บทที่ 428 กลับ!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอาฆาตแค้นที่แผ่ออกมา

แม้แต่เย่หยวนชิวกับเย่หลิงหลงเองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง

หลังจากคุนหลุนกับฟ่านลู่ห่างออกไปแล้ว

สองปู่หลานยังคงตกอยู่ในภวังค์ครู่ใหญ่

คำพูดประโยคสุดท้ายของฟ่านลู่ราวกับเสียงระฆังใบใหญ่ที่ดังก้องกังวานอยู่ในหูของคนทั้งสองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และในเวลาเดียวกันนี้เอง

เฉินตงที่บริษัทไท่ติ่งได้รับสายจากคุนหลุนพอดี

เมื่อคุนหลุนเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบ

มือขวาของเฉินตงพลันอ่อนปวกเปียก

ตุ้บ...

มือถือหลุดลื่นหล่นจากมือลงสู่พื้น

ร่างกายของเขาชา ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ทำไม...ถึงเป็นแบบนี้ได้?

หลายวินาทีผ่านไปกว่าสายตาของเฉินตงจะปรับโฟกัสกลับมา

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว ดวงตาของเขากลับกลายเป็นสีเลือด

ในตอนนั้นเฉินตงคล้ายแปรเปลี่ยนกลายเป็นสัตว์กระหายเลือด

"ทำไม ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ สมควรตาย ไปตายซะ!"

เขากัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่นส่งเสียงดังก็อบ

ความรู้สึกโมโหและเกลียดชังที่มีต่อกู้ชิงหยิ่งพลุ่งพล่านถึงขีดสุด

ความเข้าใจผิดครั้งนี้เป็นเพราะการบังเอิญเจอแค่ครั้งเดียว และจู่ๆ เหตุการณ์ก็เปลี่ยนไปเสียดื้อๆ

ในความเดือดดาลนั้น เฉินตงรีบควานหาโทรศัพท์อย่างลนลาน

ลมหายใจของเขาถี่รัว มือทั้งสองของเขาสั่นระริก

เมื่อหาเบอร์ของกู้ชิงหยิ่งเจอ ก็รีบต่อสาย

ทว่าปลายสายกลับแจ้งเสียงปิดเครื่องที่ทำให้เขารู้สึกหมดหวัง

เฉินตงไม่ยอมหยุด

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม...

เสียงตอบรับเหมือนกันเช่นเดิม ไม่ว่าจะโทรไปกี่ครั้ง

แม้กระทั่งเบอร์โทรของกู้โก๋ฮั๋วกับหลี่หวั่นชิงเขาก็ลองโทรไป

แต่สุดท้ายปลายสายก็ปิดเครื่องเช่นกัน

ความวิตกและผิดหวังถาโถมราวกับน้ำป่าที่ไหลซัดใส่เฉินตง

สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมความหวาดหวั่นของเฉินตงคือเขารู้สึกหายใจติดขัดราวกับกำลังจะจมน้ำ

เขารู้ดีว่าถ้าเขาไม่รีบแก้ความเข้าใจผิดครั้งนี้ให้ได้โดยเร็ว

สุดท้ายเขา...จะสูญเสีย...

ต่อให้กู้ชิงหยิ่งไม่ให้โอกาสเขาในการอธิบายอีก เขาก็ไม่สามารถรอได้แล้ว!

"กูหลัง เตรียมออกรถไปสนามบิน!"

เฉินตงตะโกนเสียงดัง

ในโทรศัพท์เมื่อครู่นี้คุนหลุนรายงานว่า หลังจากที่เขากับฟ่านลู่ลงจากภูเขาซี่สุ่ยก็ตามหากู้ชิงหยิ่งกับพ่อแม่ไม่เจอ

และในคำพูดของหลี่หวั่นชิง ก็บอกเอาไว้ชัดเจนว่าปลายทางของพวกเขาคือที่ไหน

เฉินตงคิดว่าคนทั้งสามจะต้องกลับไปเก็บของที่วิลล่าก่อน

แต่หากตามกลับไปตอนนี้ คงจะตามไม่ทัน

เขาคิดอยากจะให้ท่านหลงรั้งคนทั้งสามเอาไว้ก่อน แต่ก็หักห้ามความคิดบุ่มบ่ามนี้เอาไว้

เพราะคนที่จะสามารถรั้งกู้ชิงหยิ่งเอาไว้ได้ในเวลานี้คือตัวเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น!

ระหว่างทาง

เสียงรถยนต์คำรามลั่น ราวกับกำลังเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วเต็มสูบ

กูหลังรู้สึกหนักอึ้ง เขารู้สึกหวั่นใจ

เขาแอบมองเฉินตงอยู่เป็นพักๆ

และรู้สึกถึงความน่าสยดสยองที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเฉินตง

ส่วนเฉินตงกำลังจ้องไปด้านหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ สุดท้ายจึงเอ่ยปากเร่งกูหลัง "เร็วหน่อย ช่วยเหยียบเร็วกว่านี้หน่อย!"

เสียงกระตุ้นนี้ราวกับกำลังคำรามออกมา เฉินตงในเวลานี้ไม่สุขุมเหมือนอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา

ขณะนั้นเสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้น

เฉินตงรับโทรศัพท์โดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง

"เฉินตง..."

เสียงเย่หยวนชิวดังขึ้นที่ปลายสาย

"โทรมาหาแม่แกหรอ! พวกแกยังมีหน้าโทรมาฉันอีกรึ ถ้าเมียทิ้งฉันไป ฉันจะจัดการหงหุ้ยของพวกแกให้ถึงที่สุด! จู่เหลาของคนรุ่นหยวนสวะอะไรนั่น ฉันจะเฉดหัวไปให้หมด!"

ตึ้ง!

เฉินตงที่กำลังโมโหจัดเขวี้ยงมือถือไปกระแทกคอนโซลรถแตกกระจาย

ชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปในอากาศ

กูหลังตกใจจนตัวสั่น เท้าขวาของเขาเหยียบคันเร่งจมมิด

สนามบินชานเมือง

เสียงเครื่องบินขึ้น-ลงดังสนั่นทั่ว

โถงในสนามบินมีคลื่นฝูงชนกระจายอยู่ทุกบริเวณ

รถของกูหลังยังไม่ทันจอดสนิท แต่เฉินตงกลับเปิดประตูรถและกระโดดลงไปแล้ว

เขาวิ่งปรี่เข้าไปที่โถงใหญ่ในสนามบินอย่างคลุ้มคลั่ง

การกระทำนี้ทำเอาผู้คนบริเวณรอบๆ ตกใจจนหน้าถอดสี