บทที่ 430 เดินทางไปจุนหลิน กรุ๊ป

ตลอดทั้งคืน

เฉินตงพยายามต่อสายถึงกู้ชิงหยิ่งนับครั้งไม่ถ้วน

แต่ปลายสายยังคงปิดเครื่องอยู่ตลอด

แม้จะเป็นคู่รักที่ผูกพันลึกซึ้งมากที่สุด แต่กู้ชิงหยิ่งกลับต้องเจ็บปวดราวโดนมีดเป็นพันเล่มทิ่มแทงเพราะความเข้าใจผิดเพียงครั้งเดียว

เฉินตงละอายใจราวกับเขาตกลงไปสู่เหวลึก มืดมิดไร้ความหวัง

เมื่อฟ้าเริ่มสาง

ในที่สุดเฉินตงที่ไม่ได้นอนมาตลอดคืนก็วางโทรศัพท์ลงอย่างหมดหวัง

ระบบของโทรศัพท์ยังคงทำงาน เสียงการติดต่อเล็ดลอดออกมาเตือนให้รู้ว่าปลายสายยังคงปิดเครื่องอยู่

เขาถูหน้าตัวเองอย่างแรง จากนั้นจึงลุกขึ้นเงียบๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ในห้องอาหาร

กลิ่นหอมลอยคลุ้ง

ท่านหลง คุนหลุนและฟ่านลู่กลับไม่รู้สึกอยากอาหาร

เรื่องราวของเฉินตงกับกู้ชิงหยิ่ง กระตุกหัวใจของพวกเขาให้รู้สึกหวาดหวั่น

"คุณเฉินลงมาแล้ว" ฟ่านลู่เอ่ยขึ้น

ท่านหลงกับคุนหลุนรีบลุกขึ้นเพื่อต้อนรับเฉินตง

"กินข้าวกันเถอะ"

เฉินตงไม่พูดอะไรต่อ

ท่านหลงกับคุนหลุนแลกสายตาซึ่งกันและกัน

นี่มันนิ่งสงบเกินไปรึเปล่า

พวกเขาไม่ได้เห็นอารมณ์เศร้าสลดที่พวกเขาคาดการณ์ว่าจะได้เห็น คำพูดปลอบใจที่ท่านหลงกับคุนหลุนเตรียมเอาไว้จึงไม่ได้นำออกมาใช้

แต่ความนิ่งเงียบของเฉินตงกลับทำให้หัวใจของคนทั้งสองกระจุกขึ้นมาอยู่ตรงคอหอย

หลังจากนั่งที่แล้ว

คุนหลุนจึงเอ่ยว่า "คุณชายครับ เย่หยวนชิวกับเย่หลิงหลงกลับไปแล้ว"

ตอนที่ได้เจอกันบนภูเขาซี่สุ่ย เขาได้ลั่นคำพูดเอาไว้แล้วว่า ถ้าเกิดเรื่องบาดหมางอะไรขึ้นมาระหว่างเฉินตงกับกู้ชิงหยิ่ง เขาจะต้องกลับไปจัดการเย่หยวนชิวกับเย่หลิงหลง

เมื่อคืนเขาจึงสืบหาที่พักของสองปู่หลานแล้วแอบออกไปกลางดึก

แต่เมื่อไปถึง กลับหาตัวคนไม่พบเสียแล้ว

"อืม" เฉินตงเอ่ยพลางกินข้าวต้ม

อืม?!

ท่านหลง คุนหลุน ฟ่านลู่ต่างพากันชะงักไป

ในสายตาของพวกเขา ปฏิกิริยานิ่งสงบของเฉินตงเป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างยิ่ง

ผิดปกติเสียจนทำให้คนทั้งสามรู้สึกกลัว

"คุณชาย..."

ท่านหลงค่อยๆ เอ่ยปาก แต่เฉินตงกลับยกมือขึ้นมาขัดไว้

เฉินตงเช็ดมุมปากแล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า "ท่านหลง วันนี้ผมจะเดินทางไปที่จุนหลิน กรุ๊ปที่มั่วเป่ย ช่วยผมจัดการหน่อย"

อะไรนะ?!

ท่านหลงและคนทั้งสองพากันแปลกใจ

ฟ่านลู่เอ่ยถามอย่างกระอึกกระอักว่า "ไม่ไปตามเสี่ยวหยิ่งเหรอคะ"

"ต้องเอาเรื่องสำคัญมาก่อน"

เฉินตงส่ายหน้า "เสี่ยวหยิ่งกลับไปพร้อมคุณพ่อกับคุณแม่ คงจะไม่มีอันตรายอะไร แต่ความปลอดภัยของพ่อกลับยังไม่สามารถยืนยันได้"

ตลอดทั้งคืนที่เขาพยายามติดต่อกู้ชิงหยิ่ง

เขาก็พยายามคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป

กู้ชิงหยิ่งกลับไปกับพ่อตาแม่ยายถือว่าหายห่วงเรื่องความปลอดภัยไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้กู้ชิงหยิ่งกับพ่อตาแม่ยายกำลังโกรธจัด ต่อให้ข้ามน้ำข้ามทะเลไปก็อาจหาตัวพวกเขาไม่พบ

ในทางกลับกัน การตามหาพ่อต่างหากที่เป็นเรื่องเร่งด่วนมากกว่า

พ่อจะอยู่ที่จุนหลิน กรุ๊ปในมั่วเป่ยหรือไม่นั้นยังเป็นแค่การคาดเดาของเฉินตง เขาจึงต้องรีบพิสูจน์การคาดเดานี้โดยเร็ว

สิ่งที่สำคัญคือเขาต้องแน่ใจให้ได้ว่าตอนนี้พ่อยังอยู่ในสถานการณ์ที่ปลอดภัย

ถึงแม้ว่าพ่อจะเคยบอกเขาเอาไว้ว่าตนปลอดภัย แต่การที่เจ้าบ้านตระกูลเฉินผู้ยิ่งใหญ่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้จะต้องเป็นเพราะกำลังหวาดกลัวบางอย่างอยู่แน่นอน

และสิ่งที่พ่อหวาดกลัวนั้น อาจเป็นสิ่งที่สามารถทำให้พ่อยอมออกจากสถานที่ที่ปลอดภัยไปอยู่ในสถานที่ที่ไม่ปลอดภัยได้

"กระผมจะรีบไปจัดการ" ท่านหลงพยักหน้า

เฉินตงเอ่ยอย่างนิ่งขรึมว่า "คุนหลุนกับท่านหลงเดินทางไปเป็นเพื่อนผม"

คุนหลุนพยักหน้าแล้วขึ้นไปเก็บของด้านบน

จากนั้นเฉินตงจึงมองกลับไปที่ฟ่านลู่ "พี่เสี่ยวลู่ ระหว่างที่พวกเราไม่อยู่นี้ รบกวนช่วยผมติดต่อเสี่ยวหยิ่งด้วย"