ตอนที่ 87
บทที่ 87 ความยุ่งเหยิ่งของตระกูลเฉินและนัดของกู้ชิงหยิ่ง
October 28, 2026
บทที่ 87 ความยุ่งเหยิ่งของตระกูลเฉินและนัดของกู้ชิงหยิ่ง
ที่นัดพบคือร้านอาหารชั้นล่างในไท่ติง
เฉินตงรีบไปที่ร้านอาหาร เมื่อเห็นท่านหลงก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ
ท่านหลงในตอนนี้ดูแก่ลงใบหน้าของเขาไม่สามารถซ่อนความเหนื่อยล้าได้
คุนหลุนที่นั่งข้าง ๆ ท่านหลง สายตาดูเคร่งขรึม ขมวดคิ้วแน่น เขาน่าจะรู้อะไรบางอย่างมาก่อน
“คุณชาย”
ท่านหลงลุกขึ้น ยิ้มอย่างใจดีเหมือนเดิม
“นั่งเถอะ”
เฉินตงพยุงท่านหลงนั่งลงและถาม “ท่านหลง ช่วงที่คุณจากไปตกลงเกิดอะไรขึ้น?”
ท่านหลงยิ้มอย่างขมขื่น “เรื่องในครอบครัว นายท่านรีบเรียกกระผมกลับไป”
เฉินตงจิบชารออย่างเงียบ ๆ
“เพราะนายท่านใช้ยี่เคอ กรุ๊ปเพื่อช่วยคุณชาย” น้ำเสียงของท่านหลงดูเหนื่อยล้า
เฉินตงเลิกคิ้ว อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกตลกขึ้นมา
“เขาเป็นหัวหน้าตระกูลที่ดีจริง แม้แต่เรื่องนี้ยังตัดสินใจไม่ได้?”
ท่านหลงส่ายหัวและมองไปที่เฉินตง “ถ้าเป็นเรื่องธรรมดา แน่นอนว่านายท่านสามารถตัดสินใจได้ แต่ตอนนี้ยังมีนายท่านอีกคน นายท่านใช้ยี่เคอช่วยคุณชาย จึงทำให้คุณหญิงใหญ่โกรธ”
เฉินตงหรี่ตา “ยาย......ฉัน.?”
“ไม่ใช่”
ท่านหลงปฏิเสธและพูดช้า ๆ “ตระกูลเฉินมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน มีคนจับตามองมากมาย การได้เป็นหัวหน้าคุมทุกอย่างของตระกูล การเลือกหัวหน้าของตระกูลก็จะไม่เหมือนครอบครัวธรรมดาที่สืบทอดกิจการของพ่อแม่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น”
เฉินตงฟังอย่างเงียบ ๆ
การสืบทอดของครอบครัวที่มีความเจริญแค่อาศัยความพยายามอย่างเดียวคงจัดการทุกอย่างในอนาคตต่อไปไม่ได้
“ดังนั้น การเลือกหัวหน้าของตระกูลเฉิน ก็ต้องเป็นหัวหน้าคนได้ โดยจะคัดเลือกผู้สมัครในกลุ่มวัยรุ่นจำนวนมากจากนั้นก็แข่งขันกันเอง คนที่ทำได้โดดเด่นที่สุดก็จะได้เป็นหัวหน้าต่อไป”
ท่านหลงพูดช้า ๆ เขากำลังอธิบาย และบอกเฉินตงเกี่ยวกับตระกูลเฉิน
“อย่างไรก็ตามแม้ว่านายท่านจะสืบทอดตำแหน่ง แต่ตระกูลเฉินก็มีกฎที่ไม่เป็นอักษรว่าเขาต้องปฏิบัติต่อพ่อแม่ของบ้านนั้นเหมือนพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เฉินตงก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้
มีกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษร เขาไม่เคยพบพ่อมาก่อน อยู่ในตระกูลเฉินแต่ไม่สามารถให้คำมั่นสัญญาเรื่องนี้ได้
ปกติแล้วเหตุการณ์สำคัญหัวหน้าตระกูลจะเป็นผู้ตัดสิน แต่ถ้าคุณหญิงใหญ่ต้องการเข้ามาแทรกแซง หัวหน้าตระกูลก็ไม่สามารถห้ามได้
แต่ว่า จากคำพูดของท่านหลง เขาก็รับรู้อะไรบางอย่าง
เฉินตงจับจมูกของเขาพูดว่า “ท่านหลงตามที่คุณพูด พ่อของฉันน่าจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่ดีมากในตอนนั้น ไม่อย่างนั้นจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะผู้สมัครคนอื่น ๆ และกลายเป็นหัวหน้าตระกูลเฉิน"
“อันที่จริง..........” ดวงตาของท่านหลงดูมืดลงและพูดเรื่องในอดีต “ตอนนายท่านยังเด็ก เพียงวัย 20 ปีเขาก็ก้าวไปสู่จุดสูงสุดได้ เขามีฝีมือที่ดีและเอาชนะผู้สมัครเข้ามาในตระกูลเฉินทุกคนได้”
“ซีด”
แม้จะเป็นเฉินตงก็อดไม่ได้ที่สีหน้าจะเปลี่ยนไป หายใจเข้าลึก
อายุเพียง 20 เขายังเพิ่งทำงานและเรียนในมหาวิทยาลัยใช้ชีวิตที่ไปวัน ๆ
แต่พ่อกลับได้รับตำแหน่งหัวหน้าตระกูล!
เขาหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความตกใจ เฉินตงถามช้า ๆ ว่า “แบบนั้นมันก็แปลกมาก ตอนนั้นถึงแม้พ่อจะทิ้งฉันและแม่ไปและกลับไปที่ตระกูลเฉิน ฉันกับแม่ก็ไม่ควรจะตกระกำลำบากขนาดนั้น อย่าน้อยพ่อก็ควรทิ้งอะไรไว้ให้พวกเราบ้าง”
ตั้งแต่เด็กเขาไม่ได้ตระหนักว่าชีวิตคืออะไร
สำหรับเขา การใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวันกับแม่ ถึงเรียกว่าการอยู่รอด