บทที่ 407 สาวงาม

เฉินตงลืมตาขึ้น

ใบหน้ารูปไข่อันงดงามของกู้ชิงหยิ่งปรากฏขึ้นในดวงตา

แสงไฟสลัวๆ

แววตาของกู้ชิงหยิ่งเต็มไปด้วยความห่วงใยและความอบอุ่น

เมื่อเห็นเฉินตงมีท่าทีเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

"มัวแต่นั่งนิ่งอยู่ทำไม? คนโง่" ใบหน้าอันงดงามของกู้ชิงหยิ่งปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้นมาและกล่าวตำหนิ

เฉินตงยิ้ม จากนั้นจึงลุกขึ้นและเอ่ยถามว่า "ผมอยู่ตรงนี้คนเดียวมานานเท่าไหร่หรือ?"

"อืม เกือบจะรุ่งสางแล้ว ท่านหลงไม่ให้รบกวนคุณ บอกว่าคุณมีเรื่องกังวลใจ แต่ฉันเห็นคุณไม่ลงไปข้างล่างเสียที จึงรู้สึกเป็นห่วง"

กู้ชิงหยิ่งคล้องแขนเฉินตง มองเข้าไปในแววตาของเฉินตง แล้วรู้สึกเป็นห่วง

เธอไม่อยากให้เฉินตงต้องรู้สึกเหนื่อยใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ผู้ชายของเธอ ต้องการสวมมงกุฎของราชา ต้องการขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ของราชา

และสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ก็คือ คอยสนับสนุนเขาอยู่เงียบๆ คอยดูแล และให้ความอบอุ่นกับเขา

เมื่อกลับถึงห้องนอน

เฉินตงอาบน้ำ นอนลงบนเตียง แต่ไม่หลับ

กู้ชิงหยิ่งยังคงซบอยู่ในอกของเขา และคอยเหลือบมอใบหน้าของเฉินตงอยู่เป็นระยะ

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด

มีเพียงไฟหัวเตียงที่ส่องแสงสลัวๆ

มีกลิ่นหอมจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ

"นอนไหม?" กู้ชิงหยิ่งถาม

"นอนไม่หลับ" เฉินตงส่ายหัว ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ทรมาน"

ทรมาน?!

กู้ชิงหยิ่งตัวสั่นเล็กน้อย ใบหน้าอันงดงามของเธอแดงก่ำขึ้นทันที

ดวงตาของเธอสั่นคลอน ริมฝีปากแดงระเรื่อของกู้ชิงหยิ่งเอ่ยขึ้นว่า "ได้ยินมาว่า เวลาที่ภรรยาตั้งต้อง สามีมักต้องทรมาน"

เฉินตงตกตะลึง ความคิดทั้งหมดว่างเปล่าในทันที

สวรรค์!

ภรรยาสาวจอมโง่เขลาของเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

ตรงไปตรงมาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ยังไม่มันรอให้เฉินตงเอ่ยปากอธิบาย

จู่ๆ กู้ชิงหยิ่งก็ทำตัวเหมือนลูกแมวตัวน้อย แนบตัวลงไปบนอกของเฉินตง แล้วเอ่ยปากขึ้นมา "ฉันช่วยคุณได้นะ"

คำพูดนี้ทำให้เฉินตงรีบกลืนคำพูดของตัวเองลงไปในทันที

และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา

หลังจากที่กู้ชิงหยิ่งตั้งท้อง เขาก็ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานานแล้ว......

ตอนนี้ภรรยาเสนอตัว จึงอดไม่ได้ที่เขาจะรู้สึก......หุนหันพลันแล่นเล็กน้อย

"ต้องการไหม?" กู้ชิงหยิ่งกระซิบถามที่ข้างหูของเฉินตง

ลมร้อนผ่าว ทำให้แววตาของเฉินตงเคลิ้มไป

สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่น่าจะมีปัญหาใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินตงก็อดไม่ได้ที่จะมีเปลวไฟลุกผ่าวขึ้นในดวงตา และหันมองกู้ชิงหยิ่งที่อยู่ตรงหน้า

แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นท้องของกู้ชิงหยิ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ ไฟในดวงตาก็ดับมอดลงทันที

หากยังคิดเรื่องพวกนี้ตอนภรรยากำลังตั้งท้องแล้วล่ะก็ ถือเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน?

เฉินตงแอบด่าตัวเอง จากนั้นจึงยื่นมือไปลูบดั้งจมูกของกู้ชิงหยิ่งด้วยความเอ็นดู "เด็กโง่ คุณคิดอะไรของคุณ?"

กู้ชิงหยิ่งผงะไป

เฉินตงอธิบาย "ที่ผมบอกว่าทรมาน เป็นเพราะหลายวันมานี้เกิดเรื่องขึ้น ทั้งเรื่องของแม่ผม เรื่องที่ฉินเย่ถูกเล่นงาน และยังมีเรื่องพ่ออีก นอกจากเรื่องของแม่ผมแล้ว เรื่องอื่นๆ ยังหาข้อสรุปที่ชัดเจนไม่ได้ ดังนั้นจึงรู้สึกทรมาน"

"ฮะ?!"

กู้ชิงหยิ่งหน้าถอดสี ทั้งตกใจทั้งอับอาย

ราวกับลูกแมวที่ตื่นตระหนก รีบมุดหัวเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินตงในทันที อีกทั้งยังดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวอีกด้วย

"หึ คนบ้า ต่อไปคุณพูดให้มันชัดเจนในประโยคเดียวได้ไหม ทำให้ ทำให้ฉัน......คุณนี่มันแย่จริงๆ"

เมื่อได้ยินกู้ชิงหยิ่งบ่นออกมาด้วยความเขินอาย เฉินตงก็หัวเราะออกมาอย่างร่าเริงในทันที

น้ำให้ความทุกข์ในใจเบาบางลงไปมาก

เขายื่นมือไปปิดโคมไฟ หดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม แล้วกอดกู้ชิงหยิ่งนอนหลับไป

สามวันต่อมา

มีข่าวร้ายรายงานมาจากฉินเย่เรื่อยๆ

บริษัทมหาอำนาจทั้งห้าร่วมมือกันโจมตี ต่อให้อาศัยความสามารถของฉินเย่และฉินเสี่ยวเชียน ก็ยังยากที่จะรับมือได้ และรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจนยากเกินต้านทาน

ถึงแม้บริษัทการเงินของฉินเย่จะมีมูลค่าทรัพย์สินนับหมื่นล้าน