บทที่ 408 เย่หลิงหลง

"ขอโทษด้วย คนในครอบครัวรอผมกลับไปทานข้าวเย็นอยู่"

เฉินตงตอบปฏิเสธ

ประการแรก เพราะเข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับหงหุ้ย

ประการที่สองคือ ตอนนี้เงินทุนของหงหุ้ยกำลังเล่นงานฉินเย่ ตอนนี้คนของหงหุ้ยมา ทำให้เฉินตงรู้สึกไม่พอใจนัก

"คนในครอบครัว?"

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าหัวเราะขึ้น "ถ้าหากคุณเฉินคิดถึงคนในครอบครัวแล้วล่ะก็ ฉันสามารถเชิญพวกเขามาทั้งหมดได้ เชื่อฉันเถอะค่ะว่า หงหุ้ยมีความสามารถที่จะทำเช่นนี้ได้"

เฉินตงแสดงท่าทีดุดันขึ้นทันที

"คุณกำลังข่มขู่ผมหรือ?"

หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทีสงบ "ทำไมหงหุ้ยจะไม่กล้าข่มขู่คุณเฉิน?"

คำพูดตรงไปตรงมา แสดงออกถึงความมั่นใจและน่าเกรงขาม

นี่คือ......สิ่งที่หงหุ้ยมอบให้!

มือทั้งสองข้างของเฉินตงกำหมัดแน่น เขาจ้องมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว

ในที่สุด เขาก็คลายหมัดลง แล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา "ไปไหน?"

แน่นอนว่า หงหุ้ยสามารถข่มขู่เขาได้จริงๆ!

ถึงแม้ข้างกายของกู้ชิงหยิ่งจะมีคุนหลุน ฟ่านลู่ และท่านหลงคอยคุ้มกันอยู่ แต่ถ้าหากหงหุ้ยต้องการ ก็ต้องทำสำเร็จได้แน่นอน

เหมือนกับตอนที่ทหารรับจ้างเดดพูลบุกเข้าโจมตีเขตวิลล่าเขาเทียนซานในตอนนั้น

เพื่อพลังที่มหาศาลปรากฏขึ้น ก็ทำให้เกิดการโจมตีที่ยากเกินต้านทานได้

หญิงสาวแสดงให้เห็นว่าหงหุ้ยมีการเตรียมการไว้เป็นอย่างดี เฉินตงจึงไม่กล้าเอาความปลอดภัยของกู้ชิงหยิ่งเข้ามาเสี่ยง

"ขึ้นรถ"

หญิงสาวพาเฉินตงเดินตรงไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยู i8

หลังจากขึ้นรถ ในที่สุดหญิงสาวก็ถอดหมวกกันแดดออก

และในที่สุด เฉินตงเองก็ได้เห็นใบหน้าของหญิงสาว

เป็นใบหน้าที่ยากจะหาคำมาอธิบายได้

หากจะใช้คำพูดว่า งามไร้ที่ติ สี่คำนี้มาอธิบาย ก็ดูเหมือนว่ายังน้อยไป

ผิวขาวใสราวกับคริสทัลที่ละเอียด สะท้อนแสดงสีแดงแวววาวออกมาเล็กน้อย

การแสดงออกทางสีหน้าทุกอย่าง มีความงามที่เป็นธรรมชาติและตราตรึงใจ

ต่อให้เป็นเฉินตง ก็อดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มไป

ความงามเช่นนี้......มีอยู่บนโลกใบนี้จริงๆ หรือ?

เกิดคำถามขึ้นในใจของเฉินตง ไม่ใช่เป็นการนอกใจ แต่เป็นการรู้สึกตกใจด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์!

"ฉันสวยไหม?" หญิงสาวเลิกคิ้วถาม

เฉินตงพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา

"อยากได้ไหม?"

เฉินตงขมวดคิ้วเล็กน้อย เส้นเลือดบริเวณหางตาปูดโปนขึ้นมา

หญิงสาวเผยอริมฝีปาก หัวเราะแล้วกล่าวอธิบายว่า "ฉันหมายถึงว่า คุณอยากครอบครองฉันไหม?"

รอยยิ้มที่อ่อนโยน ทำให้รู้สึกรื่นรมย์ใจ

น้ำเสียงที่หนักแน่น ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นคือเรื่องจริง

หากเป็นคนอื่น เกรงว่าคงจะพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล

แต่ขณะที่หญิงสาวเอ่ยถามประโยคนี้กับเฉินตง ในหัวของเขากลับปรากฏภาพของกู้ชิงหยิ่งขึ้นมา

เขาลูบจมูก แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "คำพูดของคุณ ควรใช้พูดกับผู้ชายที่แต่งงานมีภรรยาแล้วอย่างนั้นหรือ?"

"ทำไมจะพูดไม่ได้?" หญิงสาวหัวเราะร่าออกมา "แต่งได้ก็หย่าได้ หากไม่หย่า ฉันก็ไม่ถือสาถ้าหากต้องเป็นอนุ"

เฉินตงตกตะลึง

จากนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้ม "อันที่จริงผมรู้สึกว่าคุณนั้นสวยมาก สวยกว่าภรรยาของผมเสียอีก แต่คำพูดของคุณประโยคนี้ ทำให้ผมเริ่มที่จะรังเกียจคุณแล้ว"

"รังเกียจก็รังเกียจไปสิ ฉันเองก็ไม่ได้สนใจอะไร ถ้าหากคุณต้องการก็บอกฉัน ฉันเป็นคนใจง่าย แค่คุณต้องการก็สามารถครอบครองฉันได้แล้ว"

หญิงสาวยกมืออันเรียวงามขึ้น ปัดผมสองสามเส้นที่ปกลงมาบนใบหน้า ไปทัดไว้ที่หู จากนั้นจึงยื่นมืออันเรียวงามออกไปหาเฉินตง "คุณเฉิน ทำความรู้จักกันใหม่อีกสักครั้ง ฉันชื่อเย่หลิงหลง เป็นหงกุ้นของหงหุ้ย!"

"คำว่า "หงกุ้น" ทำให้เขาได้รู้จักเย่หลิงหลงใหม่อีกครั้ง

อันที่จริงแล้ว หญิงสาวคนนี้ไม่ได้เป็นแค่ไม้ประดับที่งดงามเท่านั้น!

เป็นครั้งแรกที่เฉินตงรู้จักหงหุ้ย แต่นี่ก็ไม่ได้ความว่า เขาจะไม่เข้าใจว่า "หงกุ้น" หมายถึงอะไร

นี่แสดงให้เห็นว่า เย่หลิงหลงที่อยู่ตรงหน้า อย่างน้อยก็เป็นคนที่มีความสามารถอย่างที่สุดในด้านใดด้านหนึ่งของหงหุ้ย!

เมื่อเห็นเฉินตงไม่ยื่นมือออกมา เย่หลิงหลงก็ดึงมือกลับไปโดยไม่ได้สนใจ จากนั้นจึงสตาร์ทรถ

รถบีเอ็มดับเบิลยู i8 สีน้ำเงินส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้าย และควบไปบนถนนด้วยความเร็ว

"ตอนนี้กำลังจะไปไหน?" เฉินตงถาม

"ไม่ต้องถาม ไปถึงคุณก็รู้เอง"