บทที่ 394 นายหญิงของวิลล่าเขาเทียนซาน แซ่กู้!

คืนฝนปรอย

จางซิ่วจือค่อมอยู่บนตัวหวางเต๋อ เธอตะโกนด่าพลางข่วนหน้าของเขาอย่างคลุ้มคลั่ง

หวางเต๋อยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตน ใบหน้าของเขาปรากฏรอยข่วนเลือดซิบ และร้องโหยหวนออกมาอยู่ตลอดเวลา

ส่วนหวางเห้านั้นอยู่ท่ามกลางสายฝน เขากอดขาทั้งสองข้างของตนเอาไว้ ใบหน้าของเขาขาวซีดและร้องไห้โอดครวญ

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาการ์ดทั้งสองคนที่กำลังบูดบึ้งเตรียมจะลงมือหยุดชะงัก ดวงตาเหม่อลอยอ้าปากค้าง

นี่มัน...คนบ้าหรือ?

ทั้งสองหันมาสบตากันแล้วเตรียมจะเดินผละออกไป

ที่ตรงนี้ห่างจากประตูใหญ่ของเขตวิลล่าพอสมควร ถ้าคนบ้าสองสามคนจะอาละวาดอยู่ตรงนี้ เสียงเอะอะก็คงจะเข้าไปไม่ถึงเจ้าของบ้านในเขตวิลล่า ขอแค่ไม่เข้าใกล้ประตูใหญ่เขตวิลล่า พวกเขาก็คงไม่ต้องยุ่ง

และในตอนที่ทั้งสองกำลังหันหลังกลับไปนั้น

"พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้!"

จางซิ่วจือที่กำลังคลุ้มคลั่งลุกพรวดยืนขึ้นอยู่ด้านบนตัวหวางเต๋อ เธอออกคำสั่งการ์ดทั้งสองคนราวคนเสียสติ "หมาเฝ้าประตูสองตัวจะไปไหนเหรอ ให้พวกเราเข้าไปเดี๋ยวนี้ พวกเราคือพ่อตา แม่ยาย ของเฉินตง แถมเขาคนนั้นก็คือน้องสะใภ้ของเฉินตง!" ระหว่างพูดจางซิ่วจือก็ชี้นิ้วไปที่หวางเห้าที่กำลังนอนอยู่บนพื้น

การ์ดทั้งสองคนหยุดชะงักลงอีกครั้ง

หวางเต๋อไม่สนใจความเจ็บปวดที่ใบหน้า เขารีบร้อนลุกขึ้นเพื่อห้ามจางซิ่วจือ "เธอเลิกวุ่นวายได้แล้ว ขอร้องล่ะ อย่าวุ่นวายอีก..."

น้ำเสียงของเขาเศร้าสลดจนแทบเป็นการอ้อนวอน

แต่จางซิ่วจือหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายฝน ดวงตาแดงฉานราวกับกำลังจะกินเลือดกินเนื้อของเธอจ้องเขม็งกลับไปที่หวางเต๋อ "หุบปากเดี๋ยวนี้! พวกเราไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว!"

หวางเต๋อชะงักไปด้วยความตกใจ

ทันใดนั้นในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความขมขื่น

ใช่แล้ว ไม่มีทางให้ถอยแล้ว!

เงินหลายล้านเสียพนันไปจนไม่เหลือ แถมจางซิ่วจือยังติดหนี้นอกระบบอยู่อีกหลายแสน

ครอบครัวที่สมบูรณ์ครอบครัวหนึ่ง มีชีวิตร่ำรวยเพียงไม่กี่วันก็กลับมามีสภาพอย่างเก่าแล้ว แถมยังแย่กว่าเก่าด้วยซ้ำ

หวางหนันหนันขอตัดสัมพันธ์ไปแล้ว หากไม่สามารถหาแหล่งเติมเงินล้านได้ คนทั้งสามคงจะต้องกระโดดตึกตายจริงๆ

เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมา หวางเต๋อก็รู้สึกราวกับตนเองกำลังฝันไป

จู่ๆ น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเขา

และในตอนนี้เอง

การ์ดคนหนึ่งก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "ขอโทษด้วยครับ เจ้าของบ้านที่นี่ไม่มีคนชื่อเฉินตง"

เปรี้ยง!

สิ้นเสียง สายฟ้าก็สว่างวาบขึ้นกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน

จางซิ่วจือ หวางเต๋อและหวางเห้าก็รู้สึกราวกับโดนสายฟ้าฟาด

คนทั้งสามนิ่งงั้นไปพร้อมกัน

แม้กระทั่งหวางเห้าที่นอนอยู่กลางน้ำฝนก็ยังหยุดส่งเสียงออกมา

"ไม่มีคนชื่อเฉินตง จะเป็นไปได้ไง?"

จางซิ่วจือไม่อยากเชื่อ เธอเบิกตากว้างแล้วบ่นพึมพำออกไปว่า "พวกแกโกหก พวกแกต้องหลอกพวกเราแน่ๆ ไอ้เฉินตงนั่นอยู่ที่เขตวิลล่าเทียนซาน เมื่อก่อนพวกเรายังมาหามันอยู่เลย จะไม่มีได้ยังไง"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการแผดเสียงลั่นของจางซิ่วจือ

การ์ดทั้งสองก็เริ่มแสดงอาการไม่สบอารมณ์ออกมา

แต่เมื่อเห็นกิริยาเมื่อครู่ของจางซิ่วจือ คนทั้งสองจึงคิดว่าจางซิ่วจือเป็นผู้หญิงเสียสติคนหนึ่ง

ดังนั้นจึงพยายามระงับอารมณ์เอาไว้

แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า "ขอโทษด้วย ที่นี่ไม่มีผู้อาศัยชื่อเฉินตงจริงๆ ในคู่มือการทำงานของพวกเราบันทึกรายชื่อของผู้อาศัยที่นี่เอาไว้ทุกคน และไม่มีชื่อที่คุณพูดถึง บางที...อาจจะย้ายไปก่อนหน้านี้แล้วก็ได้"

"ย้ายไปแล้ว?!"

สีหน้าของจางซิ่วจือหมองหม่น เธอเซไปด้านหลัง

ในตอนนี้เธอรู้สึกราวแผ่นดินกำลังจะถล่ม

ตอนผลาญเงินจนหมด แถมยังติดหนี้อยู่อีกหลายแสน เธอยังไม่มีความรู้สึกเช่นนี้

หวางหนันหนันตัดขาดความสัมพันธ์ หรือแม้กระทั่งเรื่องที่หวางเห้าโดนตัดขา เธอก็ยังไม่รู้สึกเหมือนเช่นตอนนี้

แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกเช่นนั้นแล้ว

เพราะหมากตัวสุดท้ายที่จะช่วยเหลือเธอได้ไม่มีอีกแล้ว!