บทที่100 พวกเราไปโรงแรมกันเถอะ

บทที่ 100 พวกเราไปโรงแรมกันเถอะ

นานครู่หนึ่ง

หวางเต๋อดึงสติกลับมา ผลักจาวซิ่วจือหนึ่งที：“ดูสิ่งที่คุณทำสิ หนันหนันถูกคุณด่าจนออกไปแล้วจริงๆ"

สีหน้าจาวซิ่วจือเปลี่ยนไปมา พูดอย่างไม่ยอมรับ：“เกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉัน ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าหนันหนันจะเป็นแบบนี้?"

"คนที่เป็นแม่อย่างคุณ เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้หรอ?" หวางเต๋อตะคอกด้วยความโมโห

"คุณตะคอกใส่ฉันทำไม?"

จาวซิ่วจือคิ้วคว่ำ：“ฉันแค่ล้อเล่นกับหนันหนัน ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ตลก?"

หวางเต๋อหัวเราะ：“หนันหนันหัวเราะรึยัง?"

"คุณ......" จาวซิ่วจือหน้าแดงก่ำ ใบ้รับประทานจนพูดไม่ออก

ประจวบเหมาะเวลานี้

ประตูบ้านถูกคนเปิดออก

หวางเต๋อและจาวซิ่วจือดีใจขึ้นพร้อมกัน หันไปมองที่ประตู

ตอนที่เห็นว่าเป็นหวางเห้า สีหน้าของทั้งสองสามีภรรยาก็หม่นหมอง

จาวซิ่วจือถอนหายใจ กลับไปนั่งบนโซฟา

"พ่อครับแม่ครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หวางเห้ารู้สึกหดหู่เป็นทุนเดิม แต่เมื่อเดินเข้าบ้านแล้วเห็นสีหน้าของพ่อแม่ จึงเอ่ยถามขึ้น

"แม่ของแก บีบให้พี่สาวของแกออกไปแล้ว" หวางเต๋อมองค้อนจาวซิ่วจือด้วยความหงุดหงิด

จาวซิ่วจือโมโหทันที โวยวายเสียงดัง：“อะไรคือการบอกว่าฉันบีบเธอไป? เธอเป็นคนไปเองชัดๆ"

หวางเต๋อกำลังจะพูดโต้เถียง

หวางเห้ายกมือขึ้นลูบหน้าตนเอง：“ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ให้ผมสงบจิตสงบใจก่อน"

เมื่อเห็นหวางเห้าหดหู่ อาการซึมๆ จาวซิ่วจือจึงเดินไปข้างๆหวางเห้าพร้อมถามด้วยความเป็นห่วง：“เสี่ยวเห้า ลูกกับเสว่เอ๋อคุยกันเป็นยังไงบ้างแล้ว?"

เมื่อได้ยิน "เสว่เอ๋อ" สองคำนี้

ตัวของหวางเห้าสั่นสะท้านทันที

ดวงตาแดงก่ำ

จากนั้นร้องตะโกน กอดตาวซิ่วจือเอาไว้：“แม่ครับ......เสว่เอ๋อหายไปแล้ว เธอ เธอไปจากเมืองนี้แล้ว"

ตึ้ง！

หวางเต๋อและจาวซิ่วจือเหมือนถูกฟ้าผ่า

"เป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ เสว่เอ๋อทำไมถึงไปได้?" หวางเต๋อถามด้วยความร้อนใจ

หวางเห้าไม่ได้ตอบ ซบหน้าตรงหัวไหล่จาวซิ่วจือ ร้องไห้เสียงดัง

จาวซิ่วจือเองก็ร้อนใจ ตบหลังหวางเห้าไปด้วย พร้อมกับพูดขึ้น：“ลูกรีบพูดสิ！”

"ไม่รู้ครับ ผมเองก็ไม่รู้"

หวางเห้าร้องไห้สะอื้นแล้วพูด：“ผมหาแล้ว แต่หาเธอไม่เจอ บ้านที่ก่อนหน้านี้เสว่เอ๋อเช่าเอาไว้ก็ไม่เช่าแล้ว อีกทั้งเธอยังลาออกจากงานที่ธนาคาร ผมโทรศัพท์ไปหาเธอแต่กลับติดต่อไม่ได้ และเธอก็ไม่ได้ออนในเกมส์ด้วย"

