บทที่92 เวรกรรมตามทัน

บทที่ 92 เวรกรรมตามทัน

ระหว่างทางหมู่ตึกยู่ฉวนกลับเข้าเมือง มีถนนจำนวนน้อยอยู่แล้ว

ยามสนธยา บนท้องถนนที่มีรถไม่มากมาย

เวลานี้รถทั้งสองคันต่างชนข้างถนน จอดลงครู่หนึ่ง

ด้านข้างรถเบนซ์และด้านหน้ารูปร่างเปลี่ยนแปลง ทางด้านรถยนต์ไมบัคที่อยู่ด้านหน้า กลับเต็มไปด้วยฝุ่นควัน！

ปัง！

ตามด้วยเสียงที่ดังก้องขึ้น ประตูรถเบนซ์ถูกคนเตะออกไป

กูหลังคลานออกมานอกรถ ไม่อาจสนใจแผลที่หน้าผากที่ถูกกระจกบาด หันกลับมาด้วยความร้อนใจ ช่วยเฉินตงที่ติดอยู่ในรถ：“คุณเฉิน พวกเรา พวกเรารอดแล้ว"

เฉินตงออกมาจากรถยนต์ ยังไม่ทันได้สูดลมหายใจเข้า เขาและกูหลังก็ช่วยกันลากตัวผู้จัดการออกมาจากรถ

ผู้จัดการตกใจจนตกตะลึงไปแล้ว สีหน้าของเขาซีดขาว แววตาเหม่อลอย

หลังจากถูกลากออกมานอกรถ ขาอ่อนล้มลงบนพื้น

เฉินตงตรวจสอบร่างกายของผู้จัดการ หลังจากมั่นใจว่าไม่ได้เป็นอะไร เขาจึงโล่งใจ

ถึงแม้รถเบนซ์จะถูกชน แต่ทั้งสามคนเพียงแค่มีแผลถลอกเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมาก

เกิดเรื่องอันตรายขึ้นเมื่อกี้ หากผิดพลาดไปเพียงเล็กน้อย เช่นนั้นก็คงไม่โล่งใจเท่าตอนนี้แล้ว

อย่าพูดถึงรถยนต์ไมบัคที่ถูกชนด้านข้าว ต่อให้ไม่ถูกชน แต่หากทักษะการขับรถของผู้จัดการไม่ดีพอ เช่นนั้นการขับรถอย่างรวดเร็วทำให้รถเบนซ์พลิกคว่ำได้ง่ายมาก

เขากำลังเดิมพัน

ตั้งแต่เล็กจนโต รอตายสองคำนี้ ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเฉินตง

ยินดีที่จะเกิดเรื่องขึ้นกับตนเองกล้ากระชากราชาลงมาจากม้า！

แม้จะอยู่ท่ามกลางความยากลำบาก เขาก็จะเดิมพันอย่างสุดชีวิต！

ซี๊ด ซี๊ด.......

ด้านหน้า มีเสียงประจุไฟดังขึ้น

เฉินตงเงยหน้าขึ้น หน้ารถยนต์ไมบัคพังยับ ควันลอยล่องออกมา

ภายในรถ มีเสียงร้องคล้ายกับหมูถูกฆ่า

เห็นได้ชัด ระดับความเสียหายของรถยนต์ไมบัค มากกว่ารถเบนซ์ของพวกเขามาก

สำหรับการบาดเจ็บของผู้โดยสาร......เช่นนั้นไม่ต้องพูดถึงแล้ว

แต่ว่า ได้ยินเสียงร้องของโจวเห้าจากภายในรถยนต์ไมบัค เฉินตงอดประหลาดใจอย่างเสียไม่ได้

"ไปดูหน่อยสิ"

เฉินตงเช็ดคราบเลือดมุมปาก เดินไปทางรถยนต์ไมบัค

กูหลังชำเลืองมองผู้จัดการที่เหม่อลอยไปแล้ว ฉีกเสื้อผ้าออกมาแล้วเอามาปิดแผลบนหน้าผาก ตามเฉินตงไป

ในอากาศ เต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟ แสบจมูกเล็กน้อย

สำลักควันไฟเล็กน้อย

ทั้งยังมีกลิ่นน้ำมันเจือปนอยู่จางๆ

อาศัยไฟส่องสว่างของรถยนต์ไมบัค เฉินตงมองดูคราบน้ำมันที่ไหลลงมาบนท้องถนน ถังน้ำมันของรถยนต์ไมบัคระเบิดแล้ว

"คุณเฉิน......"

ด้านหลัง เสียงทุ้มต่ำของกูหลังดังขึ้น：“นี่เป็นโอกาสดีที่เหนื่อยเพียงครั้งเดียวแล้วจะช่วยลดปัญหาไปได้มากมาย"

เฉินตงชำเลืองมองกูหลัง

"กูหลังสามารถทำความดีความชอบแล้ว"

กูหลังก้มหน้าลงพูด

โจวจุนหลงพบเจอกับเฉินตงสองครั้ง ทั้งสองครั้งล้วนมีเจตนาฆ่า สาบานว่าจะฆ่าเฉินตงให้ตาย

ในเมื่อเขาติดตามเฉินตงแล้ว จำต้องพิจารณาเผื่อเฉินตงทุกเรื่อง

แต่ เฉินตงกลับส่ายหน้า

ปั้ง！

ในเวลานี้เอง รถยนต์ไมบัคเกิดเสียงดังขึ้น

ประตูรถเปิดออก เนื้อตัวของโจวจุนหลงเต็มไปด้วยเลือด เดินออกมาจากรถด้วยความน่าเวทนา

เขาไม่สามารถกลับเข้าช่วยลูกน้องโจวเห้าที่อยู่ในรถ วิ่งเซไปมาหลายก้าว จากนั้นนั่งลงบนพื้น เช็ดคราบเลือดบนหน้า แล้วสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

"พี่ครับ ช่วยผม......ช่วยผมเร็วเข้า......ผม ขาของผมขยับไม่ได้แล้ว......"

ภายในรถ โจวเห้าร้องตะโกนโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ขอความช่วยเหลือ

เฉินตงและกูหลังมองดูทุกอย่างเงียบๆ

เขาสามารถเลือกที่จะไม่ลงมือ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เขาสามารถใจกว้างจนถึงขั้นไปช่วยศัตรูที่เพิ่งคิดจะฆ่าเขา

จิตใจแม่พระ อยู่ในสังคม มีแต่จะถูกคนกลืนกินจนสะอาด

ปั้ง！

ประตูคันขับของรถยนต์ไมบัคตกลงบนพื้น