดือดดาล

"มึงกล้าดียังไงมาตบแม่กู วันนี้กูกับมึงต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!"

และในตอนที่หวางเห้าพุ่งตัวเข้าใส่อู๋จุนหาวนั้น

หลินหลิ่งตงก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "อย่าหยุด!"

ริมฝีปากของอู๋จุนหาวปรากฏรอยยิ้มเยือกเย็น ราวกับสัตว์ร้ายแล้วพุ่งเข้าใส่หวางเห้าอย่างไม่ลังเล

ในเวลาเดียวกันนี้เอง ลูกน้องของอู๋จุนหาวที่อยู่ตรงปากประตูก็เข้ามาล้อมหวางเห้าเอาไว้

ส่วนหวางเห้านั้นเดิมทีก็ไม่ได้มีความสามารถในการต่อสู้ ตอนนั้นจึงอาศัยเพียงความกล้าหาญของตัวเองแต่เพียงอย่างเดียว จึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่น่ากลัวของอู๋จุนหาวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเริ่มเผชิญหน้ากัน

เกิดเสียงเพี๊ยะดังขึ้น

หวางเห้าโดนอู๋จุนหาวตบคว่ำลงไปกองอยู่บนพื้น

และไม่รอให้หวางเห้าได้ทันลุกขึ้น ลูกน้องที่ตามเข้ามาก็พากันเข้าไปล้อมหวางเห้าเอาไว้แล้วรุมกระทืบ

เสียงร้องโอดครวญดังสะท้อนไปทั่วบริเวณห้อง

"หยุดนะ พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

จางซิ่วจือตกใจจนหน้าถอดสีไม่เหลือร่องรอยของการหาเรื่องอย่างในตอนแรก เธอคลานเข้าไปหาคนกลุ่มนี้อย่างร้อนรนด้วยความอยากปกป้องลูกชายตนเอง จึงเอาตัวไปนอนขวางอยู่บนตัวหวางเห้า

ฝ่ามือและฝ่าเท้าที่พุ่งสู่หวางเห้า ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปรุมกระทืบลงบนร่างของจางซิ่วจือแทน

สองแม่ลูกร้องโอดโอย ราวกับหมูถูกเชือด

หวางหนันหนันมองภาพที่น่าหวาดกลัวนี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด

เธอไม่คิดเลยว่าหลินหลิ่งตงจะใช้วิธีที่เด็ดขาดขนาดนี้

ใบหน้าของหวางเห้ากับจางซิ่วจือฟกช้ำ หวางเห้าหนักกว่าตรงที่มีเลือดไหลกลบปาก

หวางหนันหนันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป จึงก้าวเข้ายืนอยู่ข้างๆ หลินหลิ่งตง

เธอกำลังจะเอ่ยปาก

หลินหลิ่งตงกลับหันมามองหวางหนันหนัน "คุณเลือกผม!"

คำพูดที่เรียบง่ายนี้กลับคล้ายเป็นใบมีดคมปลาบ ที่ทำให้หวางหนันหนันไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากพูดอะไรออกไป

สีหน้าของหวางเต๋อหม่นหมองและซีดเผือด

เมื่อเห็นหวางเห้ากับจางซิ่วจือโดนทำร้ายเช่นนี้กลับไม่สะทกสะท้าน ดวงตาของเขาไร้อารมณ์

"ไปตายซะ ทำร้ายกันปางตายแบบนี้ นี่มันบ้านป่าเมืองเถื่อนไร้กฎหมาย..."

จางซิ่วจือร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วร้องออกมาอย่างโหยหวน "หวางเต๋อ แกมันตายด้านไปแล้ว เมียกับลูกจะโดนกระทืบตายอยู่แล้ว ยังไม่คิดจะช่วยกันอีก?"

แววตาของหวางเต๋อเริ่มวิบไหว สุดท้ายจึงได้สติกลับคืนมา

เขาเดินเข้าไปหาหลินหลิ่งตงกับหวางหนันหนัน

เขาเหลือบไปมองหวางหนันหนันก่อน ก่อนที่จะหันไปมองหลินหลิ่งตง

"ขอโทษด้วยครับคุณหลิน พวกเราผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตลูกเมียของผมด้วย"

"ไว้ชีวิต?"

หลินหลิ่งตงแค่นหัวเราะเย้ยหยัน "ตอนที่พวกคุณพูดให้ผมเสื่อมเสีย เคยคิดด้วยหรือว่าจะยังมีชีวิตรอดต่อไป?"

หลินหลิ่งตงเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะยิ้มออกมา "ก็ได้ ถ้ายังไม่อยากตาย ก็คุกเข่าขอร้องสิ!"

ดวงตาของหวางหนันหนันกระตุก คำพูดจุกอยู่ข้างใน

หวางเต๋อยิ้มอย่างสลดใจ แล้วเหลียวกลับไปมองหวางเห้ากับจางซิ่วจือที่ถูกรุมทำร้ายและกำลังร้องโอดโอย