บทที่197 Tears of the Blue Sea

เวลาค่อยๆผ่านไป

ในลานประมูลคนก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ชั้นสอง ไฟห้องส่วนตัวสว่างขึ้นทีละห้องๆ

แต่เนื่องจากการออกแบบพิเศษ ทำให้คนภายนอกมองเห็นได้ยากว่าใครนั่งอยู่ด้านใน

เฉินตงไม่สนใจฉินเย่กับจางหยู่หลันหยอกเย้ากันไปมา

เขาก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ส่งวีแชทให้กู้ชิงหยิ่ง：“ผมอยากให้ของขวัญคุณ”

“ของขวัญอะไรเหรอ？（ดีใจ）”กู้ชิงหยิ่งตอบทันที

เฉินตงตอบกลับไป：“ถึงตอนนั้นคุณก็จะรู้เอง”

ส่งข้อความเสร็จเขาก็กดโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบ แล้วยัดใส่กระเป๋า

พิงบนเก้าอี้ พลางมองแสงไฟลานประมูลด้านล่างที่ค่อยๆสว่างขึ้น

การประมูลกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

เครื่องประดับ“Tears of the Blue Sea”ชุดสุดท้ายเฉินตงต้องได้มัน

นี่เป็นของขวัญที่เขาจะให้กู้ชิงหยิ่ง

ส่วนราคาเขาไม่ได้คิด การประมูลในเมืองนี้คงไม่ได้ประมูลของล้ำค่าราคาแพงอะไร ยิ่งกว่านั้นตอนนี้เขามีเงิน

“คุณเฉิน ให้ห้องแอบร้อนนะคะ”

จู่ๆจางหยู่หลันก็พูดขึ้น：“คุณให้บอดี้การ์ดของคุณออกไปได้ไหมคะ？ฉันอยากจัดระเบียบชุดให้เย็นสบายขึ้นสักหน่อย”

ฉินเย่ตาเป็นประกาย แต่ก็แสดงความลำบากใจออกมาทันที

จางหยู่หลันจำคนผิด เขาไม่กล้าไล่เฉินตงออกไปหรอกนะ

เฉินตงยิ้มมุมปาก

ตระกูลจางแห่งเมืองหลวงไม่เสียแรงที่อยู่ในวงการบันเทิง คิดไม่ถึงว่าลูกสาวตระกูลร่ำรวยจะมีท่าทีเช่นนี้

“คือ จางหยู่หลัน คนกันเองไม่ต้องถือสาหรอกครับ”

ทันใดนั้นฉินเย่ก็พูดออกมา

จางหยู่หลันอึดอัด

นี่……ยังเป็นคนกันเอง ไม่ต้องถือสาอีกงั้นเหรอ？

เฉินตงไม่ทันได้ตั้งตัว หน้าแดงก่ำ และไอออกมาอย่างรุนแรง

เขาจ้องฉินเย่เขม็ง เจ้าบ้านี่มีน้ำใจกับคนกันเองขนาดนี้เลยหรือไง？

ฉินเย่รู้ว่าตนพูดผิดไป จึงชี้ไปยังเวทีประมูลด้านล่างด้วยหน้าแดงก่ำ：“คือ ดูการประมูลสิ กำลังจะเริ่มแล้ว”

จางหยู่หลันเหลือบมองเฉินตงอย่างโกรธๆ

ท่ามกลางก้างนี้ เธอก็ไม่ได้แสดงความมีเสน่ห์ของตนออกมาต่อ

ในเมืองหลวงตระกูลจางไม่ถึงกับมีอำนาจมาก แม้ทุกวันนี้ตระกูลจางจะมีวงการบันเทิงอยู่ในมือจนแทบจะเป็นผู้มีอำนาจในวางการไปแล้วก็ตาม

แต่เมื่อเทียบกับคนใหญ่คนโตต่างๆในเมืองหลวง ตระกูลนี้ยังห่างอยู่มาก

ถ้าได้ความชื่นชมจากตระกูลเฉิน แม้เฉินตงจะเป็นเพียงผู้สืบทอดตระกูล ยังไม่มีไม่มีผู้นำตระกูลคนใหม่ที่แท้จริง แต่เพียงแค่ชื่อเสียงนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ตระกูลจางร่วมงานกันได้

เพื่อตระกูล เธอไม่เสียดายเลย

ยิ่งไปกว่านั้น“เฉินตง”ที่อยู่ตรงหน้าก็ตรงสเปคเธอมาก

ทันใดนั้น

เวทีประมูลสว่างไสว

ขณะเดียวกันไฟที่ดวงเล็กในงานก็ดับลงเช่นกัน

แสงไฟทั้งหมดส่องไปบนเวทีประมู

ชายวัยกลางคนหุ่นดีสวมชุดสูทรองเท้าหนังคนหนึ่ง เดินขึ้นเวทีด้วยรอยยิ้มบางๆ

งานประมูล เริ่มอย่างเป็นทางการ！

เฉินตงร่วมงานประมูลเป็นครั้งแรก ชมการประมูลอย่างสนใจ

แต่ดูของประมูลไป2-3ชิ้นความสนใจก็ลดน้อยลง เพราะเป็นอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ ของที่นำมาประมูลสำหรับคนทั่วไปนั้นมีค่ามีราคามาก แต่สำหรับเขาไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อย

ห้องส่วนตัวทั้งชั้นสอง ก็ไม่มีคนยกป้ายประมูล

คนที่แข่งราคากันล้วนเป็นคนที่อยู่ชั้นหนึ่ง

เขาเหลือบมองฉินเย่กับจางหยู่หลัน

ทั้งคู่แทบจะกอดกันแล้ว เล่นหูเล่นตากันไปมา

จากที่เขารู้จักเฉินตงฉินเย่ หากตนไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย ทั้งคู่คงร้อนแรงกันไปแล้ว

“คุณเฉิน……”

รู้สึกถึงสายตาของเฉินตง จางหยู่หลันจึงเอ่ยขึ้น

ฉินเย่อึดอัดเล็กน้อย：“คนกันเอง ไม่มีอะไร”

จางหยู่หลัน：“……”

เธอแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ฉันทำกับคุณขนาดนี้แล้ว ยังแสดงความมีน้ำใจกับสหายอีก？

เห็นฉันเป็นอะไรกันแน่？