บทที่95 ฉันเป็นคนที่นายไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้！

บทที่ 95 ฉันเป็นคนที่นายไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้！

ตอนที่เฉินตงเดินเข้ามาในวิลล่าตระกูลโจว

ในอากาศ เคล้าไปด้วยควันไฟ

ระหว่างทางมีลูกน้องของโจวจุนหลงคอยเดินสำรวจ สวมชุดสูทและรองเท้าหนัง ท่าทีน่าเกรงขาม

ทั่วทั้งวิลล่าตระกูลโจว บรรยากาศเหมือนปิดผนึกเอาไว้

"มองอะไร? รีบเดินหน่อย！”

ข้างกาย ลูกน้องของโจวจุนหลงพูดตะคอก

แววตากูหลังฉายความเหี้ยมโหด กำลังจะใช้กำลัง ทว่ากลับถูกเฉินตงกดหัวไหล่ปรามเอาไว้

กูหลังอดกลั้น ทว่าภายในใจกลับสงสัย

เป้าหมายในการมาที่นี่ของเฉินตง คือการมาสวมชุดไว้อาลัยให้กับโจวเห้างั้นหรอ?

เป็นไปได้ยังไง！

ด้วยตำแหน่งและภูมิหลังของเฉินตง จะยอมให้เรื่องแบบนี้เหยียบย่ำตนจมลงไปในดินโคลนได้ยังไง?

ประตูใหญ่ของวิลล่าได้สร้างโถงไว้อาลัยเรียบร้อยแล้ว จัดแต่งด้วยผ้าสีขาว

อย่างแผ่วเบา ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากด้านในโถงไว้อาลัย

ประจวบเหมาะในเวลานี้ ด้านในโถงไว้อาลัยขนาดใหญ่ ลูกน้องรีบวิ่งออกมา

คนที่เป็นผู้นำคือชายวัยกลางคน ในมือถือผ้าสีขาวเอาไว้

"ประธานโจวมีคำสั่ง ให้เฉินตงสวมชุดไว้อาลัย！”

เสียงของลูกน้องวัยกลางคนหยิ่งผยองทระนง โยนผ้าขาวในมือไปตรงหน้าเฉินตง

ครืน......

ผ้าขาวไว้อาลัยสองผืนตกลงบนพื้น

เฉินตงไม่แม้แต่จะชายตามอง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก：“ใครบอก ว่าฉันมาเพื่อสวมชุดไว้อาลัย?"

"หึๆ......ถ้าอย่างนั้นนายก็ลองดูสิ！”

ชายวัยกลางคนหัวเราะเยือกเย็น：“ประธานโจวบอกเอาไว้แล้ว ถ้านายไม่ยอมสวมชุดไว้อาลัยให้กับพี่เห้า ก็ให้นายตกอยู่ในสภาพเดียวกับพี่เห้า ถูกหามออกไป！”

เพิ่งสิ้นเสียง ลูกน้องของโจวจาวก็ปิดล้อมเอาไว้จนหมด

ชายชุดสูทและรองเท้าหนังกว่าสิบคนปิดล้อมเฉินตงและกูหลังเอาไว้

ในอากาศ เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนทันที

ขอเพียงมีคำหนึ่งที่ไม่พอใจ ก็พร้อมจะลงมือทันที

แววตากูหลังสั่นเทา ลอบระมัดระวัง

เผชิญหน้ากับคนนับสิบปิดล้อมในเวลาเดียวกัน แม้แต่เขาก็ไม่เคยเจอมาก่อน

แต่ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉินตง กลับหยุดชะงัก

เฉินตงในเวลานี้ สีหน้ายังคงนิ่งงันเหมือนน้ำในบ่อบาดาล มือทั้งสองพาดเอาไว้ด้านหลัง ดูนิ่งสงบมาก

"โจวเห้า มีสิทธิ์อะไรให้ฉันสวมชุดไว้อาลัย?"

เฉินตงหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ ยกขาขวาขึ้น เดินไปด้านหน้า เหยียบชุดไว้อาลัย แต่ไม่ได้หยุดเพียงเท่านี้ เขาเดินเข้าไปในโถงไว้อาลัยนิ่งๆ

ภาพนี้ ทำให้ลูกน้องวัยกลางคนม่านตาหดเล็ก ความโมโหพลุ่งพล่าน

แต่เฉินตงยังคงนิ่งสงบ ทำให้ภายในใจของเขาหวาดกลัว

ถูกศัตรูโจมตี แต่ยังสามารถนิ่งสงบถึงขั้นนี้ได้ หรือเป็นเพราะมีแผนสำรอง?

แม้แต่กูหลัง ยังคิดไม่ถึงว่าเฉินตงจะทำแบบนี้

กลืนน้ำลายลง กูหลังรีบเดินตามเฉินตง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว หน้าผากมีเหงื่อผุดออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ลูกน้องทั้งสิบกว่าคนเคลื่อนไหวตามเฉินตง แล้วเดินตามมาช้าๆ

ทั้งๆที่เป็นฝ่ายชนะอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งสงบของเฉินตงกลับทำให้ทุกคนไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

ในที่สุด เฉินตงก็เดินไปถึงด้านหน้าโถงไว้อาลัย

โจวจุนหลงที่กำลังสูบบุหรี่ซิการ์ยกหนังตาขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเฉินตงไม่ได้สวมใส่ชุดไว้อาลัย ระเบิดอารมณ์ทันที

ปั้ง！

โจวจุนหลงตบเก้าอี้อย่างแรง เสียงดังสะท้านไปทั่วโถงไว้อาลัย

เขาลุกขึ้นกะทันหัน ตะคอกด่าพวกลูกน้องด้วยความโมโห：“พวกมึงมัวแต่ทำห่าอะไรกัน? คำพูดของกูเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหรือไง?"

ลูกน้องสิบกว่าคนมองหน้ากัน

เฉินตงลูบจมูก แสยะยิ้ม：“นายยังไม่เลิกสูบซิการ์อีกหรอ?"

โจวจุนหลงหยุดหายใจ ใบหน้าแดงก่ำ

คำพูดของเฉินตง กำลังเย้ยหยันการตายของโจวเห้าอย่างเห็นได้ชัด เพราะเมื่อคืนเขาจุดบุหรี่ซิการ์！

"แก อยากตายหรือไง?" ใบหน้าของโจวจุนหลงบิดเบี้ยว กัดฟันแน่น

เต็มไปด้วยความอาฆาต พลุ่งพล่านออกมาอย่างไม่ปิดบังเอาไว้

อยู่ในวงการธุรกิจมานานหลายปี เขาไม่ใช่ผู้เก่งในวงการธุรกิจเต็มตัวเหมือนโจวเย่นชิว

จรรยาบรรณที่โจวจุนหลงเชื่อมั่น ทำให้อุปสรรคที่ขวางกั้น หายไปจนหมดเกลี้ยง！

เฉินตงยักไหล่：“ฉันอยากตาย ทำไมต้องมาที่นี่ด้วย?"

"หึๆ！”

โจวจุนหลงหรี่ตาลง แรงอาฆาตพุ่งทะยานขึ้นมา

ในเวลานี้เอง

ด้านนอกวิลล่า เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

โคร้ม！

เสียงดังสนั่น อื้ออึ้ง

ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปจนหมด