บทที่93 ความกังวลของเฉินตง

บทที่ 93 ความกังวลของเฉินตง

ระเบิดกะทันหัน ทำให้เฉินตงและกูหลังที่คาดไม่ถึงพากันตกตะลึง

หันหลังกลับไปมองไฟที่ลุกโชน

ที่ไกลห่าง ยังมีเสียงร้องด้วยความตกใจและโมโหของโจวจุนหลง

เฉินตงย่นจมูกเล็กน้อย หัวเราะด้วยความจนปัญญา：“เมื่อกี้พูดเกลี้ยกล่อมแล้ว แต่ไม่ฟัง ทำเวรทำกรรมเอาไว้เยอะ บาปกรรมก็เลยตามทัน"

กูหลังเองก็ส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา

บริเวณโดยรอบรถยนต์ไมบัคมีควันลอยฟุ้งออกมาและกลิ่นน้ำมันที่เหม็นจนแสบจมูก

หากโจวจุนหลงสงบสติลงเล็กน้อย ก็จะสามารถได้กลิ่น

ทว่า โจวจุนหลงดันเป็นคนหยิ่งไม่มีความคิดที่จะใจเย็นลง

"คุณเฉิน ความแค้นที่มีกับโจวจุนหลง ก็ไม่สามารถจัดการให้หมดสิ้นไปได้แล้ว"

กูหลังพูดด้วยความเป็นห่วง มีชีวิตของโจวเห้าอยู่ ถึงแม้โจวจุนหลงจะเป็นคนทำให้เกิดขึ้น จากนิสัยของโจวจุนหลง ต้องโยนความผิดทั้งหมดให้กับเฉินตงอย่างแน่นอน

เฉินตงลูบจมูก：“ความแค้นในอดีต สามารถจัดการแก้ไขได้?"

กูหลังหยุดชะงัก ตามด้วยส่ายหน้า

"เช่นนั้นก็ไม่ถูกแล้ว"

เฉินตงหมุนตัวหันหลัง สีหน้าเย็นยะเยือก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ：“ฉันไม่เคยฆ่าเขา แต่เขาอยากตาย แต่ฉันก็จะทำให้พวกสมหวัง"

......

ท้องฟ้ายามค่ำคืนหนาวเย็นเล็กน้อย

ตอนที่เฉินตงกลับเข้าไปยังเขตวิลล่าเขาเทียนซาน

คุนหลุนยืนอยู่ในห้องรับแขกด้วยความเคารพ

"คุณชายครับ คุณผู้หญิงและฟ่านลู่นอนหลับไปแล้วครับ"

เฉินตงพยักหน้า：“ท่านหลงล่ะ?"

"ท่านหลงอยู่ที่ระเบียงชั้นบนครับ" คุนหลุนพูด

"นายไปพักผ่อนเถอะ ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่อยไปหาเขา" เฉินตงหมุนตัวหันหลังเดินจากไป

คุนหลุนมองดูเสื้อผ้าสกปรกของเฉินตง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ

เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน เฉินตงเดินไปยังบนระเบียง

ท่านหลงกำลังถือกาน้ำชา นั่งอยู่บนเก้าอี้ มองดูภาพทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่อยู่ไกลออกไปเงียบๆ

"ท่านหลง......"

เฉินตงร้องตะโกน

ท่านหลงดึงสติกลับมา ยิ้มด้วยความใจดี：“ตอนกลางคืนเกิดเรื่องขึ้น?"

"อื้ม มีความแค้นกับโจวจุนหลงของเมืองนี้ คืนนี้มีปัญหากันนิดหน่อยครับ" เฉินตงไม่ได้ปกปิด

ความเป็นจริง ท่านหลงพึ่งพิงตระกูลเฉิน คอยช่วยเหลือเขาในเมืองนี้ เขาไม่มีความสามารถในการปิดบังท่านหลง

ขอเพียงท่านหลงต้องการ ไม่มีเรื่องที่เขาไม่รู้

"เรื่องของโจวจุนหลง ควรรีบจัดการอย่าได้รอช้า"

ท่านหลงดื่มชา พูดด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก："ต้องรู้ เลี้ยงลูกเสือลูกจระเข้"

เฉินตงพยักหน้า เหยียดตัวลงนั่ง

ใบหน้าที่นิ่งสงบ ความหดหู่ปรากฏออกมา เอ่ยถาม：“ท่านหลง เฉินเทียนเซิงมีท่าทีอะไรหรือยังครับ?"

"ไม่มี" ท่านหลงพูด เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย：“ทำไมจู่ๆถึงถามถึงเขา?"

"เช่นนั้นคนที่อยู่หลังฉากกั้น ก็น่าจะไม่ใช่เขาแล้วครับ"

เฉินตงลูบจมูก หัวเราะแปลกๆ

ถ้าคำพูดนี้โจวเย่นชิวได้ยิน ต้องตกลงจนคางหลุดอย่างแน่นอน

ความเป็นจริง หลังจากเฉินตงเข้าไปในเทียนเก๋อ ในตอนแรกเริ่มฉากกั้น《รูปเทพเซียนแปดสิบเจ็ดองค์》ได้ดึงดูดความสนใจจากเขา

แต่ หลังจากที่เขาถูกคุนหลุนฝึกซ้อมอย่างหนัก ไม่เพียงแต่ความสามารถของร่างกายและทักษะในการต่อสู้เพิ่มสูงขึ้น แม้แต่ความสามารถในการทำสงครามก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

แววตาคมกริบด้านหลังฉากกั้น แม้เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวเขาไป เขาก็สามารถจับมันได้

ถึงอย่างไร ภายใต้สถานการณ์เผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้าม ความรู้สึกที่ถูกจดจ้องแบบนั้น มันรุนแรงมากเป็นพิเศษ！

เพียงแต่ ตอนที่โจวเย่นชิวเข้ามา เกี่ยวข้องกับ《รูปเทพเซียนแปดสิบเจ็ดองค์》โดยตรง ในเมื่อโจวเย่นชิวกำลังช่วยปกปิด เช่นนั้นเขาจึงทำได้เพียงข้องเกี่ยวกับ《รูปเทพเซียนแปดสิบเจ็ดองค์》

เฉินตงรู้ดี ก่อนหน้านั้นโจวเย่นชิวช่วยเขาขนาดนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นเพราะท่านหลง