ช่วงที่ผ่านมานี้ หวางเห้าวิญญาณออกจากร่าง เหมือนได้รับกระทบเทือนจิตใจอย่างรุนแรง

หลินเสว่เอ๋อหายตัวไปกะทันหัน ทำให้เขารู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม

เขาอยากจะแต่งงานกับหลินเสว่เอ๋อจริงๆ คุณสมบัติของเขากับหลินเสว่เอ๋อเทียบกันแล้ว เขาสามารถแต่งงานกับหลินเสว่เอ๋อได้ เอาคำพูดของคนรอบกายมาพูด ถือว่าหลุมฝังศพของบรรพบุรุษมีควันเขียว เป็นวาสนาที่สั่งสมมา

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า หลินเสว่เอ๋อที่ก่อนหน้านี้ไม่ถือสางานหมั้นของเขา กลับหายตัวไปกะทันหัน

ร้องไห้ไปด้วย หวางเห้าหยิบโทรศัพท์ออกมา

"นี่เป็นวีแชทที่ตอนเที่ยวเสว่เอ๋อส่งมาให้ผม หลังจากส่งข้อความมาเสร็จ เธอลบบัญชีวีแชทผมไปแล้วครับ"

จาวซิ่วจือและหวางเต๋อรีบแย่งโทรศัพท์

เนื้อความในวีแชทสั้นมาก และตรงมาก

"หวางเห้า เราเลิกกันเถอะ คุณเป็นคนดี ไม่ต้องตามหาฉัน ฉันจะไม่กลับมาอีกแล้ว"

เมื่ออ่านเนื้อความจบ ดวงตาจาวซิ่วจือถลึงกว้าง：“แย่แล้ว แย่แล้วๆ ต้องเป็นเพราะเสว่เอ๋อโมโหที่ครอบครัวเราหาสินสอดมาไม่ได้สักที ดังนั้นจึงโมโหแล้วจากไป"

พูดจบ เธอชกหวางเต๋อหนึ่งที：“ไอ้คนไม่ได้เรื่อง ยังไม่รีบใช้โทรศัพท์ของคุณโทรหาเสว่เอ๋ออีก ให้เสี่ยวเห้ารั้งเธอเอาไว้"

หวางเต๋อรีบคว้าโทรศัพท์ออกมา

ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหวางเห้า กะพริบปริบๆมีแสงแวววับ

เหมือนคนที่สิ้นหวัง มีความหวังอีกครั้ง

สั้นๆเพียงไม่กี่วินาที

หวางเต๋อวางโทรศัพท์ลงด้วยความสิ้นหวัง：“โทรไม่ติด ไม่มีหมายเลขนี้แล้ว"

"ไร้สาระ！”

จาวซิ่วจือไม่เชื่อ คว้าโทรศัพท์ของตนเองออกมาแล้วกดโทรหาหลินเสว่เอ๋อ

อย่างรวดเร็ว เธอเองก็วางโทรศัพท์ลง พูดด้วยสีหน้าเสียใจ：“ไม่มีหมายเลขนี้แล้ว เสว่เอ๋อยกเลิกแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ ตัดขาดการติดต่อกับครอบครัวเราแล้ว"

"แม่......" ความหวังสุดท้ายของหวางเห้าจบลงแล้ว ร้องไห้แล้วซบอกจาวซิ่วจือ

จาวซิ่วจือเองก็ร้องไห้ด้วย：“เสี่ยวเห้า แม่ผิดเอง แม่ทำผิดเอง.......ทำให้ลูกต้องเสียผู้หญิงดีๆอย่างเสว่เอ๋อไป......"

ชั่วพริบตา เสียงร้องไห้ดังระงม

มองดูสองแม่ลูกร้องไห้ด้วยความเสียใจ หวางเต๋อเองก็นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความเศร้า รู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก

......

เวลาค่ำคืนค่อยๆคืบคลานเข้ามา

ฝนตกลงมากะทันหัน