บทที่ 393 อย่าฝันหวาน!

เวลาหกโมงเย็น

เฉินตงเลิกงานตรงเวลา

แต่พอเขาออกมาจากประตูบริษัท เมฆครึ้มสีดำที่ก่อตัวมานานก็เปลี่ยนสภาพเป็นฝนกระหน่ำ

ฝนปรอยลงมาไม่ขาดตอน สาดกระเซ็นลงบนพื้น บรรยากาศพร่ามัว

"ฝนตกมาเร็วไปนิด"

เฉินตงขยี้จมูกก่อนจะสตาร์ทรถกลับไปยังคลับสี่ยิ่น

ฤดูใบไม้ร่วงฝนปรอย

ยิ่งทำให้ลานป่าไผ่เงียบสงบมากขึ้น

กู้ชิงหยิ่งนั่งถักเสื้อตัวน้อยอยู่เงียบๆ ท่านหลงนั่งพักผ่อนจิบชาอยู่บนเก้าอี้โยก

คุนหลุนกับฟ่านลู่ก็กำลังวุ่นทำงานอยู่ในห้องครัว

เป็นภาพที่ดูสงบสุขเป็นหนึ่งเดียว

ตอนที่เฉินตงมาหยุดยืนอยู่ที่ลานแล้วเห็นภาพนี้ เขาก็อดอมยิ้มออกมาอย่างสบายใจไม่ได้

ความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาทั้งวัน หายไปเป็นปลิดทิ้งในตอนนี้

เขาเดินตรงเข้าไปหากู้ชิงหยิ่งเป็นคนแรก

"ที่รัก กลับมาแล้วหรอคะ"

เมื่อกู้ชิงหยิ่งเห็นเฉินตงก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส เธอชูเสื้อตัวน้อยที่กำลังถักอยู่ในมือขึ้นมาเพื่อโอ้อวด "คุณดูที่ฉันถักสิ ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ"

"ไม่เลวเลย ดีกว่าก้อนหมูยอตั้งเยอะ" เฉินตงเย้าแหย่

กู้ชิงหยิ่งกลอกตาแล้วบ่นว่า "ใครไม่มีครั้งแรกกันบ้างล่ะคะ ฉันถักได้เท่านี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ถ้ายังล้อปมด้อยของฉันอีก ฉันจะแทงคุณ"

เฉินตงยิ้มกว้าง

จากนั้นจึงเดินไปหาท่านหลงแล้วถามว่า "ท่านหลง ทางตระกูลเฉินส่งข่าวพ่อมาบ้างไหม"

ท่านหลงยิ้มอย่างขมขื่น "ทางตระกูลเฉินไม่เคยสั่งหน่วยข่าวกรอง ให้ลดระดับการตามหาพ่อของคุณลงเลย แต่ก็ไม่เคยได้เบาะแสอะไร กระผมเองก็รู้สึกเช่นกันว่าเรื่องนี้มันผิดปกติ"

ยิ่งกว่าผิดปกติเสียอีก

เป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

คิ้วของเฉินตงขมวดแน่น ด้วยความสามารถของหน่วยข่าวกรอง ตระกูลเฉินแล้ว เวลาผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ อย่าว่าแต่หาตัวเจ้าบ้านเลย ต่อให้หาคนธรรมดาคนหนึ่งจากคนจำนวนมากก็ควรจะต้องได้เบาะแสอะไรมาบ้างแล้ว

แต่นี่เป็นถึงเจ้าบ้านตระกูลเฉิน!

ผู้นำของตระกูลเฉิน!

"คุณชายใจเย็นก่อน อย่างน้อยๆ พวกเราก็มีข้อมูลมากกว่าตระกูลเฉินอยู่หน่อย นั่นคือตอนนี้คุณท่านยังคงปลอดภัยอยู่ไม่ใช่หรือ"

ท่านหลงกะพริบตาแล้วยิ้มอย่างแปลกประหลาด

เฉินตงขยี้จมูก เขามองไปยังลานป่าไผ่แล้วเอ่ยว่า "ผมคิดว่าพวกเราควรจะย้ายกลับไปที่วิลล่าเขาเทียนซานกันได้แล้ว ขืนยังอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะยิ่งรู้สึกเกรงใจเปล่าๆ"

"กระผมเองก็คิดแบบนั้น" ท่านหลงพยักหน้า "ตอนนี้วิกฤตองค์กร hidden killers ก็ได้จบลงไปแล้ว โจวเย่นชิวก็ได้จัดการวิลล่าเขาเทียนซานเรียบร้อยแล้ว กลับไปก็ดีเหมือนกัน"

ช่วงเวลาอาหารค่ำ เฉินตงได้เอ่ยความคิดเตรียมจะย้ายกลับไปที่วิลล่าเขาเทียนซานออกมาเนื่องจากคลับสี่ยิ่นเป็นสถานที่ของท่านเมิ่ง ท่านเมิ่งตัดสินใจรับเขาเข้ามาอยู่อย่างเต็มใจในตอนที่เขากำลังลำบาก และดูแลเขาอย่างใส่ใจ ถึงตอนนี้วิกฤตได้ผ่านพ้นไปแล้วจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะอยู่ที่นี่ต่อ

เพราะอาจเป็นการสร้างความยุ่งยากให้กับท่านเมิ่ง

และเฉินตงพยายามที่จะไม่สร้างความยุ่งยากให้กับใคร

ราตรีปกคลุม

ฝนปรอยๆ อย่างคงโปรยปรายไม่หยุด

แสงไฟในเขตวิลล่าเขาเทียนซานสว่างไสว

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ทหารรับจ้างในครั้งที่แล้วมา ภายในเขตวิลล่าก็รกร้างไปไม่น้อย

ผู้ที่จะสามารถอาศัยอยู่ในเขตวิลล่าเขาเทียนซานได้ ล้วนต้องเป็นคนชั้นสูงของเมืองนี้เท่านั้น

เมื่อเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงครั้งนั้น ไม่ว่าจะพยายามแก้ไขให้ดีขึ้นมากเท่าไร ก็ยังคงไม่สามารถรั้งให้พวกชนชั้นสูงเต็มใจยอมอยู่ในสถานที่ที่มีสิ่งแวดล้อมไม่ปลอดภัยเช่นนี้ได้

มีเงินและอำนาจอยู่ในมือ ตัวเลือกก็ย่อมมากตามไปด้วย

บวกกับฝนปรอยๆ ที่ตกลงมาในวันนี้ ยิ่งทำให้เขตวิลล่าเขาเทียนซานตกอยู่ในสภาวะเงียบสงบ

มีเพียงเสียงตกเปาะแปะลงมาไม่ขาดสายเท่านั้น

ณ ประตูใหญ่เขตวิลล่า

รถแท็กซี่คันหนึ่งขับมาช้าๆ

เอี๊ยด!

รถหยุดลงพร้อมน้ำสาดกระเซ็น

แก๊ก

ประตูรถเปิดออก

หวางเต๋อเดินลงจากรถมาเป็นคนแรก เขากางร่มพลางหันหลังเข้าไปทางด้านในรถ

เมื่อหวางเห้าปีนขึ้นมาบนหลังเขาแล้ว เขาก็กัดฟันด้วยใบหน้าแดงก่ำ พร้อมออกแรงลุกขึ้นยืน