บทที่97 พูดคุยแสดงความคิดเห็น！

บทที่ 97 พูดคุยแสดงความคิดเห็น！

รถโรลส์รอยซ์ขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนน

ภายใน เงียบสนิท

เฉินตงหันไปมองนอกหน้าต่าง อย่างใช้ความคิด

การมาของท่านหลง เป็นบทเรียนชีวิตของเขา

นิสัยของเขา ความสามารถของเขา ล้วนไม่แย่ แต่เวลาทำงานอะไรก็ตามเขาจะเข้มงวดมาก หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเป็นกังวลเรื่องต่างๆ

เหมือนตอนเผชิญหน้ากับโจวจุนหลง หากเปลี่ยนเป็นท่านหลงตั้งแต่เล็ก

เขาไม่สงสัยแม้แต่น้อย ท่านหลงต้องมีท่าทีน่าเกรงขาม ฟาดโจวจุนหลงให้ตาย

เมื่อเทียบกับตระกูลเฉินที่ยิ่งใหญ่ โจวจุนหลงเป็นแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น

แต่เขา กลับให้โอกาศโจวจุนหลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"คุณชาย เรียนรู้หรือยังครับ?"

ข้างหู เสียงอ่อนโยนของท่านหลงดังขึ้น

เฉินตงดึงสติกลับมา หันไปมองท่านหลง ยิ้มเศร้า：“เข้าใจแล้วครับ"

ท่านหลงพยักหน้าด้วยความปลื้มปริ่ม：“ด้วยพรสวรรค์ นิสัย ความสามารถของคุณชาย ไม่ด้อยไปกว่าคนหนุ่มสาวยาวฝีมือพวกนั้นในตระกูล เพียงแต่ประสบการณ์ในตอนเด็กและสิ่งแวดล้อมพันธนาการคุณชายเอาไว้ ผมเพียงแค่ทำให้คุณชายรู้ว่า หลังจากปลดเปลื้องพันธนาการชั้นนี้ได้ เรื่องยากลำบากบางเรื่องก็จะเปลี่ยนเป็นง่าย"

ขณะพูด เขาชี้ไปยังคุนหลุนที่อยู่ด้านข้าง

"ยกตัวอย่างเช่นตุนหลุน ตอนที่เขาเป็นราชาทหารรับจ้าง ไม่พูดคุยหลักเหตุผลการทหารรับจ้าง และไม่ชั่งข้อดีและข้อเสีย"

"พวกเขาไม่คู่ควร" สีหน้าคุนหลุนนิ่งสงบ แววตาฉายความทระนง

ซึ่งเป็นความทระนงของราชาทหารรับจ้าง

เหมือนราชาสัตว์ดุร้ายในทุ่งหญ้า

เฉินตงเงียบ หวนคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน วิธีการทำงานของเขาเมื่อก่อน มีเล่ห์เหลี่ยม และมีความเด็ดขาด แต่ถึงอย่างไรก็ขาดความเผด็จการแบบที่ท่านหลงและคุนหลุนมี

มีตระกูลเฉินอยู่ด้านหลัง เขามีสิทธิ์ที่จะมีความเผด็จการแบบนี้

"ฟู่~”

เป่าลมหายใจออกอย่างแรง เฉินตงเผยรอยยิ้มเล็กน้อย：“ท่านหลงเหนื่อยแล้วไ

ท่านหลงยิ้มด้วยความปลื้มปริ่ม ไม่ได้พูดอะไรอีก

ในเวลาเดียวกัน

ภายในโถงไว้อาลัยตระกูลโจว เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

บรรยากาศเคร่งขรึม เศร้าโศกหายไปนานแล้ว

โจวจุนหลงนั่งอยู่บนเก้าอี้ เสื้อผ้าของเขาเปียกปอนไปหมด ดูน่าเวทนาอย่างเห็นได้ชัด

บุหรี่ซิการ์ในมือ มีควันลอยขึ้นมา หัวบุหรี่กลับถูกนิ้วมือของเขาขยี้จนกลายเป็นผุยผง

คนที่อยู่รอลๆ มองโจวจุนหลงด้วยความตกใจ แม้แต่หายใจก็แทบจะไม่กล้าหายใจเสียงดัง

กลัวว่าจะทำให้โจวจุนหลงระเบิดอารมณ์ หาเรื่องให้ตนเอง

ทุกคนล้วนรู้ดี โจวจุนหลงที่นิ่งเงียบในเวลานี้ คือสัตว์ดุร้ายที่กำลังโมโห ใครหาเรื่องใครตาย

เพี๊ยะ！

บุหรี่ซิการ์ถูกโจวจุนหลงโยนลงไปบนพื้น

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วมองดูทุกคนในงาน ผายมือ：“ออกไปกันก่อนเถอะ"

ลูกน้องรีบทยอยเดินออกไป

ญาติของโจวเห้า กลับยังคงลังเลยืนอยู่ที่เดิม

โจวจุนหลงมองไปที่พวกเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก พูดเสียงเหี้ยม：“กูบอกให้พวกมึงออกไปไง！”

พวกคนที่กำลังลังเลอยู่นั้นตกใจและรีบออกไปทันที

ชั่วพริบตา ภายในโถงไว้อาลัยเหลือโจวจุนหลงแค่คนเดียว

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เหมือนแก่ไปสิบปีในชั่วพริบตา

ความรู้สึกเสียใจ พลุ่งพล่านขึ้นมา

หากสามารถเริ่มต้นขึ้นใหม่ ต่อให้เขายอมให้โจวเห้าตาย ก็ไม่มีวันหาเรื่องเฉินตง

สิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวเฉินตง เขามองไม่ออก และไม่แน่ชัด แต่เขารู้ดี ฝ่ายนั้นไม่ใช่คนที่เขาสามารถมีเรื่องด้วยได้

"จบแล้ว......ทุกอย่างจบลงแล้ว......"

เคล้าไปด้วยเสียงสะอื้น สะท้อนในโถงไว้อาลัย：“ครึ่งชีวิตของฉันโจวจุนหลงเปล่าประโยชน์ เดินผิดก้าวเดียว แต่กลับกลายเป็นลำบากเพื่อคนอื่น！โจวเย่นชิว แกมันฉลาดมาก！”

อีกด้านหนึ่ง

เขตวิลล่าเขาเทียนซาน