บทที่96 จัดการกับมด ตบฉากเดียวตาย

บทที่ 96 จัดการกับมด ตบฉากเดียวตาย

แสยะยิ้ม

เต็มไปด้วยความดูถูกที่ท่านหลงมีต่อโจวจุนหลง

เหมือนคนที่ยืนอยู่บนยอดเขา ก้มมองดูมดที่อยู่ตีนดอย

รังสีเหี้ยมโหดของโจวจุนหลงแผ่ซ่านไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธเคือง

โถงไว้อาลัยที่เป็นพิธีการ เพียงชั่วพริบตาชลมุนวุ่นวายไปหมด

สิ่งที่ทำให้เขาอาเจียนเป็นเลือดยิ่งกว่าก็คือ

ลูกน้องของเขาตะลุมบอนเข้าไปหาเมืองผึ้ง แต่กลับไม่สามารถสู้คนแค่คนเดียวได้！

บอกว่าเป็นความชลมุนวุ่นวาย ความเป็นจริงคือคุนหลุนกำลังฆ่าล้างกลุ่มคน

ความสามารถในการต่อสู้ระดับนี้ แม้แต่โจวจุนหลงเองก็เสียวสันหลังวาบ

สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้น ภาพในหัวของเขาปรากฏความคิดที่น่ากลัวยิ่งกว่า

เมื่อความคิดนี้ปรากฏออกมา ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง หนาวสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เขาไม่ได้สนใจคำพูดของท่านหลง

ทว่ามองไปยังคุนหลุนที่กำลังต่อสู่ท่ามกลางกลุ่มคนด้วยความตกตะลึง

เขาเลี้ยงลูกน้องเอาไว้ แน่นอนต้องรู้ว่าการเลี้ยงม้าที่มีความสามารถแข็งแกร่ง ต้องใช้ความสามารถมากมายเท่าไหร่

แต่คุนหลุน ไม่ใช่ม้าแล้ว！

แต่เป็นเสือที่ดุร้าย เป็นมังกรที่บ้าคลั่ง！

การเป็นอยู่แบบนี้ ในเมือง ไม่มีใครสามารถเลี้ยงได้

และไม่มีใครมีความสามารถแบบนี้ ที่จะทำให้คนแบบนี้เชื่อฟัง

สามารถปราบพยศทำให้เสือดุร้ายมังกรบ้าคลั่งเชื่อฟังได้ ต้องเป็นคนที่เหี้ยมโหดและบ้าระห่ำเป็นทุนเดิม！

"หื้ม?！”

ท่านหลงอุทานเสียงเบา

ดังเข้าไปในหูของโจวจุนหลง ทว่ากลับน่าตกใจเหมือนฟ้าผ่า

ตัวของเขาสั่นเทา ขนในร่างกายตั้งชันขึ้นมาทันที มองท่านหลงและเฉินตงด้วยความตกใจกลัว

"แก ไม่สิ พวกแก พวกแก เป็นใครกันแน่?"

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว ตอนที่ถามคำถามนี้ออกไป เสียงของเขาสั่นเทามาก

หากไม่ใช่เพราะดำรงตำแหน่งสูงมานานหลายปี ฝึกฝนจนเคร่งขรึม เวลานี้ตัวของเขาคงจะสั่นเทาไปทั้งหมดแล้ว

เขาคิดจินตนาการไม่ได้จริงๆ

เมืองนี้มีมังกรที่แท้จริงตั้งแต่เมื่อไหร่！

และเฉินตง รายงานก่อนหน้านี้ เป็นแค่รองประธานตัวเล็กๆในบริษัทโจวเย่นชิวไม่ใช่หรอ?

"คนที่แกไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้！”

เฉินตงพูดเสียงเย็นยะเยือก

แววตาโจวจุนหลงมึนงง นัยน์ตาว่างเปล่า

เมื่อกี้เขายังดูถูกคำพูดของเฉินตง แต่ตอนนี้เขากลับไม่สงสัยแม้แต่น้อย

ปั้ง！

เสียงดังขึ้น

ลูกน้องคนสุดท้ายถูกคุนหลุนต่อยหมัดจนตัวปลิว

คุนหลุนขยับไหล่ เดินไปข้างๆเฉินตงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นยะเยือก：“คุณชายครับ จัดการเรียบร้อยทั้งหมดแล้วครับ"

จัดการเรียบร้อยแล้ว?！

กูหลังตกตะลึง

โจวจุนหลงเองก็ตกตะลึง

มีแค่เฉินตงเพียงคนเดียวเท่านั้น เม้มริมฝีปากล่างเล็กน้อย พร้อมกับพูดเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม：“ช้าไปหน่อยนะ"

ตอนที่เขาอยู่ภายใต้การชี้แนะของคุนหลุน เข้าสู่การฝึกซ้อมที่เหี้ยมโหด เคยถามคุนหลุน

ในสถานการณ์เดียวกัน ตอนที่คุนหลุนเป็นราชาทหารรับจ้าง เคยพบเจอ ในตอนนั้นเขาใช้เวลาในจัดการห้านาที！

แน่นอน ตอนนั้นคนที่เขาเผชิญหน้าด้วยคือทหารรับจ้าง

ส่วนลูกน้องของโจวจุนหลง ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นคนถือรองเท้าของทหารรับจ้าง

เวลา เห็นได้ชัดว่าต้องใช้น้อยหน่อย

คุนหลุนยิ้มแล้วพูด：“วางแผนเอาไว้หนึ่งนาที เพราะได้รับบาดเจ็บจึงไม่ได้ฝึกซ้อมอย่างดี ใช้เวลาเกินไปสามสิบวินาที ช้าไปจริงๆ"

ตึ้ง！

ในหัวของกูหลังมีเสียงดังตั้งขึ้น

หนึ่งนาทีสามสิบวินาที ล้มลูกน้องนับสิบคน ถือว่าช้า?

สีหน้าของโจวจุนหลงเปลี่ยนไปมาก ใบหน้าของเขาแทบจะบิดเบี้ยวจนรวมเข้าด้วยกัน

คำตอบของคุนหลุน เหมือนมือล่องหน ผลักเขาลงไปในเหวลึกแห่งความหวาดกลัว

ภายในโถงไว้อาลัย

กลับเข้าสู่พิธีเคร่งขรึมอีกครั้ง

สิ่งเดียวที่เปลี่ยนคือ เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดแผ่วเบาของลูกน้องที่นอนอยู่บนพื้น

เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง